Dodaj do listy

Wokulski to bohater samotny („Lalka” B. Prusa)

Stanisław Wokulski to główny bohater Bohater T. Różewicz Kartoteka, bohater główny; należy do pokolenia Kolumbów
Wygląd: Brak informacji w utworze, bohater niczym się nie wyróżnia, nie ma cech szczególnych, jest zwykły, przeciętny,...
Czytaj dalej Słownik bohaterów literackich - liceum
powieści "Lalka" Bolesława Prusa. Stanisław to czterdziestopięcioletni bogaty kupiec. Ma duszę romantyka, żyje w czasach pozytywizmu. Wokulski jest powstańcem styczniowym, człowiekiem przedsiębiorczym i rozsądnym. Łączy w sobie cechy pozytywisty i romantyka, wykazuje zmienność nastrojów, wychowany jest na lekturze wielkich dzieł romantyków. Nie godzi się z otaczającym go światem, jest jednostką indywidualną, niedocenianą przez otoczenie. Jest samotnikiem, pozostającym w stałym konflikcie ze światem. "- Nie masz pojęcia, co ja wycierpiałem, oddalony od wszystkich, niepewny, czy już kogo zobaczę, tak strasznie samotny. Bo widzisz, najgorszą samotnością nie jest ta, która otacza człowieka, ale ta pustka w nim samym, kiedy z kraju nie wyniósł ani cieplejszego spojrzenia, ani serdecznego słówka, ani nawet iskry nadziei..."

Wokulski jest postacią bardzo złożoną, jest racjonalistą, filantropem, pomaga swoim pracownikom. Zakochuje się nieszczęśliwie w Izabeli Łęckiej, co doprowadza go do psychicznego upadku. Idealizował miłość i ukochana kobietę, nie był jednak świadomy, że ta piękna panna jest niezdolna do głębszych uczuć. Wokulski był człowiekiem samotnym, miał odmienne spojrzenie na świat, przez co ludzie Ludzie J. R. R. Tolkien Hobbit, czyli tam i z powrotem, bohater zbiorowy; ludzie Trzeciej Epoki są zupełnie podobni do ludzi współczesnych. Tak jak dzisiaj zdarzają się wśród nich postacie niezwykłe, szlachetne,... Czytaj dalej Słownik bohaterów literackich - gimnazjum go nie rozumieli, różnił się od nich. Często rozmyślał, nie był rozumiany w swoich poglądach, na wiele spraw miał inne przekonania. "Szczególna rzecz - mówił. - Każdy ptak w górze i każdy człowiek na ziemi wyobraża sobie, że idzie tam, dokąd chce. I dopiero ktoś stojący na boku widzi, że wszystkich razem pcha naprzód jakiś fatalny prąd, mocniejszy od ich przewidywań i pragnień. Może nawet ten sam, który unosi smugę iskier wydmuchniętych przez lokomotywę podczas nocy?... Błyszczą przez mgnienie oka, aby zagasnąć na całą wieczność, i to nazywa się życiem.

Mijają ludzkie pokolenia

Jak fale, gdy wiatr Wiatr postępowy, strumieniowy ruch powietrza w troposferze wywołany różnicą ciśnienia atmosferycznego. Wiatr zawsze wieje od wyżu do niżu. Na poruszające się powietrze ma również wpływ siła Coriolisa. Powoduje... Czytaj dalej Słownik geograficzny morzem zmęci;

I nie masz godów ich pamięci,

I nie masz bólów ich wspomnienia.

Gdzie ja to czytałem?... Wszystko jedno."

Kierował się uczuciami, pomagał ludziom, pieniądze nie były dla niego najważniejsze, był w stanie się nimi podzielić, dać tym, którzy ich potrzebowali. "Powóz... angielszczyzna... przeszło dwieście rubli na jedną kwestę!... I to robię ja, który tym pogardzam... Właściwie jednak - na cóż będę wydawał pieniądze, jeżeli nie na zapewnienie sobie szczęścia ?" Co mnie obchodzą jakieś teorie oszczędności, gdy czuję ból w sercu?" Łęcka była do kupienia za pieniądze, Wokulskiemu wydawało się to niemoralne. Dla Izabeli chciał zbliżyć się do środowiska arystokratycznego, chociaż nic go z nim nie wiązało i czuł czasami do tego świata pogardę. Zdobywając majątek stawał się postacią coraz bardziej docenianą. Dzięki pieniądzom Wokulski wchodzi na salony, robi to z miłości do Izabeli. Łęcka nie docenia starań Wokulskiego, bawi się jego uczuciami, traktuje z go z niechęcią. Miłość Stanisława nie zostaje odwzajemniona, przez co czuje się on samotny. Nie może spełnić uczucia do ukochanej kobiety, ona doprowadza go do załamania. Był wykorzystywany przez Izabelę i jej ojca Tomasza Łęckiego. Izabela w końcu zdecydowała się na zaręczyny z Wokulskim, ale z wyrachowania, chciała nadal żyć w luksusach. Strata majątku ojca była dla niej nie do pomyślenia, nie rozumiała dlaczego ojciec Ojciec B. Schulz Sklepy cynamonowe, bohater główny; zajmuje poczesne miejsce w powieści; szanowany kupiec, sprawujący ojcowską władzę nie tylko nad rodziną, ale i nad subiektami. Pochylony nad rachunkami,... Czytaj dalej Słownik bohaterów literackich - liceum stracił pieniądze. Była od małego wychowana w bogactwie i nadal chciała tak żyć, godzi sprzedać się za cenę życia w luksusie.

Wokulski był osobą prężną, światłą, wyróżniającą się rozległością horyzontów. Chciał być naukowcem, odniósł w tej dziedzinie pierwsze sukcesy. Później obowiązek patriotyczny nakazał mu wziąć udział w postaniu i porzucić cele osobiste. Pochłonięty był ideałami narodowymi, później naukowymi. Prezentował romantyczność uczuciową, była w nim dusza romantyczna. "Miłość w pojęciu romantycznym, oparta na mistyczne pokrewieństwo dusz, odrzucająca możliwość przypadku i przewagę zmysłów, uważana za najpotężniejszą dźwignię duchowego rozwoju jednostki; musiała się dla niego stać objawieniem i obudzić tęsknotę za jej realizacją." (cyt. Za: Z. Szweykowski, "Twórczość Bolesława Prusa", Warszawa Warszawa stolica Polski położona w centralnej części Niziny Mazowieckiej nad Wisłą. Liczy 1,6 mln mieszkańców.
Czytaj dalej Słownik geograficzny
1972, s. 152.)

Wokulski był nieszczęśliwym kochankiem, idealizującym miłość i kobietę swego serca. Izabela była jednak wyrachowaną i wyniosłą damą, która nie szanowała ludźmi i gardziła ich uczuciami. Wokulskiego uważała za niemiłego człowieka, dopiero gdy dowiedziała się, że ma majątek, zmieniła zdanie. "Gardziła Wokulskim, serce Serce narząd mięśniowy, którego praca umożliwia krążenie krwi. S. pełni rolę pompy tłoczącej, poruszającej krew w naczyniach krwionośnych.
Czytaj dalej Słownik biologiczny
jej zamierało na samo przypuszczenie, że ten człowiek mógł zapłacić za srebra więcej, niż były warte, a mimo to czuła nieprzeparty pociąg - wejść do sklepu, spojrzeć w oczy Wokulskiemu i zapłacić mu za parę drobiazgów tymi właśnie pieniędzmi, które pochodziły od niego. Strach Strach J. Słowacki Kordian, bohater epizodyczny, fantastyczny; podobnie jak Imaginacja uosobienie psychicznej słabości Kordiana
Czytaj dalej Słownik bohaterów literackich - liceum
ją zdejmował na myśl spotkania, lecz niewytłumaczony instynkt popychał".
Wokulski zmienił się gdy ujrzał Izabelę, dotychczas miłość była dla niego uczuciem obcym. "I może z galanteryjnego kupca zostałby na dobre uczonym przyrodnikiem, gdyby znalazłszy się raz w teatrze nie zobaczył panny Izabeli.

Siedziała w loży z ojcem i panną Florentyną, ubrana w białą suknię. Nie patrzyła na scenę, która w tej chwili skupiała uwagę wszystkich, ale gdzieś przed siebie, nie wiadomo gdzie i na co. Może myślała o Apollinie?...

Wokulski przypatrywał się jej cały czas.

Zrobiła na nim szczególne wrażenie. Zdawało mu się, że już kiedyś ją widział i że ją dobrze zna. Wpatrzył się lepiej w jej rozmarzone oczy i nie wiadomo skąd przypomniał sobie niezmierny spokój syberyjskich pustyń, gdzie bywa niekiedy tak cicho, że prawie słychać szelest duchów wracających ku zachodowi. Dopiero później przyszło mu na myśl, że on nigdzie i nigdy jej nie widział, ale - że jest tak coś - jakby na nią od dawna czekał.

" Tyżeś to czy nie ty?..." - pytał się w duchu, nie mogąc od niej oczu oderwać. Odtąd mało pamiętał o sklepie i o swoich książkach, lecz ciągle szukał okazji do widywania panny Izabeli w teatrze, na koncertach lub na odczytach. Uczuć swoich nie nazwałby miłością i w ogóle nie był pewny, czy dla oznaczenia ich istnieje w ludzkim języku odpowiedni wyraz. Czuł tylko, że stała się ona jakimś mistycznym punktem, w którym zbiegają się wszystkie jego wspomnienia, pragnienia i nadzieje, ogniskiem, bez którego życie nie miałoby stylu, a nawet sensu."

Bohater ponosi klęskę. Przypomina Gustawa z IV części "Dziadów" Adama Mickiewicza, jest tak samo samotnym kochankiem, który doznał upokorzenia. Miłość do Izabeli była uczuciem destrukcyjnym, popchnęła go do próby samobójstwa. Według Ignacego Rzeckiego ciągle tylko wydobywał się na wierzch, by zginać przywalony resztkami feudalizmu.