Dodaj do listy

Scharakteryzuj krótko Stefana Żeromskiego – gimnazjalistę. Wstaw o nim dwie opinie – w imieniu dyrektora szkoły oraz profesora Bema. („Dzienniki” S. Żeromski – fragment).

We fragmencie zatytułowanym „Kilka wspomnień z lat mojego dzieciństwa” Stefan Żeromski opisał swoje pierwsze lata w szkole. Jako gimnazjalista nie był chłopcem bardzo zdolnym, dwa lata spędził, powtarzając klasę – raz pierwszą i raz drugą. Nie radził sobie szczególnie z łaciną i matematyką. Był jednak uczniem pilnym i zawziętym i udało mu się dostać do wyższej klasy. Wówczas zmarła jego matka, co było dla niego wielkim ciosem. W klasie czwartej zaczęły rozwijać się jego zamiłowania i pasje – odkrył miłość do literatury. W klasie piątej niczemu nie poświęcał tyle czasu, co literaturze właśnie. Powoli zaczął rozsmakowywać się w nauce. Był patriotą, chciał w teatrze amatorskim wyrecytować „Maraton” Ujejskiego, na co mu oczywiście nie pozwolono. Przeżywał też pierwsze zauroczenie dziewczyną. Żeromski jako gimnazjalista jest więc zwykłym chłopcem, który uczy się raz lepiej, raz gorzej, odkrywa swoje pasje, ma marzenia, zakochuje się.

Opinia dyrektora szkoły

Stefan Żeromski to uczeń przeciętny z przedmiotów matematycznych, bardzo dobry z humanistycznych. Spokojny, zrównoważony i grzeczny. Lubiany przez kolegów w klasie, koleżeński i przyjazny. Sytuacja rodzinna sprawiła, że początkowo miał problemy z nauką, dwa razy nie otrzymał promocji do następnej klasy. Z wiekiem zaczął się coraz lepiej uczyć oraz rozwijać zamiłowanie do literatury polskiej.

Opinia prof. A. G. Bema

Uczeń mój, Stefan Żeromski, którego znam od klasy czwartej, jest chłopcem bardzo wrażliwym, rozmiłowanym w literaturze. Zdolności swoje prezentuje na lekcji, bardzo często zgłaszając się do odpowiedzi, jest aktywny i pomysłowy. Doskonale recytuje poezje, jest pracowity i uczciwy. Nieco gorzej wypada w przedmiotach ścisłych, co z uporem stara się nadrabiać. Uczeń zdyscyplinowany, posłuszny i karny, posiadający wielkie uzdolnienia humanistyczne.