Dodaj do listy

Myśli pedagogiczne Platona

Platon był jednym z największych filozofów wszechczasów. Jego myśli są po dziś dzień niewątpliwie pamiętane i doceniane. Urodził się on w Atenach w 427 roku przed nasza erą w dostatniej rodzinie kupieckiej. Z tego tytułu otrzymał on solidne wykształcenie, będące w zgodzie z greckimi wymaganiami kształcenia zarówno ciała, jak i duszy. Platon tak naprawdę nazywał się Arystokles, jego przydomek wziął się od jego barczystej postury, nadał mu go jego nauczyciel Nauczyciel T. Różewicz Kartoteka, bohater epizodyczny; przychodzi do Bohatera, by po dwudziestu latach przeprowadzić egzamin maturalny. Nauczyciel egzaminuje Bohatera z historii. Starzec w zastępstwie Bohatera... Czytaj dalej Słownik bohaterów literackich - liceum gimnastyki. Pomimo odebrania solidnego wykształcenia oraz zmagań rodziny by wykształcić go na kupca, Platon nim nie został. Był bardzo zdolnym uczniem, jednak na jego drodze pojawiły się inne wydarzenia życiowe. W wieku 18 lat został on porwany przez piratów i sprzedany. Na szczęście na targu niewolników rozpoznał go jego kuzyn i wykupując go wybawił go z opresji. Ważną osoba w życiu Platona stał się, kolejny wielki filozof, Sokrates. Platon spotkał go w wieku 20 lat i został jego uczniem. Można się więc domyśleć jak wielki wpływ na Platona wywarł Sokrates.

Platon rozwinął swe myśli filozoficzne w zakresie funkcjonowania państwa, ludzkiej duszy, świata, a także na temat wychowania i nauczania. Sam założył nawet szkołę filozoficzną w gaju Akademosa w Atenach zwaną Akademią.

Do najważniejszych myśli Platona (do najbardziej znanych) należy jego wizja świata. Według Platona mamy do czynienia ze światem idei (idealnym - niedostępnym dla nas tu na ziemi, istniejącym w sferze nadniebiańskiej, poza czasem i przestrzenią) i światem materialnym. Źródłem poznania świata idealnego jest nasza dusza. Według Platona dusza każdego człowieka przed urodzeniem przebywa w świecie idealnym i to tam uczy się odróżniania dobra od zła. Kolejna ważną myślą tego wielkiego filozofa, było pojmowanie duszy ludzkiej. Twierdził on, że dusza składa się z trzech elementów, mianowicie z rozumu, uczuć i zmysłów oraz pożądliwości. Według Platona nie każda warstwa społeczna posiadała w swej duszy wszystkie komponenty. W związku z tym nie każdego człowieka należało kształcić.

Dusza rozumna była cechą charakterystyczną dla filozofów i arystokracji i ukazywała się ona w ich działaniach. Znajdowała swe miejsce w głowie.

Dusza uczuć i zmysłów była typowa dla wojowników i mieściła się w piersiach powyżej przepony.

Dusza pożądliwa natomiast znajdowała się poniżej przepony i była charakterystyczna dla najniższego stanu - żywicieli. Platon uważał, że w związku z tym, iż różni ludzie Ludzie J. R. R. Tolkien Hobbit, czyli tam i z powrotem, bohater zbiorowy; ludzie Trzeciej Epoki są zupełnie podobni do ludzi współczesnych. Tak jak dzisiaj zdarzają się wśród nich postacie niezwykłe, szlachetne,... Czytaj dalej Słownik bohaterów literackich - gimnazjum w zależności od pochodzenia posiadają odmienne rodzaje duszy, dlatego nie wszystkich należy jednako kształcić. Człowiek bowiem rodzi się już z określonym rodzajem duszy.

Platon swoje poglądy pedagogiczne opierał zarówno na wzorach ateńskich - popierając ideę rozwoju fizycznego i duchowego. Jak i na elementach wychowania spartańskiego - wpajanie dumy narodowej, ten sam program dla chłopców i dziewcząt, oraz zaznaczenie roli muzyki w kształceniu charakteru i męstwa.

Jak wspomniałam wyżej Platon nie był zwolennikiem równouprawnienia w edukacji. Twierdził on, iż należy edukować tylko dzieci Dzieci Z. Nałkowska Medaliony - Dorośli i dzieci w Oświęcimiu, bohaterowie autentyczni; dzieci przybywające do Oświęcimia nie miały wielkich szans przetrwania. Mniejsze i słabsze natychmiast kierowano... Czytaj dalej Słownik bohaterów literackich - liceum rządców i filozofów. W swych poglądach pedagogicznych wykluczał stosowanie kar, mogła być ona wymierzona tylko w przypadku braku szacunku do osób starszych. Jednak mimo, jak myślę można powiedzieć, łagodnego podejścia Platona do stosowania kar jego system wychowawczy nie był zbyt łagodny. Uważał on bowiem, że dzieci, bez względu na wiek, należy wychowywać w instytucjach państwowych jako, że mają być one wychowywane dla dobra i na potrzeby państwa. Dzieci od razu po urodzeniu oddawane być powinny, według Platona, do państwowych domów dziecka. Matki natomiast karmiły o wyznaczonych porach, ale każdego dnia inne dziecko.

Od trzech lat dzieci miały wychowywać się w tak zwanych ogrodach dziecięcych (Współcześnie nazwalibyśmy to przedszkolem). Dzieci słuchały tam bajek, które jednak były dostosowane na potrzeby państwa, słuchały muzyki, tańczyły i bawiły się. W przedszkolu praktykowana była także gimnastyka.

Od szóstego roku życia dziewczynki i chłopcy wychowywane miały być osobno. Do 10 lat kontynuowana miała być edukacja, wychowanie młodych obywateli poprzez zabawę, muzykę i gimnastykę. Platon zwracał uwagę na potrzeby rozbudzania w dzieciach ducha patriotyzmu przez odpowiednie opowiadania, baśnie legendy. Dużą rolę także przypisywał muzyce, jako elementowi mającemu budzić uczucia estetyczne w wychowankach, a także w oparciu o moralne wzory przekazywane w pieśniach kształtować morale.

Od 10 do 13 roku życia dzieci, według Platona, winny być uczone pisania, czytania oraz rachunków.

Od 14 do 17 roku życia wielki filozof postulował naukę literatury, muzyki, gry na lutni, deklamacji, a także matematyki. Platon olbrzymia rolę przypisywał matematyce. Twierdził on, iż znajomość tej dziedziny wiedzy uprawnia istotę ludzką do nazywania się człowiekiem.

Od 18 roku życia młodzież miała być poddawana ćwiczeniom fizyczno - wojskowym zwanym efebią. Podczas trzyletniej efebi poddawano chłopców licznym próbom. Najsłabsi po tym etapie kształcenia zostawali strażnikami. Najlepsi natomiast rozpoczynali 10 lat studiów, podczas których miano nauczać filozofii, matematyki, astronomii, teorii muzyki. Studia te miały przygotowywać do dalszej nauki. Mogli do niej być jednak dopuszczeni tylko najzdolniejsi ci, którzy wykazali się umiejętnością filozoficznego myślenia. Dalsze studia trwały kolejno 10 lat. Po studiach wychowankowie mieli obowiązek praktyki w różnych instytucjach, by w wieku około 50 lat zasilić rzeszę ludzi stanu najwyższego czyli filozofów.

W pokrótce zarysowanych poglądach pedagogicznych Platona można zauważyć, iż był on zwolennikiem nierównego dostępu do edukacji. Uważał on, że już sam stan urodzenia decyduje o predyspozycjach dziecka. W idealnym świecie Platona nie było warto, ani nie było czasu na marnowanie sił wychowawczych na dzieci zrodzonych w stanie żywicieli. Platon także nie zostawił obywatelom jakiegokolwiek miejsca na życie osobiste, prywatne. Wszystko w państwie miało zmierzać do dobra państwowego. Pragnął nawet określać w jakim wieku ludzie dorośli mogą mieć dzieci. Dla kobiet był to przedział wiekowy od 20 - 40 lat, natomiast dla mężczyzn od 30 do 50 lat. Platona w związku z zaprezentowanymi poglądami często zwykło nazywać się twórcą pedagogiki państwowej.