Dodaj do listy

Adam Mickiewicz - " Dziady " część II - streszczenie

Akcja Akcja papier wartościowy będący dowodem udziału jego właściciela w spółce akcyjnej. Posiadanie akcji upoważnia właściciela do głosowania na zebraniach akcjonariuszy oraz do uzyskiwania dywidendy,... Czytaj dalej Słownik geograficzny dramatu rozgrywa się w cmentarnej kaplicy. To w tak niezwykłym, tajemniczym i mrocznym miejscu ludzie Ludzie J. R. R. Tolkien Hobbit, czyli tam i z powrotem, bohater zbiorowy; ludzie Trzeciej Epoki są zupełnie podobni do ludzi współczesnych. Tak jak dzisiaj zdarzają się wśród nich postacie niezwykłe, szlachetne,... Czytaj dalej Słownik bohaterów literackich - gimnazjum z okolicy zbierają się na coroczne obrzędy Dziadów. Według tradycji, w noc poprzedzającą dzień Wszystkich Świętych duchy zmarłych mogą powrócić na ziemie i poprosić żyjących o pomoc w uzyskaniu odkupienia. W tym celu ludzie z miasteczka przynoszą do cmentarnej kaplicy jedzenie i picie, którym będą chcieli poczęstować zabłąkane dusze. Całej uroczystości przewodniczy Guślarz. Jest to osoba znająca tajne zaklęcia i czynności, które pozwalają nawiązać kontakt z tymi co odeszli.

Na początku Guślarz przyzywa dusze tych, którzy za życia nie popełnili ciężkich grzechów. Są uwięzieni pomiędzy niebem a ziemią z jakiegoś błahego powodu i żyjący mogą im od razu pomóc w uzyskaniu odkupienia:

,,Naprzód wy z lekkimi duchy,

Coście śród tego padołu

Ciemnoty i zawieruchy,

Nędzy, płaczu i mozołu

Zabłysnęli i spłonęli

Jako ta garstka kądzieli.

Kto z was wietrznym błądzi szlakiem,

W niebieskie nie wzleciał bramy,

Tego lekkim, jasnym znakiem

Przyzywamy, zaklinamy."

Na to wezwanie zjawiają się dwie duszyczki. Są to dzieci, rodzeństwo które w swoim życiu nie zaznało smutku i niedoli. Jedyne czego potrzebują to dwa ziarnka gorczycy, ponieważ:

,,Kto nie doznał goryczy ni razu,

Ten nie dozna słodyczy w niebie."

Ich prośba zostaje spełniona, Guślarz wypowiada kolejne zaklęcie i duchy odlatują do nieba.

Koło północy Guślarz przyzywa kolejną duszę. Tym razem na jego wezwanie ma się stawić ktoś, kto popełnił ciężką zbrodnię. Kto ze względu na swoje grzechy nigdy nie zostanie wpuszczony do nieba, jednak żywi mogą choć trochę złagodzić jego cierpienie. Na takie wezwanie przybywa widmo Widmo A. Mickiewicz II cz. Dziadów, bohater epizodyczny, fantastyczny; zjawia się jako ostatni w kolejności; jedna z najbardziej tajemniczych postaci w dramacie. Pojawia się niespodziewanie i ma wszystkie... Czytaj dalej Słownik bohaterów literackich - liceum człowieka, który był właścicielem pobliskiego dworu. Przez całe życie zajmował się gromadzeniem majątku, ale nigdy nikomu nic nie dał. Wraz z nim pojawia się chór ptaków, dawnych sług pana. To oni opowiadają o jego ciężkich zbrodniach. Szczególnie przejmujące są dwie opowieści: Kruka i Sowy. Kruk był kiedyś biednym chłopcem, który z głodu wkradł się do sadu pana i ukradł kilka jabłek. Gdy właściciel się o tym dowiedział, kazał pobić chłopca tak dotkliwie, że ten zmarł. Sowa też stała się ofiarą skamieniałego serca pana. Była biedną kobietą, wdową z małym dzieckiem, która w wigilię Bożego Narodzenia nie miał gdzie się podziać i co zjeść. Zapukała do wrót dworu, ale bogacz kazał ją przepędzić. Tej nocy ona i jej dziecko zamarzli. Za swe zbrodnie bogacz zostaje srogo ukarany. Od chwili śmierci błąka się po świecie nieustannie odczuwając głód, którego nie może zaspokoić. Prosi ludzi zgromadzonych w kaplicy o trochę jedzenia, ale towarzyszące mu ptaki Ptaki gromada stałocieplnych kręgowców. Ptaki posiadają zdolność do aktywnego lotu, co pociągnęło za sobą szereg przystosowań w ich budowie i fizjologii. Mają opływowy kształt ciała, kończyny... Czytaj dalej Słownik biologiczny nie pozwalają na to, by pan zjadł choć odrobinę. Widząc, że jego starania są bezsensowne widmo pana wypowiada gorzką prawdę, a zarazem przestrogę dla żyjących:

,,Sprawiedliwe zrządzenia boże!

Bo kto nie był ni razu człowiekiem,

Temu człowiek nic nie pomoże."

Mimo iż dusza dziedzica nie otrzymała tego, po co przybyła, na rozkaz Guślarza odchodzi, zostawia żyjących w spokoju.

Na koniec starzec Starzec A. Mickiewicz Romantyczność, bohater drugoplanowy; komentator wydarzeń z punktu widzenia racjonalisty
Poglądy Starca - racjonalisty: Starzec to uosobienie oświeceniowego racjonalizmu i wiary...
Czytaj dalej Słownik bohaterów literackich - liceum
przyzywa duchy pośrednie. Takie, którym można jeszcze pomóc. Na jego wezwanie pojawia się dusza młodej dziewczyny. Przez całe swoje życie bawiła się uczuciami innych. Bawiła się w świecie swoich marzeń, nie chcąc skosztować trudu prawdziwego życia. Rozkochiwała w sobie młodzieńców, ale nigdy nie chciała zostać żoną i matką. Za to po śmierci nie może ulecieć do nieba, ale też nie jest w stanie dotknąć ziemi. Prosi młodych mężczyzn, żeby spróbowali przyciągnąć ją do siebie. Chce bowiem choć raz dotknąć ziemi bo:

,, [...] według bożego rozkazu:

Kto nie dotknął ziemi ni razu,

Ten nigdy nie może być w niebie."

Chłopcom nie udaje się przyciągnąć dziewczyny, ale Guślarz pociesza ją mówiąc, że jeszcze przez dwa lata będzie się tak błąkać, ale po upływie tego czasu, dostanie się do nieba. I ten duch na rozkaz Guślarza odchodzi.

Obrzędy Dziadów już się kończą, gdy nagle i niespodziewanie pojawia się jeszcze jedno widmo. Tym razem nie jest to duch wezwany przez Guślarza. Postać młodzieńca z krwawiącą raną nie reaguje na słowa mistrza ceremonii. Nie odpowiada na jego pytania, nie odchodzi gdy ten próbuje go przepędzić. Zgromadzeni z przerażeniem zauważają, że znajdująca się wśród nich młoda pasterka dziwnie się zachowuje. Również nie reaguje na słowa Guślarza, nie odpowiada na pytanie po kim nosi żałobę. Ludzie łapią ja pod ręce i wyprowadzają z kaplicy. Widmo młodzieńca podąża za nią.