Dodaj do listy

Charakterystyka wewnętrzna Konrada z III cz. „Dziadów” Adama Mickiewicza

Klęska powstania listopadowego miała dla Mickiewicza ogromne znaczenie, zwłaszcza, że nie brał w nim udziału. Wydarzenie to, a także poczucie odpowiedzialności za losy narodu stały się powodem głębokich przeżyć osobistych, a jednocześnie źródłem natchnienia poetyckiego. Z rozmyślań nad niedawną historią zrodziła się III cz. "Dziadów".

Kluczem do zrozumienia naczelnej idei dramatu jest przemiana duchowa głównego bohatera. Z Gustawa rodzi się Konrad, co ma oczywiście wymowę symboliczną i oznacza przezwyciężenie dramatu osobistego w imię spraw narodowych, które w tym przypadku stają się kwestią nadrzędną. Mickiewicz nazywa go więźniem i to nie tylko z powodu oczywistej sytuacji w jakiej się znajduje (przetrzymywany jest przez carskich urzędników w klasztorze zamienionym na więzienie), ale określenie to odnosi się również do całej sytuacji narodowej - Konrad Konrad A. Mickiewicz III cz. Dziadów, bohater główny; romantyczny wieszcz, wybitna jednostka gotowa do najwyższych poświęceń dla dobra narodu
Wygląd: brak informacji w utworze
Życiorys: w Prologu...
Czytaj dalej Słownik bohaterów literackich - liceum
to przedstawiciel uwięzionego kraju, niezdolnego jeszcze do walki i ostatecznego pokonania wroga.

Romantyczny kochanek, którego największą wartością jest niezwyciężona miłość do kobiety odchodzi w niepamięć 1 listopada 1823 roku. Powstaje Konrad - zdolny do wszelkich poświęceń w imię wartości wyższych. Jest to już zupełnie nowa postać mająca sprostać oczekiwaniom narodowowyzwoleńczym. Konrad jest buntownikiem przekonanym o własnej wyjątkowości i stawiającym siebie ponad wszystkich - nawet ponad Boga. Jego ambicje są jednak wysoko przecenione i chociaż sam wierzy w słowa, które wypowiada nie jest w stanie dokonać czynów, jakie obiecuje. Szczyt Szczyt najwyżej położony punkt wypukłej formy terenu (np. góry, grani, pagórka, wzgórza, wydmy).
Czytaj dalej Słownik geograficzny
swoich pragnień osiąga w Wielkiej Improwizacji występując przeciwko Bogu i chcąc stać się przewodnikiem ludu prowadzącym do zwycięstwa. Słowa Konrada są najwyższym wyrazem indywidualizmu romantycznego, są chęcią wydarcia Bogu tajemnicy rządu nad duszami. Konrad uosabia jednak nie tylko potęgę mocy twórczej, ale jednocześnie wyraża dramat poety odczuwającego swe osamotnienie i niemożność wypowiedzenia się w pełni.

Konrad jest postacią o tyle skomplikowaną, że nie można jednoznacznie określić kim tak naprawdę jest. Jego szczytne intencje zapewne odzwierciedlają autentyczna chęć i gotowość poświęcenia się w imię narodu, jednak znacznie przerastają jego możliwości i tym samym kończą się tylko na niespełnionych planach.