Dodaj do listy

Opis obrazu Rembrandta "Powrót syna marnotrawnego"

Znany obraz Obraz W najogólniejszym znaczeniu: świat przedstawiony w utworze literackim jako odzwierciedlenie jakiejś rzeczywistości zewnętrznej, np. obraz XIX-wiecznej Warszawy w Lalce B. Prusa. Takie pojmowanie kategorii... Czytaj dalej Słownik terminów literackich - "Powrót syna marnotrawnego", namalowany został przez największego XVII-wiecznego artystę holenderskiego Rembrandta Harmensza van Rijna (1606-1669), który jest uważany dzisiaj za jednego z najwybitniejszych twórców w całych dziejach malarstwa. Pochodził z Lejdy, studiował na uniwersytecie kierunki humanistyczne, a potem malarstwo u mistrzów w Lejdzie i Amsterdamie. Malował obrazy o tematyce mitologicznej, religijnej oraz autoportrety. Dzieło "Powrót syna marnotrawnego" pochodzi z późnego okresu jego twórczości, z roku 1662 i przedstawia scenę z Pisma Świętego. Ukazuje ona powrót skruszonego syna do rodzinnego domu, który oczekuje na przebaczenie od swojego ojca za popełnione przewinienia. Dzieło zostało namalowane na płótnie farbami olejnymi. Cała kompozycja jest spokojna i statyczna, więcej w niej mroku niż światła. Gama kolorystyczna jest zawężona, artysta użył bardzo ciepłych, stonowanych barw. Bazował na odcieniach żółci, czerwieni i brązu. Na pierwszym planie widzimy postacie syna i ojca, które z ciemnego tła wydobywa padające z boku światło. Są one przez to najbardziej przykuwającym uwagę elementem obrazu. Na obliczu starego ojca widoczne jest wzruszenie i ulga, że wyczekiwany syn wreszcie szczęśliwie powrócił do domu. Z klęczącej postawy syna, możemy wywnioskować, że okazuje on skruchę, przyznaje się do błędów, które popełnił i prosi o przebaczenie. Rembrandt malując ten obraz był już stary i schorowany, dotknięty przez nieszczęścia i niedostatek, a mimo to nie przestał wierzyć w człowieka i dobro - najwspanialsze uczucie do jakiego jest zdolny. Jego obraz budzi wzruszenie, jest wielką sceną miłości, czułości ludzkiej i wybaczenia. Na planie drugim znajdują się słabo widoczne zarysy trzech postaci, które umieszczone są w półmroku, poza zasięgiem padającego światła. Z malowidła bije zaduma i refleksja nad zaistniałą sytuacją. W tej i innych pracach mistrza widoczna jest walka światła z ciemnością. Artysta nie rejestruje zdarzeń, tylko wciąż zmienne stany ludzkiej psychiki. Światło buduje nastrój i służy uduchowieniu, natomiast cień daje możliwość nie opowiedzenia wszystkiego do końca, pozostawienia pewnej tajemnicy. Rembrandta nazywa się malarzem ducha, Rubensa malarzem ciała.