Dodaj do listy

Obraz piękna przyrody w „Inwokacji” i „Stepach Akermańskich” Adama Mickiewicza

Sonet "Stepy Akermańskie" jest pierwszym sonetem z cyklu 18 sonetów nazwanych przez poetę krymskimi. Wiersz Wiersz mowa szczególnie zorganizowana, przeciwstawiana prozie. Wypowiedź wierszowa dzieli się na wersy, równorzędne względem siebie, oddzielone klauzulą (co wynika z zasad wybranego systemu wersyfikacyjnego... Czytaj dalej Słownik terminów literackich ten jest opisem pięknego pejzażu okalającego Dniestr Dniestr rzeka przepływająca przez Ukrainę i Mołdawię. Jej długość wynosi 1352 km. Obszar źródłowy znajduje się w Bieszczadach, uchodzi do Morza Czarnego.
Czytaj dalej Słownik geograficzny
i jego okolicę. Poeta oszołomiony jest pięknem przyrody, którą dane mu było oglądać. Wzrok jego kieruje się na piękno bujnej roślinności, która rośnie wokół rzeki Rzeki Największe rzeki świata: Wielkość rzeki można rozpatrywać w 3 kategoriach: długości, wielkości dorzecza oraz wielkości przepływu.
Po analizie danych z poniższej tabeli można uznać, że...
Czytaj dalej Słownik geograficzny
cudownie poruszana delikatnym powiewem stepowego wiatru. Poeta porównuje falującą florę do fal oceanu, które zalewają step ogromem kwiatów i roślin - niczym powódź. Krzewy, które wyrastają ponad "morze kwiatów", porównuje Mickiewicz do wysp na ocenia, samotnie stojących nad tafla wody. Powóz, którym przez ten piękny step podróżuje podmiot liryczny, porównywany jest do łodzi nużącej się wśród "fali łąk szumiących, śród kwiatów powodzi".

Kiedy czytamy pierwsza zwrotkę utworu widzimy, że jej główna osią jest jedno, wielokrotnie złożone zdanie, które ma wprowadzać w opis spokój i harmonię porównywanych obrazów. Mickiewicz pisząc pierwszy wers kilkakrotnie zmieniał jego budowę, co świadczy o tym, że chciał przedstawić ów opis i stan swego ducha jak najdokładniej, nie ronić nić z otaczającego go piękna. Dominującymi środkami stylistycznym, których używa poeta jest oksymoron (czyli połączenie ze sobą przeciwstawnych wyrazów, np. czarny śnieg) : "Wypłynąłem na suchego przestwór oceanu", metafory, porównania, epitety :"szumiące łąki". W tej zwrotce dominują wrażenia i obrazowanie wzrokowe.

Zwrotka druga jest pewnego rodzaju przeciwstawienia się pierwszej. Mamy tutaj zdania krótkie, czasem eliptyczne. Możemy to odczytać jako przeniesienie się w świat wrażeń słuchowych. Nadchodzi zmrok, a przedmiotem rozważań podmiotu lirycznego staje się niebo. Poeta widzi na nim szare, żółte i czerwone plamy, ale niestety zmrok pokrywa w końcu całą ziemię, ciężko jest cokolwiek dostrzec. W tej chwili dominować zaczynają wrażenia słuchowe, podmiot liryczny nie widzi zbyt dobrze otaczającej go przyrody, za to teraz zaczyna ją słyszeć bardzo mocno.

W ostatnich zwrotkach Mickiewicz zaczyna opisywać ciszę, która jest tak przeszywająca i monumentalna, że aż budzi niepewność. Jest tak potężna, że bohater Bohater T. Różewicz Kartoteka, bohater główny; należy do pokolenia Kolumbów
Wygląd: Brak informacji w utworze, bohater niczym się nie wyróżnia, nie ma cech szczególnych, jest zwykły, przeciętny,...
Czytaj dalej Słownik bohaterów literackich - liceum
wiersza słyszy latanie motyli oraz przelatujące żurawie. Do oddania takich wrażeń słuchowych poeta stosuje środki stylistyczne, np. onomatopeję (wyrazy dźwiękonaśladowcze) oraz hiperbolę, która wyolbrzymia wrażenia odbierane przez podmiot liryczny. Zastosowane środki mają na celu wytworzenie atmosfery, która będzie sprzyjała refleksji i zadumie podmiotu, który wyraża tęsknotę za opuszczonym krajem, do którego chciałby powrócić. Zanurzony w swych rozmyślaniach nagle nasłuchuje, wydaje mu się, że słyszy głos dobiegający z ojczystej Litwy, do której nigdy już nie będzie mógł wrócić. Ta myśl nie pozwala mu już na spokojną kontemplację przyrody. Pełen rozgoryczenia i żalu mówi: "Jedźmy, nikt nie wola".

Takie jest przesłanie tego wiersza, cała przedstawiona przyroda jest tylko wstępem, przygotowaniem "krajobrazu" i tła dla refleksji podmiotu lirycznego o ukochanej ojczyźnie.

"Inwokacja" Adama Mickiewicza to drugi utwór, w którym mamy przedstawione piękno przyrody. W wierszu tym poeta wzniósł się na wyżyny językowego opisu i obrazowania. Ten liryczny opis przedstawia piękno litewskiej, nadniemeńskiej przyrody, która wydaje się dla poety najwspanialsza na świecie. Podmiot liryczny wiersza obcuje i odbiera otoczenie wszystkimi zmysłami. Opisuje ją w sposób sielankowy, stosuje zabiegi personifikacji (uosobienia) oraz wiele porównań.

Ramą obrazu, który przedstawia na w swym wierszu Mickiewicz jest piękny, wijący się Niemen i wybijające się ponad nim leśne pagórki, wśród których leża złociste pola uprawne. Poeta przedstawia to wszystko w wielkiej palecie barw - skrzącej się i mieniącej swym pięknem. Jednak głównym kolorem w wierszu jest zieleń, zarówno ta jasna i jaskrawa nadrzecznych łąk, jak i ta z ciemna z zalesionych pagórków. Z zielonymi łąkami sąsiadują mieniące się pola, na których rośnie złota pszenica, srebrne żyto, a także bursztyn świerzopu, biel gryki i zaróżowiona dzięcielina. Wśród takiego krajobrazu:

"przed laty, nad brzegiem ruczaju,

Na pagórku niewielkim, we brzozowym gaju,

Stal dwór szlachecki..."

Wspominany i opisywany przez poetę dom, zbudowana na pagórku, by mógł górować i wyróżniać się spośród otaczającej go przyrody. Jest on także centralnym punktem opisywanego przez podmiot krajobrazu. Poeta mówi nam też, że w okolicy tego dworku płynie mały strumień, wokół niego rosną piękne brzozy i topole, których kolorystyka kontrastuje ze sobą dając niesamowity efekt.

Opis przyrody, który jawi się nam z tekstu wiersza, przedstawia przyrodę zwykłą, codzienną, ale sposób w jaki Mickiewicz operuje barwami, obrazem i środkami stylistycznymi: epitetami, przenośniami, porównaniami, powoduje, że zwykłość urasta do rangi idealnego, idyllicznego piękna. Miejsca idealnego, gdzie życie jest samą przyjemnością. Taki sposób przedstawienia nowogródzkich stron związany jest z pewnością z tęsknotą autora i wyidealizowanymi wspomnieniami o "kraju lat dziecinnych" , które zachował w swym sercu będąc na emigracyjnym wygnaniu.