Dodaj do listy

Tryby uruchamiania komputera w systemach Windows

Wszystkie dostępne systemy z rodziny Windows®, oprócz normalnego trybu uruchomienia, mają zaimplementowane inne metody umożliwiające rozruch systemu, z zależności zaistniałych okoliczności i potrzeb. Szerzej zostaną tu opisane: tryb awaryjny, wiersz Wiersz mowa szczególnie zorganizowana, przeciwstawiana prozie. Wypowiedź wierszowa dzieli się na wersy, równorzędne względem siebie, oddzielone klauzulą (co wynika z zasad wybranego systemu wersyfikacyjnego... Czytaj dalej Słownik terminów literackich polecenia i konsola odzyskiwania, ze względu na częstość stosowania.

TRYB AWARYJNY - rozruch systemu odbywa się przy załadowaniu minimalnej liczby sterowników i usług systemowych, które są absolutnie niezbędne do rozruchu systemu. Programy znajdujące się w grupie STARTUP, nie zostają ładowane, aby było możliwe między innymi, usunięcie problemów wywoływanych przez te właśnie programy.

TRYB AWARYJNY Z OBSŁUGA SIECI - bardzo zbliżony w działaniu i funkcjonalności do standardowego trybu awaryjnego, z tą różnicą, że są ładowane dodatkowe usługi pozwalające na poruszanie się w sieci. Ten tryb umożliwia wykorzystanie funkcji ZASAD GRUP, także tych realizowanych przez serwer podczas operacji logowania, a także zasad obowiązujących na lokalnej maszynie.

TRYB AWARYJNY Z WIERSZEM POLECENIA - po załadowaniu tego trybu, nie mamy możliwości korzystania z myszy, gdyż EXPLORER.EXE (czyli między innymi Pulpit) nie zostaje załadowany. W zamian zostaje uruchomione środowisko interpretera poleceń - czyli środowisko DOS`owe.

WŁĄCZ REJESTRACJĘ ROZRUCHU - proces normalnego rozruchu systemu. Dodatkowo podczas uruchamiania, tworzony jest plik dziennika o nazwie Ntbtlog.txt w głównym folderze systemowym (%SystemRoot%), który zawiera nazwy i stany wszystkich załadowanych do pamięci sterowników.

WŁĄCZ TRYB VGA - uruchamia system z wykorzystaniem podstawowego sterownika karty graficznej (najczęściej w najniższej rozdzielczości i z użyciem minimalnej liczby kolorów). Tryb ten należy stosować gdy obecny w systemie sterownik został uszkodzony, lub został zainstalowany sterownik niekompatybilny.

OSTATNIA ZNANA DOBRA KONFIGURACJA - po wystąpieniu awarii, lub w razie występowania różnych problemów, użycie tej opcji powoduje uruchomienie systemu w ostatniej konfiguracji, w której system działał poprawnie.

TRYB ODZYSKIWANIA USŁUG KATALOGOWYCH - odnosi się jedynie do domen Windows 2000 i XP. Przy uruchamianiu, wyświetlane są informacje odnoszące się do systemu: liczba procesorów, ilość pamięci, zainstalowane poprawki czy numer wersji systemu.

TRYB DEBUGOWANIA - uruchomienie w tym trybie, powoduje zainicjowanie procesu sprawdzania i próby naprawy jądra (debugowania). Jest to możliwe z tego względu, że debuger ma bezpośredni dostęp do jądra.

NORMALNY ROZRUCH - opcja która uruchamia system w normalnym trybie, z ładowaniem wszystkich skonfigurowanych usług i zainstalowanych aplikacji.

TRYB AWARYJNY - ten tryb pracy systemu, jest przeznaczony do diagnozy i usuwania problemów działania lub uruchamiania systemu. Ze względu na specyficzny sposób ładowania usług i programów, pozwala na uruchomienie systemu nawet w przypadku poważnych problemów, związanych ze sterownikami lub programami. Aby przejść do trybu awaryjnego, należy użyć klawisza F8, po pojawieniu się komunikatu "Aby zobaczyć opcje rozwiązywania problemów i zaawansowane opcje uruchamiania …" dla WINDOWS 2000 i także F8 po tuż po zainicjowaniu przez BIOS zainstalowanych urządzeń dla pozostałych systemów. Wtedy zostanie wyświetlone menu z omawianymi opcjami, i z trybem awaryjnym, lub wyjść z menu klawiszem ESC. Uruchomienie systemu w tym trybie, spowoduje także wygenerowanie pliku dziennika rozruchowego Ntbtlog.txt, a w przypadku istnienia już takiego pliku, informacje zostaną dopisane na końcu istniejącego pliku.

Producent - Microsoft - zaleca stosowanie trybu awaryjnego w następujących przypadkach (źródło www.microsoft.com):

Gdy system Windows zatrzymał się i przez długi czas nie można go uruchamiać.

Gdy system funkcjonuje niewłaściwie lub jego działanie powoduje nieoczekiwane wyniki.

Gdy ekran funkcjonuje nieprawidłowo.

Gdy komputer został nagle wyłączony

Gdy potrzebne jest zbadanie często powtarzającego się błędu.

Gdy uruchomienie systemu stało się niemożliwe po instalacji nowego sterownika lub oprogramowania.

Na podstawie działania różnych systemów, można zaobserwować pewne różnice w uruchamianiu trybu awaryjnego. Otóż Windows 2000, XP; nie stosują automatycznego uruchomieniu trybu awaryjnego po niepowodzeniu załadowania systemu, jak to miało miejsce w Windows 98. Aby wymusić wywołanie trybu awaryjnego, należy skorzystać z menu zaawansowanych opcji uruchamiania. Tryb awaryjny spowoduje załadowanie niezbędnych sterowników i usług (mysz, klawiatura, cd - rom, standardowe sterowniki VGA, dziennik Dziennik tekst złożony z zapisków prowadzonych z dnia na dzień, ułożonych chronologicznie, ujmujących zdarzenia z aktualnej perspektywy (w odróżnieniu od pamiętnika). Dziennik może obejmować rozmaite... Czytaj dalej Słownik terminów literackich zdarzeń, Plug and Play, RPC - zdalne wywołanie procedur, Menedżer dysku logicznego). Programy określone w folderach StartUp (i rejestrze) jako programy uruchamiające się automatycznie podczas startu systemu, a mogące powodować problemy, nie zostają uruchamiane. Te właściwości sprawiają, że tryb awaryjny jest szczególnie przydatny do rozwiązywania problemów spowodowanych przez automatycznie uruchamiane aplikacje, uszkodzone sterowniki i usługi. Tryb ten ponadto, daje możliwość modyfikacji konfiguracji systemu, a następnie powtórne uruchomienie, już w trybie normalnym. Opcja Tryb awaryjny z wierszem polecenia, ładuje jedynie podstawowy sterownik karty graficznej, a także interfejs graficzny z wierszem polecenia. Podsumowując: tryb awaryjny pozwala na odinstalowanie sterownika, programu lub wyłączenie kłopotliwej usługi, z powodu których nasz system nie ładuje się lub zostają wyświetlane liczne błędy.

WIERSZ POLECEŃ - to aplikacja, która pozwala wprowadzać komendy, aby wywołać określone stany systemu. Obsługa wiersza poleceń daje użytkownikowi duże możliwości ale jednocześnie wymaga ogromnej wiedzy i praktyki. Interpreter poleceń jest podstawą systemów operacyjnych takich jak DOS czy UNIX, natomiast w systemach okienkowych (z interfejsem graficznym), nie jest on już podstawowym sposobem na zarządzanie systemem. W jego miejsce pojawiły się menedżery okienkowe, znacznie upraszczające pracę. W Windows 98, interpreter poleceń ładuje się z dyskietki, na której są zawarte programy (okrojona wersja systemu DOS) umożliwiające przeprowadzenie czynności naprawczych systemu, usunięcie wirusów, skasowanie plików, modyfikacje rejestru czy wreszcie uruchomić programy diagnostyczne w celu wykonania operacji niemożliwych w środowisku graficznym. W systemach NT (Windows 2000, NT, XP), zaimplementowano szczególny rodzaj Rodzaj jednostka systematyczna - jedna z kategorii w systemie klasyfikacji roślin i zwierząt, wyższa od gatunku, a niższa od rodziny, np. rodzaj szczur obejmuje gatunki: szczur śniady, szczur wędrowny; rodzaj... Czytaj dalej Słownik biologiczny wiersza poleceń - (dla celów diagnostycznych) - konsolę odzyskiwania. Konsola umożliwia pełne przywrócenie sprawności systemu, ale aby to osiągnąć musimy posiadać sporą wiedzę na temat samego systemu, jak i poleceń konsoli.

KONSOLA ODZYSKIWANIA - jest to środowisko podobne do wiersza poleceń, jednakże całkowicie od niego niezależna. Jej zastosowanie to przede wszystkim do zadań diagnostyczno - konserwacyjnych i umożliwia administratorowi dostęp do dysku twardego (bez względu na stosowany system formatowania). Konsoli używa się niezależnie od działania systemu, to sprawia że jest ona narzędziem służącym przede wszystkim do naprawy konfiguracji systemu oraz jego kalibracji, gdy któraś z usług "blokuje" system. Z konsoli, korzystać mogą tylko administratorzy (ze względu na konieczność logowania), a czynności jakie mogą wykonać to między innymi: zarządzanie plikami i folderami, uruchamianie i zatrzymywać usługi oraz naprawia systemu, jest także możliwość naprawy sektoru startowego i MBR oraz sformatowanie woluminów. Jako, że konsolę można porównać z wierszem poleceń, to jej obsługa jest nieco kłopotliwa, i użytkownikom, którzy nie mają doświadczenia, może sprawić znaczne problemy i w związku z tym, nie będą oni mieli pełnego dostępu do konfiguracji systemu.

Uruchomienie i stosowanie konsoli.

Są dwie metody za pomocą których możemy dostać się do Konsoli.

1. Start z instalacyjnych bootdisków lub CD Windows: Metoda uniwersalna. Stosowana gdy system w ogóle nie może się uruchomić.

2. Zainstalowanie Konsoli jako jednej z opcji startowych: Metoda wybiórcza (nie zadziała gdy np. mamy uszkodzony obszar rozruchowy dysku). Przydatne gdy chcemy szybko dokonać akcji np. kasowania nieusuwalnych plików nie możliwych do usunięcia w działającym systemie.

Po udanym uruchomieniu, konsola pokazuje listę dostępnych instalacji systemów Windows. Należy się odwołać do tej, która wymaga naprawy lub zmian, wprowadzając odpowiednią cyfrę i zatwierdzając wybór klawiszem ENTER. Jeżeli nie zostanie wskazana instalacja, to naciśnięcie ENTER spowoduje restart komputera. Po wybraniu instalacji, konsola zażąda podania hasła administratora, które jeżeli zostanie wpisane niepoprawnie trzy razy, konsola zablokuje dostęp do dysków, a następnie zrestartuje komputer. W przypadku poważnych uszkodzeń: utrata lub uszkodzenie rejestru, brak dostępnych instalacji do których się można odwołać, to konsola uruchomi się w katalogu głównym bez żądania podania hasła. W takich przypadkach mamy ograniczone możliwości naprawy instalacji oraz brak dostępu do folderów (co wynika z sytuacji braku systemu). Możliwe jest jedynie ograniczone operacje naprawcze dysku, takie jak: chkdsk, fixboot i fixmbr.

Gdy hasło zostanie zatwierdzone, wtedy mamy pełny dostęp do folderów systemowych (folder główny dowolnego woluminu %SystemRoot%) i innych występujących lokalnie, odnoszących się do instalacji do której jesteśmy zalogowani.

Podczas korzystania z konsoli, mamy możliwość kopiowania plików na dysk twardy z dyskietki lub płyty, a także kopiować dane między dyskami. Jest dostępnych wiele poleceń, jednakże jeżeli podczas próby wykonania jakiegoś polecenia zostanie wyświetlony komunikat "Odmowa dostępu" oznacza to, że konsola nie akceptuje tego rozkazu. Konsola daje szerokie możliwości, ale jedynie przy użyciu zaimplementowanych (dopuszczalnych) poleceń - Attrib, Batch, Cd lub Chdir, Chkdsk, Cls, Copy, Del lub Delete, Dir, Disable, Diskpart, Enable, Exit, Expand, Fixboot, Fixmbr, Format, Help, Listsvc, Logon, Map, Md lub Mkdir, More lub Type, Rd lub Rmdir, Ren lub Rename, Set, Systemroot. Jeżeli zajdzie potrzeba użycia jakiegoś polecenia, lecz nie wiemy jakie ma ono opcje lub jak działa, możemy skorzystać z systemu pomocy do danego polecenia. Aby go użyć, wpisujemy polecenie z parametrem "/?", np.: diskpart /? Lub diskpart help. Gdy już skończymy pracę z konsolą, wpisujemy EXIT, i w ten sposób opuszczamy środowisko i ponownie uruchamiamy komputer.