Dodaj do listy

Nowe wychowanie w pedagogice

Pedagogika Nowego Wychowania to prąd w pedagogice, który powstał pod koniec dziewiętnastego wieku. Rozwijał się najlepiej we Francji i w Szwajcarii, i trwał

aż do drugiej wojny światowej. Podłożem dla tego kierunku była pedagogika kultury. Wybitnym jej przedstawicielem był Jerzy Kerschensteiner. Był on teoretykiem pedagogiki kultury oraz teoretykiem "szkoły pracy". Pedagodzy i psycholodzy zainteresowani nowym prądem wykorzystali pewne elementy z pedagogiki kultury i poszli nieco dalej. Głównymi przedstawicielami nowej pedagogiki byli: Owidiusz Decroly, Edward Claparede, Adolf Adolf A. Mickiewicz III cz. Dziadów, bohater epizodyczny; jeden z więźniów w sc. 1; informuje kolegów, że dzięki życzliwemu kapralowi mogą się spotkać w dzień Wigilii. Podczas spotkania wspomina kolegę,... Czytaj dalej Słownik bohaterów literackich - liceum Ferrier.

Stworzono dla pedagogiki nowego wychowania całe zaplecze teoretyczne. Obejmowała ona również część praktyczną, polegającą na wprowadzaniu w życie założeń teoretycznych. W ten sposób powołano do istnienia specjalnego rodzaju szkoły nowego wychowania. Były one czymś w rodzaju żywego eksperymentu. Nazywały się "szkołami reform".

W Polsce pedagogika nowego wychowania odbiła się dość głośnym echem. Na wzór zachodnich "szkół reform" Henryk Henryk Pieśń o Rolandzie, bohater epizodyczny; bratanek Ryszarda Starego, jeden z doradców Karola
Czytaj dalej Słownik bohaterów literackich - liceum
Rowie założył "szkoły twórcze". Jako priorytet

w owych szkołach traktowano mówienie, bycie twórczym, bycie nadawcą, a nie tylko biernym słuchaczem, jak to było w szkołach o tradycjach intelektualistycznych. Wśród uczniów utrzymywano jednak nadal silną dyscyplinę.

Twórcy pedagogiki nowego wychowania w swoich założeniach odwoływali

się do wiedzy psychologicznej. Bardzo krytycznie odnosili się do poglądów dziewiętnastowiecznych na temat dziecka, które było traktowane jako własność rodziców. Takie podejście do dzieci Dzieci Z. Nałkowska Medaliony - Dorośli i dzieci w Oświęcimiu, bohaterowie autentyczni; dzieci przybywające do Oświęcimia nie miały wielkich szans przetrwania. Mniejsze i słabsze natychmiast kierowano... Czytaj dalej Słownik bohaterów literackich - liceum pozbawiało ich zupełnie praw. Okres dzieciństwa był traktowany jako czas przygotowania do dojrzałości. Pedagogika nowego wychowania sprzeciwiła

się takiemu przedmiotowemu traktowaniu dzieci i wysunęła postulaty dotyczące autonomii okresu dzieciństwa oraz osobowego podejścia do dzieci. Zaczęto kłaść nacisk

na indywidualne podejście do każdego ucznia, tak, aby mógł on w pełni rozwijać swoje zainteresowania i wyrażać swoje uczucia.

Twórcy pedagogiki nowego wychowania swoje poglądy zaczerpnęli z kilku źródeł:

  • Naturalizm Naturalizm kierunek literacki, który powstał w XIX w. we Francji. Jego głównym założeniem było wierne rejestrowanie rzeczywistości bez jej oceny czy interpretacji oraz uwydatnienie ciemnych stron życia z... Czytaj dalej Słownik historyczny Jana Jakuba Rousseau, wyrażony w głównym jego dziele - "Emil czyli o wychowaniu".
  • Jan Amos Komeński i jego "Wielka dydaktyka"
  • Pragmatyzm Pragmatyzm stworzony przez W. Jamesa pod koniec XIX wieku w Ameryce nurt filozoficzny, który za podstawowe kryterium prawdy uznaje użyteczność, czyli praktyczną wartość i powodzenie jakiegoś przedsięwzięcia.... Czytaj dalej Słownik terminów literackich Williama Jamesa
  • Aktywizm Johna Deweya.
  • Pedagogika kultury.
  • Filozofia Henryka Bergsona
  • Personalizm
  • Psychologia eksperymentalna

Założenia tych nurtów pedagogicznych, z których skorzystała i na bazie których rozwinęła się pedagogika nowego wychowania to: wolność w wychowaniu; rozwój dziecka zgodny z naturą; uwzględnianie praw dziecka; podkreślenie indywidualności dziecka; koncentracja na osobowości dziecka; powszechność oświaty; zdobywanie wiedzy

ma się opierać na osobistym doświadczeniu; aby materiał był dobrze przyswojony musi zostać zinterioryzowany; uczenie się na drodze osobistych poszukiwań, a nie jako gotowe dawki wiedzy; proces wychowania ma prowadzić do aktywnego uczestniczenia jednostki

w życiu społecznym poprzez socjalizację; nacisk na ekspresję w wychowaniu i intuicję

w poznawaniu; wiara w twórcze siły, możliwości człowieka, akcentowanie jego kreatywności; poznawanie świata przez sztukę; rezygnacja ze schematyzmu.

Pedagogika nowego wychowania wielką wagę przywiązywała do ekspresji. Ekspresja stała się główna metodą nauczania i wychowania w "szkołach reform", w "szkołach twórczych". Dzięki ekspresji rozwijała się u dzieci wyobraźnia, pogłębiała się ich sfera uczuć. Ekspresja wpływa na kształtowanie wrażliwości estetycznej, rozwija indywidualność, pomaga poznać świat, jest pomocna w komunikacji interpersonalnej, zwłaszcza u dzieci.

Krytyka pedagogiki nowego wychowania.

Główna krytyka założeń pedagogiki nowego wychowania dotyczyła przeakcentowania pewnych zasad: zbytniego nacisku na indywidualizm, zbyt mocnego zwrócenia się w stronę natury człowieka, przesadnego eksponowania ekspresji. Pomimo,

że pedagogika nowego wychowania wiele wniosła do dorobku pedagogicznego, nie zawsze przynosiła pozytywne efekty, gdyż popadała w skrajności. Efektem tego byli wychowankowie nowych szkół, którzy nie bardzo potrafili odnaleźć się w społeczeństwie.

Fascynacje założeniami pedagogiki nowego wychowania prowadziły do powstawania pedagogicznych autorskich programów.

Pedagogika Marii Montessori.

Lekarz, pedagog, psycholog, psychiatra - jest twórczynią własnej pedagogiki. Interesował ją rozwój dzieci w każdym z wymiarów jego życia, w okresie od narodzenia

do dziewięciu lat. W 1907 założyła dom opieki społecznej. Był on przeznaczony dla dzieci jako miejsce ich zamieszkania i nauczania. Realizowano w nim jej autorski program nauczania, oparty na etapach i fazach rozwojowych dzieci.

Podstawowe założenia pedagogiki Marii Montessori:

  • Bazą jest naturalny rozwój dziecka, w wymiarze biologicznym i społecznym
  • Indywidualizm
  • Podmiotowe traktowanie każdego ucznia
  • Samodzielność
  • Koncentracja na doświadczaniu i przeżywaniu.

Celestyn Freinet - autorski program nauczania w szkole podstawowej. W szkołach, które wprowadziły jego program zaczęły pojawiać się gazetki ścienne, które ubogaciły klasy i korytarze. Prowadzono zajęcia z użyciem technik swobodnej ekspresji. Dzieci rozwijały swoja artystyczną twórczość. Posiadały szerszy dostęp do wiedzy dzięki encyklopediom, w które się szkoły zaopatrywały, dzięki przedrukowywanym tekstom

o różnorodnej tematyce. Wprowadzano nauczanie przez doświadczanie. Uczniowie Uczniowie W. Gombrowicz Ferdydurke, bohater trzecioplanowy, zbiorowy; poddają się systemowi nauczania narzucanemu przez nauczycieli, nie próbują się przeciwstawić. Całą swoją inteligencję skupiają tylko... Czytaj dalej Słownik bohaterów literackich - liceum kontaktowali się z kolegami ze szkół sąsiednich i dalszych, także z zagranicy,

co zwiększało ich zdolności komunikacyjne, rozwijało zachowania prospołeczne, wspomagało ich proces socjalizacji.

Rudolf Sztajner - twórca szkoły waldorfowskiej. Uważał za konieczność rozwoju

w trzech wymiarach życia: duchowo-kulturowym, gospodarczym i prawno-politycznym. Osiąganie dojrzałości w tych wymiarach dokonuje się przez: akcentowanie wolności dziecka, także etycznej, rozwijanie jego indywidualności i osobistych potencjalności oraz ekspresji. Uważał, że szkoły powinny być powszechne, dla wszystkich dzieci. Każda szkoła powinna posiadać swój własny program. Szkoły jako wolne instytucje powinny organizować imprezy kulturalne, dla większej integracji i uspołecznienia dzieci.

Od nauczycieli wymagał wysokiego etosu pracy.