Dodaj do listy

Co oznacza słowo diabeł i szatan?

Znaczenie drugiego terminu ujętego w temacie należy do słowa hebrajskiego i nie jest przetłumaczalne i oznacza "przeciwnika", natomiast pierwsze słowo ujęty w temacie ma pochodzenie greckie oznacza kłamcę, fałszywego oskarżyciela, wroga, pochodzi od słowa "diabolos". Wychodząc z założenia utożsamiania diabła i szatana z nie materialnymi istotami, które ponoszą odpowiedzialność odnośnie grzechów skazani byśmy byli spotykając te słowa w Piśmie Świętym ze złym człowiekiem. W Piśmie Świętym odgrywają słowa przymiotników określających zwyczajne istoty ludzkie. Można, więc interpretować, że szatan i diabeł nie są jakimiś nie godziwymi osobami czy też osobami poza materialnymi.

Jak rozumiany jest szatan w Piśmie Świętym?

W księdze pierwszej dowiadujemy się: "wzbudził, więc Jahwe Salomonowi przeciwnika (to samo hebrajskie słowo, gdzie indziej tłumaczone jako szatan) w osobie Hadada, Edomity z potomstwa królewskiego". Możemy to rozumieć, iż Najwyższy stworzył dla Salomona kogoś przeciwnego, czyli szatana uosobionego w Rezonie. Czyli jest w nim przeciwnik Rodu Izraelskiego. Ale Bóg nie stworzył szatana jako niematerialnej istoty jaką są aniołowie, tylko wzbudził tego szatana u zwyczajnego człowieka. W księdze św. Mateusza dowiadujemy się o próbie odradzenia przez Piotra Chrystusowi wyprawy do miasta ojczystego, gdzie czekał go śmierć przez ukrzyżowanie. Chrystus zareagował mówiąc: "Zejdź mi z oczu szatanie!... nie myślisz o tym co Boże, ale o tym co ludzkie". Chrystus powiedział do swego ucznia szatanie. Przesłanka ta mówi, iż Chrystusa rozmówcą nie był anioł oraz jakiś nie materialny stwór, tylko zwyczajny człowiek.

Ze znaczenia tego drugiego słowa zawartego w tytule tej pracy wynika, iż oznacz on przeciwnika, a więc osoba dobra, jaka jest stworzyciel może być również interpretowana z analizowanym tu przez nas szatanem. Sam w sobie słowo nie jest grzeszne. Kojarzenie tego słowa jest na pewno wynikiem naszej grzesznej natury to w niej powinniśmy widzieć właśnie szatana lub przeciwnika. Wszystkie języki świata sprowadzają go do grzechu. Samego Stworzyciela również możemy potraktować jako przeciwnika, czyli szatana, ponieważ w brew naszej woli próbuje zapobiec pewnym naszym czynnością a my wyrażamy chęć ich dalszej kontynuacji, i w ty miejscu wyłania się przeciwność. Oczywiście przez tę analizę nie utożsamiamy samego Boga z grzeszną osobą.

Te same wydarzenia są zapisane w Księdze Samuela i Kronikach, wyrażone są tylko innym językiem Księga druga Samuela pisze "Potem ponownie rozgorzał gniew Pana na Izrael Izrael Biblia; patriarcha Jakub, zwany Izraelem, gdyż był ojcem narodu. Z postacią Jakuba łączy się opowieść o śnie, w którym patriarcha ujrzał drabinę, łączącą niebo z ziemią, po której tam... Czytaj dalej Słownik bohaterów literackich - liceum tak, iż pobudził Dawida przeciwko nim, mówiąc: nuże, policz Izraela i Judę!" Jak również księga Kronik pisze "Wtedy wystąpił szatan przeciwko Izraelowi, pobudziwszy Dawida do tego, aby policzył Izraelitów". W pierwszym przypadku to Bóg nakłania do działania, natomiast szatan w następnym Wniosek nasuwa się, więc taki, iż Najwyższy stał się przeciwnikiem Dawida, czyli tak zwanym szatanem. W podobny sposób zachował się w stosunku do Joba, kiedy poddawał go licznym próbą w czasie jego egzystencji spowodowało to, iż ten wyraził na temat Boga takie to zdanie Zdanie odrębny segment wypowiedzi zbudowany z wyrazów ułożonych zgodnie z regułami składniowymi i gramatycznymi, który jest całością znaczeniową i intonacyjną.
Czytaj dalej Słownik terminów literackich
"Okazałeś się okrutny dla mnie, swą mocną ręką zwalczasz mnie" powiedział tak "działasz jako szatan przeciwko mnie".

Diabeł w Piśmie Świętym

Podobny sposób, jeśli idzie o to słowo Chrystus rzekł: "Czyż nie wybrałem was dwunastu? A jeden z was jest diabłem. Mówił zaś o Judaszu, synu Szymona Iskarioty..." Jeśli chodzi o Judasza to należał on do zwyczajnych ludzi. Czy widzimy tu wzmiankę o jakieś istocie duchowej wyposażonej w rogi. Znaczenie tego słowa nakierowane jest po prostu na niegodną istotę. Następnym przykładem może być to, kiedy jest mowa o tym, aby kobiety nie były diakonami, ponieważ lubią oczerniać. Tytus jest więc ostrzegany przez Pawła żeby stare niewiasty nie przyjmować do zgromadzenia, nazywa je diabłami i tymi, co fałszywie oskarżają, s a kłamliwe. Podobny sposób mówi Tymoteuszowi: "A wiedz, że w dniach ostatecznych nastaną trudne czasy: ludzie, bowiem będą... przewrotni..." znaczy to będą mieli diabelską naturę. To oczywiście nie można rozumieć, że człowiek stanie się duchem z rogami, ale że będzie bardziej niegodziwy czy obłudny. Słowa wyjaśniane w naszej pracy nie oznaczają niegodziwego ducha z rogami, lecz zło wyrażające się poprzez niegodziwy charakter człowieka z krwi i kości.

Znaczenie grzechu, szatana i diabła

Jeśli ludzie Ludzie J. R. R. Tolkien Hobbit, czyli tam i z powrotem, bohater zbiorowy; ludzie Trzeciej Epoki są zupełnie podobni do ludzi współczesnych. Tak jak dzisiaj zdarzają się wśród nich postacie niezwykłe, szlachetne,... Czytaj dalej Słownik bohaterów literackich - gimnazjum w swoim zachowaniu bardzo często wykazują się grzesznymi tendencjami to utożsamiamy ich z diabłem lub szatanem, zresztą opisywaliśmy to już troszkę wcześniej. A więc interpretujemy szatana jako tak zwanego przeciwnika. W takim złym postępowaniu widzimy również diabła to znaczy kogoś wrogo nastawionego do nas lub jakiegoś oszczercę lub obłudnika. Tak wewnętrzna zła nasza natura nazywana jest diabłem. Związek między złym popędem, dążeniem do grzechu to oczywiście tkwi w naszym wnętrzu najlepiej przedstawiają to słowa "Skoro zaś dzieci Dzieci Z. Nałkowska Medaliony - Dorośli i dzieci w Oświęcimiu, bohaterowie autentyczni; dzieci przybywające do Oświęcimia nie miały wielkich szans przetrwania. Mniejsze i słabsze natychmiast kierowano... Czytaj dalej Słownik bohaterów literackich - liceum mają udział we krwi i ciele, więc i On (Jezus) również miał w nich udział, aby przez śmierć zniszczyć tego, który miał władzę nad śmiercią, to jest diabła" Diabeł jest ukazany jako ten odpowiedzialny za śmiertelność. Zapłata za grzechy jest w postaci śmierci, dlatego też widzimy tożsamość między diabłem a oczywiście grzechem. Księga Jakuba posiada również treści mówiące, iż zło, które w nas tkwi powoduje grzech a my za to musimy zapłacić śmiercią. Diabeł jest, więc w pełnym tego słowa znaczeniu sprawcą umierania. Chrystus posiadał naturę ludzką, która była potrzebna do zniwelowania tych diabelskich mocy. Następny fragment brzmi tak: "Albowiem, czego zakon nie mógł dokonać, w czym był słaby z powodu ciała, tego dokonał Bóg: przez zesłanie Syna swego w postaci grzesznego ciała (tzn. w naszej ludzkiej naturze), ofiarując je za grzech, potępił grzech w ciele". Wynika, więc jasno, iż złe postępowanie człowieka jest po prostu tak zwanym diabłem. Istotną sprawę stanowi to, iż diabeł kusił Chrystus identycznie jak nas ludzi. Zła interpretacja diabelskiej przesłanki równa się złej ocenie twórczego świata Chrystusa. Dzięki temu, iż Chrystus posiadał diabelską naturalność człowieka w swoim wnętrzu daje nam to szansę, że zostaniemy na pewno zbawieni. Chrystus pokonał wreszcie swojego wewnętrznego kusiciela przez ukrzyżowanie i śmierć. Diabeł jako osobowa istota odnośnie do tego nie ma prawa istnienia obecnie. List do Hebrajskiego ludu głosi, iż Jezus "ukazał się... na zgładzenie grzechów przez ofiarę z samego siebie". Jest tu mowa o tym, iż Jezus pokonał diabelska moc przez ukrzyżowanie. W Liście natomiast do Rzymian ukazane jest, iż Chrystus umierając zgładził również swoje "ciało naznaczone grzechem", to natura człowieka, utożsamienie grzechu z ludzkim ciałem.

"Kto grzeszy jest dzieckiem diabła" mówi o tym księga Jana ponieważ złe naturalne popędy są wynikiem grzechu. Księga Jakuba mówi o nich "diabeł". Księga Jana mówi "Syn Boży objawił się po to, aby zniszczyć dzieła diabła". Rozumiemy, więc diabła przez pryzmat naszych naturalnych złych popędów, wynikiem tych złych zachowań są po prostu nasze grzechy. Napisane jest w Księdze Jana "Jezus objawił się po to, aby zgładzić grzechy", jest to potwierdzeniem faktu tożsamości naszego grzechu i diabła. Innym przykładem jest potwierdzenie związku istniejącego miedzy naszym grzechem a mocą diabla. Ananiasz usłyszał takie słowa od Piotra "Anoniaszu... dlaczego szatan zawładnął twym sercem ..." Czwarty werset Werset wyodrębniony graficznie, a niekiedy także opatrzony numerem, odcinek tekstu Biblii, Koranu lub utworu stylizowanego na Pismo Święte. Jest to najczęściej kilka zdań złożonych podrzędnie lub współrzędnie,... Czytaj dalej Słownik terminów literackich Piotra:, "Czemu w sercu twoim zrodziła się myśl o tym czynie?". Coś złego rodzi się we wnętrzu naszym to tym samym jest ono owładnięte przez szatana. Czasami jesteśmy twórcami grzesznego zachowania, czyli my dajemy jemu początek. Dziecko jest zrodzone przez kobietę, ona go zapoczątkowuje nie bierze się z nikąd. Grzech jest zrodzony poprzez nasze złe poczynania, żądze, nad którymi nie potrafimy zapanować grzechy zrodzone przez nas doprowadzają nas do śmierci. Szatan przez to utożsamiany jest zawsze z tymi, którzy dają początek grzesznemu postępowaniu.

Jak rozumiemy personifikacje?

Diabeł przedstawiany jako ludzka osoba, takie odnosimy wrażenie po wcześniejszej analizie. List do Hebrajczyków zawiera myśl, iż tylko diabeł włada śmiertelnością. Z personifikacją diabła ma do czynienia w niektórych fragmentach Pisma Świętego, w abstrakcyjny Abstrakcyjny niekonkretny, nie oparty na doświadczeniu, nie mający odpowiednika w rzeczywistości; cechujący wytwory czynności abstrahowania; sztuka abstrakcyjna (abstrakcjonizm), nieprzedstawiająca, bezprzedmiotowa: jeden... Czytaj dalej Słownik terminów literackich sposób przedstawiona jest osoba, do której się ta personifikacja odnosi. Grzech porównany jest do władcy dającego zapłatę w zależności od uczynków śmiercią, przedstawione jest to w liście do narodu rzymskiego. Złe popędy człowieka to jest jego diabeł, te złe żądze, które bardzo często nie jesteśmy w stanie opanować tak naprawdę te złe poczynania nie istniałyby bez nas, one rodzą się w naszym wnętrzu, a więc po za naszym wnętrzem tak naprawdę personifikujemy diabła. Personifikacja grzechu odnosi się często do władcy, który jest naszym zwierzchnikiem. Doskonale rozumiemy, więc personifikację diabła, jest on po prostu naszym grzechem. Dualizm zaznaczony jest przez Pawła mówiącego o człowieku cielesnym - diabłem, i człowieku duchowym, te dwie istoty ciągle ze sobą walczą. W sposób oczywisty i dosłowny my wiemy, że nie ma takich walczących osób w człowieku. Zło równa się złemu postępowaniu to zło w Piśmie Świętym utożsamiany jest z diabłem. W greckim tłumaczeniu zło utożsamiane jest z niegodziwcem, a więc grzeszna osoba dokonuje zła sama, więc rodzi zło a tym samym diabła, który utożsamiony jest z jej osobą.

Kontekst polityczny szatana i diabła

Świat, w którym przyszło nam żyć jest pełen niegodziwców, których często określamy mianem szatana czy diabła. Hierarchia polityczna czy społeczna, która nie nic wspólnego z religia może być często określana mianem diabła. Nowy Testament Testament Biblia.
Czytaj dalej Słownik terminów literackich
diabła czy szatana często utożsamia z siłami społecznymi oraz politycznymi, jeśli chodzi o system rzymski czy żydowski. Dowiadujemy się, iż to diabeł ludzi, którzy są oddanymi wiernymi zamyka w więzieniu i tym diabłem są oczywiście rzymskie władze, które górują nad wierzącymi. Ten sam kontekst odnosi się dopergamskiego kościoła, który był siedzibom szatana, a więc tronu rzymskiego rządu, była tam też uciskana grupa wiernych nie rozumiemy tego w ten sposób, że to szatan jako osoba siedziała na tronie tylko szatan w kontekście rządu rzymskiego.

Złe postępowanie człowieka jest skierowane przeciwnie do prawa, które nadaje Bóg. Grzeszne postępowanie wyrażane jest zbiorowo jako moc rozumiana w sensie społecznym lub politycznym, ma ona większa moc grzeszna skierowaną przeciw najwyższemu niż moc grzeszna jednostki. Ta zbiorowość grzeszna opętana złymi mocami utożsamia diabła bezwzględnego, nad który nie zawsze da się zapanować, ma on właśnie siłę w tej zbiorowości. Taki właśnie sens jest odnośnie nazwania Stanów Zjednoczonych przez Irańczyków szatanem, chodzi tu o przeciwnika religijnego i oczywiście politycznego. Takie znaczenie nabierają wyrażani szatana czy diabła, jeśli chodzi o Pismo Pismo układ znaków graficznych pozwalających zapisać strumień mowy. Pismo ukształtowało się znacznie później niż język, prawdopodobnie ok. 5000-6000 lat temu. Najpierw powstało pismo rysunkowe (piktografia),... Czytaj dalej Słownik terminów literackich Święte.

Jeśli mówimy słowo diabeł czy szatan to będzie bardzo dobrze, gdy swoją interpretację oprzemy o Pismo Święte natomiast zdecydowanie odrzucimy wszelkie doktryny różnych wierzeń opisujących diabły jako istoty ludzkie w sensie cielesnym. Niektóre rozdziały w Piśmie Świętym odnoszą się do tego problemu i są warte przeanalizowania. Gdy mówimy o diable szatanie to słowa te odnosimy do zachowań ludzkich wynikających z ich natury chodzi tu właśnie o te złe zachowania. Mówiąc o człowieku szatanie mamy na myśli jego zły charakter a nie osobę cielesna z rogami. Pismo Święte w najlepszy sposób przedstawia nam rzeczywisty obraz Obraz W najogólniejszym znaczeniu: świat przedstawiony w utworze literackim jako odzwierciedlenie jakiejś rzeczywistości zewnętrznej, np. obraz XIX-wiecznej Warszawy w Lalce B. Prusa. Takie pojmowanie kategorii... Czytaj dalej Słownik terminów literackich tego podjętego przez nas problemu. Więc grzech leży w naszej ludzkiej naturze i to z niej czasami wychodzi diabeł.