Dodaj do listy

Julian Tuwim – biografia

1894 - 1953

Julian Tuwim urodził się w Łodzi, tam też spędził dzieciństwo i pierwsze lata młodości, z tym miastem wiąże się wiele jego utworów. Później przeprowadził się do Warszawy, gdzie studiował prawo i filozofię. Tuwim był przede wszystkim poetą, ale pisał również utwory prozatorskie i dokonywał przekładów. Należał wraz z A. Słonimskim, K. Wierzyńskim, J. Lechoniem i J. Iwaszkiewiczem do grupy założycieli grupy poetyckiej "Skamander". Współpracował z różnymi czasopismami między innymi: "Wiadomościami Literackimi", "Cyrulikiem Warszawskim", "Szpilkami", a później na emigracji "Wiadomościami Polskimi Politycznymi i Literackimi" oraz "Nową Polska". Twórczość poetycka Tuwima miała miejsce przede wszystkim w okresie dwudziestolecia międzywojennego. Powstały wówczas najlepsze jego tomiki. Zaczął od publikowania wierszy w prasie, głównie w "Pro arte et studio". W 1918 roku został wydany jego pierwszy zbiór "Czyhanie na Boga", później ukazywały się kolejne takie jak "Sokrates tańczący" (1920),w 1926 roku ukazują się "Sowa we krwi" będące zapowiedzią nowej poetyki w twórczości Tuwima. Kolejne to: "Rzecz czarnoleska" (1929), "Treść gorejąca" (1936) i inne łącznie osiem tomów poezji. Ponadto Tuwim jest znany jako mistrz Mistrz M. Bułhakow Mistrz i Małgorzata, bohater główny i tytułowy; ukochany Małgorzaty
Wygląd: Około trzydziestoośmioletni mężczyzna, ciemnowłosy, zadbany, uwagę zwracają jego przerażone oczy
...
Czytaj dalej Słownik bohaterów literackich - liceum
poezji dziecięcej, jego "Lokomotywa", "Ptasie radio", "Pan Tralaliński" czy 'Słoń Tąbalski" stały się niezwykle popularne, także wśród dorosłych. Ogromna zaleta całej twórczości Tuwima jest biegłość w posługiwaniu się słowem, dowcipem słownym, brzmieniem, rymem, ta poezja jest wyjątkowo dźwięczna, szczególnie utwory dla dzieci. W 1949 został wydany poemat dygresyjny, który powstał jeszcze na emigracji w czasie drugiej wojny "Kwiaty polskie". Jednocześnie pasja słowa skłoniła poetę do gromadzenia ciekawostek kultury językowej i obyczajowej zebranych później m.in. w "Czarach i czartach polskich" czy w "polskim słowniku pijackim i antologii bachicznej". Jako tłumacz poświecił się gównie literaturze rosyjskiej ("Słowo o wyprawie Igora", wiersze Puszkina , Lermontowa, Majakowskiego i wiele innych utworów także proza), amerykańskiej, tłumaczył też z francuskiego (Rimbaud) i przełożył rzymskie liryki Horacego.

Poezja Tuwima dotyczyła współczesnej tematyki, jako skamandryta był piewca potęgi techniki. Głosił apoteozę życia, uczynił bohaterem liryki prostego człowieka i jego zwyczajne sprawy, stosował wówczas jeżyk potoczny, czasem wręcz dosadny. Później (od "Słów we krwi") widoczny jest zwrot w stronę tradycji literackiej, utwory są bliższe formom klasycznym.

Julian Tuwim zmarł 1953r. w Zakopanem.