Dodaj do listy

Co to są choroby psychiczne

Co to są choroby psychiczne.

Wstęp:

Nie tak dawno jeszcze wierzono, że "dusza" egzystuje niezależnie od ciała. Dziś chyba juz nikt nie wątpi , że objawy psychiczne są wytworem materii, jaką jest mózg ludzki. Układ nerwowy człowieka składa się z dwóch części: z ośrodkowego układu nerwowego (mózgu i rdzenia kręgowego) i z obwodowego układu nerwowego, łączącego mózg i rdzeń kręgowy z narządami zmysłów, mięśniami i narządami wewnętrznymi. Układ nerwowy, zwłaszcza jego najwyższe odcinki, a przede wszystkim kora mózgowa, regulują wzajemne stosunki między danym osobnikami a jego środowiskiem, u człowieka nie tylko przyrodą ale głównie środowiskiem społecznym. Kora mózgowa stanowi także najwyższy ośrodek , który powoduje, że wszystkie inne funkcje organizmu ludzkiego pracują w nierozdzielnej i harmonijnej jedności Utrzymanie równowagi nie tylko wewnętrznej (tj. wewnątrz ustroju), ale i zewnętrznej (tj. między organizmem a jego zewnętrznym otoczeniem).

Podstawą czynności układu nerwowego jest odruch, tj. Określona reakcja na bodziec, przewodzona drogą nerwową, tzw. łukiem odruchowym. Przytoczę najprostszy przykład, do oka wpada muszka, następuje podrażnienie receptorów dotykowych w worku spojonym. Podrażnienie przebiega dośrodkową drogą nerwową do ośrodkowego układu nerwowego, tu następuje pobudzenie, które przechodzi w bodziec. Ten wprowadzony jest odśrodkową drogą nerwową do narządu wykonawczego, tj. Do mięśni powiek , które powodują mruganie. W ten sposób przebiega tak zwany obronny odruch Odruch automatyczna reakcja organizmu na bodźce przy udziale układu nerwowego. Jest podstawową jednostką czynnościową ukł. nerwowego, która umożliwia połączenie za pośrednictwem neuronów receptora... Czytaj dalej Słownik biologiczny mrugania, odruch ma charakter procesu fizykochemicznego. Zachowanie wyuczone nie jest wrodzone i nie jest dziedziczone. Powstaje przede wszystkim w przebiegu indywidualnego doświadczenia danego osobnika. Chodzi tu o zespół tak zwanych odruchów warunkowych. Ich siedliskiem są wyższe odcinki mózgu, a zwłaszcza kora mózgowa. Przykładem zachowania opartego na nauce może być na przykład tresura zwierząt w cyrku. Odruchy warunkowe powstają przez jednoczesne połączenie w korze mózgowej dwóch lub więcej odruchów bezwarunkowych. Na przykład przez połączenie impulsu świetlnego z podawaniem jedzenia można po kilku powtórzeniach osiągnąć u psa wydzielanie Wydzielanie egzocytoza - uwalnianie na zewnątrz komórki substancji, które mają oddziaływać z zewnątrz na nią samą, na inne komórki lub na inne organizmy, spełniać rolę w środowisku zewnętrznym komórki. Produkcją... Czytaj dalej Słownik biologiczny śliny, działając tylko impulsem świetlnym bez podania pożywienia. Odruch warunkowy jest wyższą formą przystosowania osobnika do środowiska. Jeżeli organizmowi dany odruch nie jest potrzebny, to odruch ten ulega zanikowi, wygasa. Jeśli jednak znowu zajdzie potrzeba, odruch taki może być z powrotem nabyty. Takie tylko o wiele bardziej złożone, odruchy warunkowe i ich wzajemne najrozmaitsze połączenia stanowią podstawę tak zwanej wyższej czynności nerwowej istot żyjących na wyższym poziomie rozwoju. Mózg ludzki jest niezmiernie złożonym narzędziem, składa się z 14-15 miliardów komórek nerwowych. Na ośrodkowy układ nerwowy działają bodźce dwojakiego rodzaju: pierwszosygnalizacyjne i drugosygnalizacyjne. Te pierwsze nazywamy takie, które przechodzą przez nasze narządy zmysłów, na przykład wzroku, słuchu i są odczuwalne bezpośrednio. Stanowią pierwszy bezpośredni sygnał rzeczywistości. Posiadają go zwierzęta i człowiek

Człowiek jednak posiada jeszcze druki układ sygnalizacyjny, który powstaje wtedy, gdy wykształcił się nowy ośrodek porozumiewawczy - mowa.

W ośrodkowym układzie nerwowym jest trzeci układ: ośrodki podkorowe, leżące pod korą mózgową. Nazywamy je według położenia, również podkorą. Uczestniczy ona w kierowaniu złożonymi odruchami bezwarunkowymi, tzw. instynktami - popędami, np. Płciowym, samozachowawczym, pokarmowym itd. Przez nią przechodzi pobudzenie do wyższych obszarów mózgu. Wysyła ona także bodźce pobudzające korę mózgową, wszystkie te trzy układy współpracują ze sobą harmonijnie, wzajemnie na siebie oddziaływają w myśl zasady, że funkcja wyższego rzędu kieruje funkcją niższego. Nowoczesne badania laboratoryjne umożliwiły fizjologii dostęp do życia psychicznego, otoczonego siecią przesądów. Metoda fizjologiczna nie jest jednak jedyną, którą dysponujemy badając zjawiska psychiczne. Inną metodą naukową jest również psychologia. Fizjologia Fizjologia dziedzina biologii, która zajmuje się badaniem czynności życiowych organizmów, np. fizjologia roślin, zwierząt. Problematykę badań fizjologii stanowi funkcjonowanie organizmu na różnych poziomach organizacji,... Czytaj dalej Słownik biologiczny wyższej czynności nerwowej bada prawidłowości procesów fizycznych przebiegających w układzie nerwowym, które są podstawą procesów psychicznych. Psychologia zwraca raczej uwagę na treść i wytwory jej czynności. Dąży do ustanowienia prawidłowości ich powstawania w rozmaitych warunkach indywidualnego doświadczenia jednostki. Jednej nauki nie można oddzielić od drugiej, stanowią one dwie strony tego samego medalu. Obie musza ściśle ze sobą współpracować przy odkrywaniu materialnej istoty naszej "duszy". Psychiczne i fizjologiczne procesy są jednolite i nierozłączne. Na przykład proces myślenia nie można oddzielić od myślącego mózgu, odczuwania od narządu, gdzie te wyraźnie powstają i są uświadomione przez człowieka, woli organizmu, w którym powstają impulsy i gdzie są przepracowane bezpośrednie nakazy w celu ich zrealizowania.

Co to są choroby psychiczne:

Jest wiele jeszcze osób, którzy nie wiedzą , co to jest choroba Choroba występuje wtedy, gdy bodźce zewnętrzne są zbyt silne lub działają zbyt długo, przy równoczesnym zmniejszaniu się zdolności przystosowania organizmu.
Czytaj dalej Słownik biologiczny
psychiczna, ponieważ nie zetknęli się z nią bezpośrednio. Ktoś może ma znajomego, który "rozchorował się nerwowo", ale przecież mówiło się, że tylko "nerwowo" a nie psychicznie...Nieraz widzieliśmy osobę która zachowywała się w uderzająco dziwny sposób, z trudnością jednak mógłby każdy przypuszczać, że i osoba mówiąca zupełnie rozumnie nie musi być psychicznie zdrowa.. Jakie są wiadomości ludzi zdrowych o chorobach psychicznych, pokazuje na przykład detektywistyczna parodia J.Kesselringa "Arszenik i stare koronki". Są to losy "dziedzicznie obciążonej rodziny". Dwóm siostrom, starym pannom, zadowolenie w życiu daje mordowanie dziesiątków samotnych mężczyzn jadem podawanym w winie z bzu i urządzanie wspólnych uroczystych pogrzebów. Ich brat uważa się prezydenta i kopie w piwnicy "Kanał Panamski", kuzyn jest niebezpiecznym szaleńcem, który zbiegł z zamkniętego zakładu psychiatrycznego i poddał się operacji plastycznej zmieniając swój wygląd, aby móc kontynuować swe okrutne zbrodnie.

Na tym z reguły kończą się "wiadomości" ogromnej większości ludzi na temat psychiatrii i chorych psychicznie. Strach Strach J. Słowacki Kordian, bohater epizodyczny, fantastyczny; podobnie jak Imaginacja uosobienie psychicznej słabości Kordiana
Czytaj dalej Słownik bohaterów literackich - liceum
przed dziedzicznym obciążeniem, wariat z którego się śmiejemy, lub niebezpieczny szaleniec zamknięty do końca życia w zakładzie - taki jest obraz Obraz W najogólniejszym znaczeniu: świat przedstawiony w utworze literackim jako odzwierciedlenie jakiejś rzeczywistości zewnętrznej, np. obraz XIX-wiecznej Warszawy w Lalce B. Prusa. Takie pojmowanie kategorii... Czytaj dalej Słownik terminów literackich chorego psychicznie u większości ludzi.

W rzeczywistości tylko bardzo nieznaczny procent pacjentów odpowiada temu wyobrażeniu. Popularny megaloman, który podaje się za Napoleona, Roosevelta itp., niemal zupełnie zniknął z zakładów psychiatrycznych. Chorzy psychicznie w większości są cisi, milczący, cierpiący i wcale nie niebezpieczni. Potrzebują naszej cierpliwej pomocy i będą za nią wdzięczni. Krzywdzimy ich i pogarszamy ich stan zdrowia, jeżeli pod wpływem strachu i zdumienia nad tym, że nie potrafimy ich zrozumieć, a oni nas, izolujemy ich od społeczeństwa, oddalając się od nich.

Każda choroba jest nie tylko zaburzeniem dotyczącym określonego narządu, np. płuc, serca, nerek, ale schorzeniem całego organizmu, zostaje bowiem naruszona wewnętrzna stabilność ustroju, jego biologiczna równowaga. Również w chorobie psychicznej chodzi zarówno o zaburzenie układu nerwowego, spowodowane złym funkcjonowaniem lub uszkodzeniem komórek mózgowych, jak i schorzenie całego organizmu. Procesy psychiczne i fizyczne tworzą wszak nierozdzielną jedność w zdrowiu i w chorobie. W przypadku choroby psychicznej zostaje naruszona nie tylko równowaga psychiczna, ale także społeczna, ponieważ człowiek jest istotą społeczną, otoczoną przez całe życie innymi ludźmi. Chorobliwe jest więc tak jego przeżywanie rzeczywistości i swojego "ja", jak i - przede wszystkim - całe jego zachowanie. Chory psychicznie z reguły nie jest zdolny do prawidłowego podejmowania i oceniania rzeczywistości. Stwarza sobie w związku z tym swój własny świat, pełni funkcje pełne fantazji, fikcji i błędnych wyobrażeń. Oddala się od codziennego życia, od swej rodziny i przyjaciół. Jego stosunek do otaczającego świata zmienia się pod wpływem choroby. Chory nieodpowiednio reaguje na konkretne sytuację. Wskutek wypaczonych wzajemnych stosunków cierpi nie tylko chory, ale i całe środowisko, w którym żyje. Dla innych zachowanie chorego jest zupełnie nie do pojęcia; nie potrafią go zrozumieć, jego "dusza" jest dla nich obca, jakby z innego świata.

Zaburzoną czynnością psychiczną rządzą absolutnie inne zasady niż psychiką normalną. Do wyświetlenia niedorzecznego zachowania się chorych nie wystarczają prawa psychologii i fizjologii. Każdy z nas często postępuje bezsensownie. Nie każde jednak odchylenie od normalnego postępowania, które powoduje nieprzyjemną lub niepomyślną sytuację życiową, jest przejawem choroby psychicznej. Może być zupełnie naturalna reakcja, jeżeli jednak odchylenie od norm swym zasięgiem i znaczeniem nie odpowiada bodźcowi, który je wywołał, jeżeli trwa nieodpowiednio długo lub powstało bez widocznej przyczyny, świadczy o chorobie..

Do powstania i rozwoju choroby psychicznej przyczynia się wiele czynników zewnętrznych i wewnętrznych, które wzajemnie na siebie wpływają. Odgrywają tu role pewne właściwości wrodzone i to, jak chory rozwijał sie, jakie przeżył wstrząsy życiowe, jaki jest jego aktualny stan zdrowia i przemiana materii w organizmie, oraz środowisko społeczne, w którym żyje. Pewna rolę odgrywa także dziedziczność, ale jego nie musimy się specjalnie obawiać. Dziedziczy się bowiem zwykle tylko zmniejszoną odporność i skłonność, a nie sama chorobę. Co z tej skłonności wyniknie w czasie rozwoju osobnika, zależy od wielu zewnętrznych czynników. Wielu autorów podkreśla decydujący wpływ wczesnego dzieciństwa na tworzenie podstaw zdrowia psychicznego. Jest to wpływ rodziny, wzajemnych stosunków między rodzicami, stosunków rodziców do dziecka, systemu wychowania, w czasie którego dziecko przyswaja sobie zasadniczą postawę wobec rzeczywistości, wobec obowiązków i uczy się współżycia z ludźmi. Tu uwarunkowane stosunkami rodzinnymi, nabyte społeczne nawyki pozostają na ogół przez całe życie.

W psychiatrii nie można postawić właściwej diagnozy i rozpocząć skutecznego leczenia, jeżeli najpierw nie poznamy nie tylko przyczyny i istoty samej choroby, ale także dokładnie samego chorego.. Trzeba zainteresować się całą osobowością chorego, a zwłaszcza okresem przed chorobą. Należy zbadać, w jaki sposób już przedtem chory radził sobie z różnymi zewnętrznymi i wewnętrznymi problemami, trudnościami, jak reagował na kłopotliwe sytuacje, jak układał sobie stosunki z innymi ludźmi. Należy przeanalizować jego charakter, zdolności i braki oraz jego uczucia i przeżycia. Choroba psychiczna u dwóch chorych o tym samym rozpoznaniu nie jest taka sama - dotyczy przecież dwóch różnych osobników, o innej wrodzonej strukturze, mających różne wychowanie, pochodzących być może z innego środowiska. Społecznego, a przede wszystkim posiadających własne doświadczenia życiowe, które nabyli w czasie swego indywidualnego rozwoju. W zależności od przyczyny, choroby psychiczne można podzielić na dwie grupy:

  • choroby organiczne
  • choroby czynnościowe

Za organiczne choroby psychiczne uważamy takie, które spowodowane są przez dające się stwierdzić uszkodzenia tkanki mózgowej, na przykład:

  • uraz,
  • zatrucie,
  • alkoholizm,
  • zmiany naczyniowe (np. Arterioskleroza),
  • niedożywienia,
  • zaburzenia przemiany materii w organizmie
  • wrodzone odchylenia w czynnościach ośrodkowego układu nerwowego
  • starczy zanik i rozpad komórek mózgowych
  • nowotwór i inne

Za czynnościowe choroby psychiczne uważamy takie, których podłoże jest , jak sądzimy, jest przeważnie psychogenne lub takie, w którym dotychczas nie udało się stwierdzić przyczyny lub znacznego uszkodzenia mózgu. Jest ich jak dotąd większość. W nich oczywiście również dochodzi do zmian w komórkach nerwowych. Nasze metody badawcze , jak na przykład rentgen czaszki, zapis czynnościowy prądów elektrycznych mózgu, badanie płynu mózgowo-rdzeniowego i inne, są - jak dotychczas - za mało precyzyjne, aby można było odkryć te zmiany. Przede wszystkim jednak należy sobie uświadomić, że w większości chorób psychicznych, czy zaczynają się one nagle (gwałtownie), czy powoli zmiany maja charakter czynnościowy, tj. dochodzi jedynie do zaburzeń w czynnościach ośrodkowego układu nerwowego. W późniejszym okresie dochodzi do zmian w budowie komórek mózgowych i ich czynnościach w takich przypadkach leczenie jest trudniejsze. Zniszczonych i uszkodzonych komórek nerwowych nie można bowiem odnowić. Ich liczba jest dana raz na zawsze juz przy urodzeniu i nowe juz się nie tworzą. Z tego wszystkiego wypływa konieczność nakłonienia pacjenta do leczenia w odpowiednim czasie.

Duża grupa chorób psychicznych, głównie nerwic, ale często także ciężkich schorzeń, spowodowana jest , jak przypuszczamy, przyczynami psychogennymi. W trakcie ich trwania chory o określonym typie wyższej czynności nerwowej , charakterze i osobowości, niezdolny jest do rozwiązywania trudnych sytuacji życiowych, w których inny na jego miejscu dałby sobie z łatwością radę. Załamuje się pod ciężarem sytuacji, która na niego wpływa psychotraumatycznie (uraz psychiczny), aczkolwiek inny człowiek zachowałby spokój w podobnych okolicznościach.

Psychiatria staje się nauką eksperymentalną. I. P. Pawłow w swoich laboratoriach wywoływał eksperymentalne zaburzenia wyższych czynników nerwowych. Obciążą psy doświadczalne rozwiązywaniem zbyt trudnych zadań lub dawał im do wykonania dwa sprzeczne polecenia i powodował w ten sposób u nich zaburzenia wyższych czynności nerwowych. U psów wygasały odruch warunkowe i - w zależności od typu układu nerwowego - psy zapadały w sen lub stawały się skłonne do gryzienia i bójek, albo trzęsły się ze strachu.

W ostatnim okresie w związku z szybkim rozwojem psychofarmakologii tj. Nauki o lekach i środkach mający duży wpływ na czynności ośrodkowego układu nerwowego, rozwija się biochemiczna psychiatria eksperymentalna. Tak zwane halucynogeny podane w tysięcznych miligramach wywołują zaburzenia zachowania się u zwierząt doświadczalnych. U ludzi zaś, którzy poddali się dobrowolnie eksperymentowi, wykazują osobliwe pomieszane stany, którym towarzyszą przeważnie halucynacje wzrokowe, zaburzenia postrzegania, myślenia itp. Jesteśmy więc w stanie sztucznie wywołać zaburzenie psychiczne, trwające około pół dnia., które umożliwia, przynajmniej pobieżnie poznanie tego, co prawdopodobnie przeżywa chory psychicznie.. Dzięki temu możemy go lepiej zrozumieć i zastosować właściwą metodę leczenia. Środki te do których należą np. Kaktusowy wyciąg meskolinowy lub kwas lizergowy uzyskiwany ze sporyszu, dają nowy biochemiczny pogląd na istotę choroby psychicznej. Stosując środki chemiczne można wywołać zaburzenia psychiczne, ale i zapobiec mu skutecznie i szybko dzięki innemu środkowi chemicznemu. Wiele tych środków używali przez tysiąclecia czarownicy i szamani prymitywnych szczepów w celu osiągnięcia religijnych stanów ekstatycznych. Dopiero po wielu stuleciach zastosowali je psychiatrzy i biochemicy.

Interesujący jest fakt, że nawet kilkudniowa całkowita izolacja Izolacja uniemożliwienie krzyżowania się osobników populacji, co powoduje brak przepływu genów między nimi. Z czasem prowadzi to do różnicowania się puli genowej dwóch grup pierwotnie należących do jednej... Czytaj dalej Słownik biologiczny od wszystkich zewnętrznych czynników w ciemności i w dźwiękoszczelnym pomieszczeniu może wywołać przejściowe psychotyczne zaburzenia myśli. Ma to duże znaczenie, zwłaszcza dla lotników, astronautów, którzy pozostają sami w czasie swego lotu, otoczeni wszechświatem, przebywając w małej przestrzeni pojazdu kosmicznego.

Ilu jest chorych psychicznie na świecie? Statystyka wskazuje, że w krajach cywilizowanych blisko ci dziesiąty człowiek cierpi na cięższą nerwicę, a jeden na stu jest chory psychicznie. Anormalne zachowanie się, którym zajmuje się psychiatria, możemy podzielić na pięć grup:

  • nerwice
  • psychoza
  • psychopatie
  • oligofrenie
  • toksykomanie

Na podstawie przykładów przedstawię jak zachowuje się w określonej sytuacji człowiek zdrowy psychicznie, chory na nerwicę i chory psychicznie.

Zdrowy psychicznie: "Muszę to naprawić. Dyrektor wytknął mi błędy i ma chyba rację. Muszę to z nim jeszcze raz spokojnie przedyskutować"

Zarzuty przełożonego wprawdzie pracownika podrażniły, ale potrafił on ocenić krytycznie swoje postępowanie.

Chory na nerwicę: "To wszystko na nic, znowu mi nagadał, szef jest okropny. Ja tego nie wytrzymam , będę musiał sobie znaleźć inną pracę. Rozbolał mnie z tego wszystkiego żołądek, jestem cały roztrzęsiony i chory"

Reaguje nieproporcjonalnie do sytuacji strachem, wewnętrznym niepokojem, płaczem i hipochondrycznymi obawami. Nie zdaje sobie sprawy, że jego bierna natura prowokuje zwierzchnika do energicznego i zdecydowanego zachowania się wobec niego

Chory psychicznie: "to ja jestem tym, który spowodował milionową stratę dla przedsiębiorstwa. Już dalej tak nie mogę. Jak naprawie swoją winę? Jestem winny. Moja rodzina Rodzina jednostka systematyczna - jedna z kategorii w systemie klasyfikacji organizmów, wyższa od rodzaju, a niższa od rzędu, np. rodzina: liliowate, rodzina: trawy, rodzina: jaskrowate, rodzina: człowiekowate.
...
Czytaj dalej Słownik biologiczny
będzie zniszczona. Zrobię ze wszystkim koniec"

Chodzi w tym przykładzie o depresję powstałą bez jakiejkolwiek znanej zewnętrznej i wewnętrznej przyczyny. Chory przeżywa wielki strach i depresję, fałszywie obwinia siebie o błędy , których nigdy nie popełnił i myśli o samobójstwie.