Dodaj do listy

Diagnoza pedagogiczna

Diagnoza od najdawniejszych czasów była powiązana z medycyną. Pod pojęciem diagnozowanie rozumie się proces, który ma na celu scharakteryzowanie danego stanu rzeczy. I tak w medycynie diagnozowanie to rozpoznanie oraz opisanie wszelkich patologicznych zmian w organizmie człowieka. Obecnie diagnoza występuje w wielu dziedzinach nauk. Nauka o sposobach rozpoznawania danego zjawiska na podstawie charakterystycznych objawów to diagnostyka. Ma ona na celu ukazanie krok po kroku celowego i świadomego postępowania wobec interesującego nas zjawiska.

Diagnoza może być: opisującą, czyli stwierdza jakieś zaistniałe fakty; klasyfikacyjna, czyli podporządkowanie danego wycinka rzeczywistości do gatunku; wyjaśniająca jak doszło do interesującego nas stanu rzeczy oraz prognostyczna zapowiadająca pewne kierunki zmian. Jeśli diagnoza łączy w sobie wszystkie wyżej wymienione typy jest to tzw. diagnoza całościowa. W innym przypadku, jeśli obejmuje jedynie 2 lub 3 typy jest to tzw. diagnoza częściowa. W pedagogice diagnoza jest rozpoznaniem za pomocą zebranych danych, przyczyn jakiegoś stanu rzeczy a także ocena tego zjawiska i zaprojektowanie pewnych oddziaływań, które doprowadza do zmian pedagogicznie pożądanych. Pożądanych działaniu rozpoznawczym należy uwzględnić bardzo precyzyjnie objawy zaburzeń danej jednostki, jak i jej środowiskowych warunków. Osoba diagnosty musi ujawnić pewne deficyty rozwojowe, oraz precyzyjnie je zinterpretować. Będzie to możliwe dzięki doświadczeniu, znajomości dziedziny jak intuicji badacza. Ostatni etap postępowania diagnostycznego to ocena badanego zjawiska i skutki dalszego rozwoju. Dopiero tak ujętą w całości diagnoza rozumiana jako interdyscyplinarna i wieloaspektowa daje możliwość wypracowania konstruktywnego programu rewalidacyjnego. Diagnoza pedagogiczna składa się z następujących elementów:

  • Rozpoznanie zjawiska i jego interpretacja
  • Ocena zjawiska z punktu widzenia przyjętych standardów
  • Działania projektujące, profilaktyczne, naprawcze.

Diagnoza pedagogiczna jest w przypadku dzieci Dzieci Z. Nałkowska Medaliony - Dorośli i dzieci w Oświęcimiu, bohaterowie autentyczni; dzieci przybywające do Oświęcimia nie miały wielkich szans przetrwania. Mniejsze i słabsze natychmiast kierowano... Czytaj dalej Słownik bohaterów literackich - liceum i młodzieży jedynie elementem szerokiego postępowania rozpoznawczego. Ma ogromne znaczenie, ale jedynie w połączeniu z diagnoza lekarską i psychologiczna daje obraz Obraz W najogólniejszym znaczeniu: świat przedstawiony w utworze literackim jako odzwierciedlenie jakiejś rzeczywistości zewnętrznej, np. obraz XIX-wiecznej Warszawy w Lalce B. Prusa. Takie pojmowanie kategorii... Czytaj dalej Słownik terminów literackich pełnego zjawiska. Należy podkreślić diagnozę środowiska rodzinnego, ponieważ to właśnie środowisko jest rodzinne jest jednym z najważniejszych czynników rozwoju dziecka. Uchwycenie wiec pewnych elementów środowiska rodzinnego, które maja wpływ na zaburzenie bądź utrwalanie się niepożądanego stanu rzeczy, daje możliwość wyeliminowania ich i wyrównanie nieprawidłowości. Rodzina Rodzina jednostka systematyczna - jedna z kategorii w systemie klasyfikacji organizmów, wyższa od rodzaju, a niższa od rzędu, np. rodzina: liliowate, rodzina: trawy, rodzina: jaskrowate, rodzina: człowiekowate.
...
Czytaj dalej Słownik biologiczny
w okresie dorastania dziecka ma na nie największy wpływ. Spełnia pewne funkcje:

  • Funkcje biopsychiczne(prokreacyjna, seksualna)
  • Funkcje ekonomiczne(produkcyjna, zarobkowa, gospodarcza, opiekuńczo-zabezpieczajaca)
  • Funkcje społeczne(klasowa)
  • Funkcje socjopsychologiczne(socjalizacyjna, kulturalna, emocjonalna)

W badaniu środowiska zbiera się informacje dotyczące danych o rodzicach dziecka, o panujących stosunkach interpersonalnych i psychofizycznym rozwoju dziecka.

Diagnoza samego dziecka i jego funkcjonowania psychospołecznego dzieli się na 3 sfery:

  • Emocjonalna
  • Instrumentalna
  • Społeczna.

Diagnosta-badacz musi pozyskiwać informacje o dziecku w odpowiedniej kolejności mając na uwadze najważniejszy aspekt a więc funkcjonowanie emocjonalne. Orientacja w temperamencie dziecka, który badany jest przez psychologa, zaspokajanie potrzeb dziecka, mechanizmy obronne, treść i znak przeżyć emocjonalnych są niezbędne do zdiagnozowania dziecka. Te elementy bada nauczyciel. Nie jest on odpowiedzialny za zachowania jak i cechy charakteru wychowanka, ale w pełni jest odpowiedzialny za jakość pomocy wychowawczej. W swojej pracy nauczyciel Nauczyciel T. Różewicz Kartoteka, bohater epizodyczny; przychodzi do Bohatera, by po dwudziestu latach przeprowadzić egzamin maturalny. Nauczyciel egzaminuje Bohatera z historii. Starzec w zastępstwie Bohatera... Czytaj dalej Słownik bohaterów literackich - liceum posługuje się przede wszystkim intelektem. Dobrowolski wyróżnił kilka typów umysłów nauczycieli. Nauczyciel, który nie wykazuje zainteresowania wychowankiem i jego problemami a kładzie jedynie nacisk na przekazanie informacji z lekcji, posiada umysł rozumowy. Jest on osoba tolerancyjną, wyrozumiała, ale ciężko jest mu poznać swojego wychowanka. Nauczyciel z umysłem intuicyjnym stara się poznać swoich uczniów z każdej strony. Interesuje go życie społeczne wychowanków, jest bardzo otwarty, komunikatywny. Nauczyciel organizator w sposób dokładny potrafi skonstruować przebieg lekcji, ale nie angażuje się bardziej w problemy wychowanków. Typ umysłu wyobrażeniowy posiadają nauczyciele, którzy w sposób otwarty ukazują swoje uczucia, a także zauważają przeżycia uczniów. Są spontaniczni, skłonni do intensywnych przeżyć. Wiarygodność diagnozy zwiększa się, jeśli nauczyciel-badacz potrafi stworzyć warunki, które umożliwiają dotarcie do rzeczywistych trudności badanego. Badania diagnostyczne powinny odbywać się w odpowiedniej atmosferze psychologicznej. Zatem ważna jest osobowość nauczyciela, który powinien opierać się na życzliwości, serdeczności w stosunku do ucznia. Powinien zapewnić mu poczucie bezpieczeństwa tak, aby badany bez obciążeń emocjonalnych mógł przechodzić do kolejnych stawianych mu zadań. Szkoła przede wszystkim powinna zapewnić dziecku opiekę. Najbardziej pożądaną współcześnie funkcją szkoły jest funkcja opiekuńcza, następnie wychowawcza a na samym końcu funkcja dydaktyczna.

Diagnoza osób nieprzystosowanych społecznie, u których na skutek zaburzeń wewnętrznych a także nie korzystnych warunków środowiskowych występują zaburzenia w zachowaniu powinna być diagnozą, która wyjaśnia przyczynę powstania tego stanu rzeczy. Przyczyny agresji jak i niedostosowania społecznego tkwią w samej badanej jednostce jak i w środowisku, w którym żyje. Pierwszym etapem postępowania diagnostycznego jest diagnoza negatywna, konstatująca fakty, wobec których zachodzi konieczność postępowania korygującego. Należy określić, jakie czynniki działają na jednostkę wywołując negatywne formy zachowania się. Następnie wykryć mechanizmy psychologiczne i społeczne prowadzące do zaburzeń. Kolejny etap diagnozy to diagnoza pozytywna, która koncentruje się na mocnych stronach wychowanka, jego właściwościach psychicznych. Etap ten jest bardzo ważny, aby móc dalej formułować hipotezy, które dają podstawę do podjęcia decyzji dotyczących działań terapeutycznych. Projektowanie działań interwencyjnych powinno opierać się na specyfice nasileniu i genezie danego zaburzenia, jak i na określeniu poziomu ewentualnych strat oraz zysków przy wyborze danego oddziaływania. Ostatnim etapem w diagnozie pedagogicznej jest diagnoza weryfikująca, która daje możliwość sprawdzenia prawdziwości uzyskanego obrazu diagnostycznego.

Tendencje agresywne u dzieci i młodzieży wzrastają, gdy na drodze do osiągnięcia celu pojawia się niespodziewanie przeszkoda. Frustracja może powstać w wyniku niezaspokajania potrzeb, co w konsekwencji niesie utrwalanie się zachowań agresywnych. Karanie każdego zachowania wiąże się z pewną przemocą, kara, więc sprzyja modelowaniu agresji a nie usunięciu jej.

Sformułowanie pewniej interdyscyplinarnej diagnozy, która diagnozuje nie tylko zachowania, ale przede wszystkim mechanizmy regulacji zachowań człowieka w danych warunkach społecznych daje rezultaty i efekty w dalszym działaniu.

Celem diagnozy wychowawczej jest:

  • Charakterystyka Charakterystyka zestawienie cech charakterystycznych osoby lub rzeczy, analiza, interpretacja, oddanie (w dziele naukowym, artystycznym) cech zewnętrznych i wewnętrznych osoby, postaci literackiej, zjawiska itp.
    ...
    Czytaj dalej Słownik wyrazów obcych
    warunków środowiska, w którym jednostka funkcjonuje
  • Zgromadzenie informacji o badanym, jego cechach osobowości, temperamencie, zaspokajaniu potrzeb
  • Ocena i efekty naszych działań

Podczas procesu diagnozowania poprzez czynności obserwacyjne niezbędne do rozpoczęcia diagnozy interpretacyjne, decyzyjne powstaje plan pracy działań rewalidacyjnych.