Uszak bzowy 

Według najczęściej spotykanych teorii nazwa tego grzyba pochodzi od jego kształtu przypominającego ludzkie ucho. Gatunek ten posiada matową, delikatnie omszoną zewnętrzną część kapelusza i zawężony u podstawy trzon. Wewnętrzna powierzchnia jest natomiast pomarszczona i żyłkowata. Najczęściej spotykane są jego brązowe lub oliwkowoszare odmiany.

W Polsce jest dość powszechny, znaleźć można go w lesie przez cały rok. Rośnie przede wszystkim na dzikim bzie czarnym i grochodrzewie, jednak występuje również na martwym i osłabionym drewnie. Nie posiada żadnego charakterystycznego smaku ani zapachu. Dzięki swojej chrząstkowatej konsystencji ma jednak szerokie zastosowanie szczególnie w kuchni azjatyckiej, gdzie jego gatunek znany jest pod nazwą grzybów „Mun”. W celu zastosowania uszaków bzowych w potrawie trzeba jedynie zalać je gorącą wodą na pół godziny lub od razu wrzucić do zupy. Grzyby te doceniane są także ze względu na ich właściwości lecznicze. Wzmacniają one układ odpornościowy, stosowane są do leczenia bólów, przeziębień, stanów zapalnych oraz nadciśnienia, a także przeciwdziałają powstawaniu zakrzepów.

Klejówka różowa

Klejówka różowa
Klejówki różowe najczęściej można znaleźć w górskich lasach iglastych /123RF/PICSEL

W Polsce klejówka różowa klasyfikowana jest do okazów rzadkich, wręcz zagrożonych wyginięciem. Możemy znaleźć ją na „Czerwonej liście roślin i grzybów Polski”. Kapelusz osobników tego gatunku charakteryzuje różowa lub ceglastoczerwona barwa z zewnątrz i białe lub brązowe blaszki w wewnątrz. Po wyrośnięciu możemy zaobserwować u grzyba półkolisty kształt, natomiast u starszych okazów płaski i wgłębiony w środku.

Klejówki różowe najczęściej można znaleźć w górskich lasach iglastych w okresie wyższych temperatur - od lipca do października. Rosną głównie pod sosną zwyczajną i kosodrzewiną. Pasożytują one na grzybni maślaka sitarza, dlatego zwykle powinniśmy szukać ich w jego sąsiedztwie. Ten gatunek grzybów nie posiada charakterystycznego zapachu, natomiast smak określany jest jako lekko kwaskowaty. Miąższ po przekrojeniu jest biały lub bladoróżowy. Z uwagi na unikatowość klejówki różowej, powinna być ona oszczędzana i pozostawiana w jej naturalnym środowisku. Jeśli jednak zdecydujemy się wykorzystać ją w potrawie, przed przyrządzeniem należy zdjąć z kapelusza grzyba skórkę i usunąć śluz.