Dodaj do listy

Mieszko I

Mieszko I to pierwszy władca Polski, którego istnienie i panowanie poświadczają wiarygodne źródła historycznie. Jego władza daleka była jeszcze od królewskiej, ale niewątpliwie był on pierwszym księciem polskim. Z tekstu "Kroniki polskiej" Galla Anonima można poznać imiona przodków Mieszka. Jego ojciec Ojciec B. Schulz Sklepy cynamonowe, bohater główny; zajmuje poczesne miejsce w powieści; szanowany kupiec, sprawujący ojcowską władzę nie tylko nad rodziną, ale i nad subiektami. Pochylony nad rachunkami,... Czytaj dalej Słownik bohaterów literackich - liceum nazywał się Siemomysł, dziadek Lestek, a pradziad Siemowit. Należy jednak pamiętać, ze "Kronika" powstała na początku XII wieku, jej przekaz opiera się w znaczniej mierze na podaniach legendarnych. I tak za założyciela pierwszej królewskiej dynastii polskiej uważany jest Piast Kołodziej. Piast mieszkał w gnieźnieńskim podgrodziu, był oraczem, miał żonę Rzepichę i syna Siemowita. Oczywiście, cała legenda ma wymowę raczej symboliczną niż historyczną, jest jednak cennym zabytkiem początków polskości. Powstałą prawdopodobnie na terenie Wielkopolski i miał służyć usankcjonowaniu władzy dynastii piastowskiej. Z Wielkopolski pochodzą też najprawdopodobniej potomkowie Siemowita, sprawujący władzę nad plemionami Polan. Były to plemiona ekspansywne, podporządkowujące obie okoliczne ziemie i ludy.

Za czasów panowania Mieszka I, czyli około 960 roku wspólnota plemion pod jego rządami obejmowała Polan, którzy zamieszkiwali wokół Gniezna dorzecze Dorzecze obszar, na którym wody powierzchniowe spływają do określonej rzeki i jej dopływów. Granice między dorzeczami wyznacza dział wodny.
Czytaj dalej Słownik geograficzny
środkowej Warty, a także podbite wcześniej plemiona Goplan (rejony jeziora Gopło), Mazowszan, zajmujących tereny prawego brzegu Wisły, skupionych wokół swej głównej siedziby w Płocku oraz Lędzian, mieszkańców późniejszej Lubelszczyzny i Sandomierszczyzny. Do Mieszka należało też Pomorze Wschodnie, przekazane mu przez ojca. Jak widać, ludność zgromadzona pod rządami jednego władcy, nie stanowiła jednolitej społeczności. Były to różne plemiona i, choć łączył je słowiański rodowód, dzieliło wiele różnic. Przede wszystkim nie znano jeszcze poczucia wspólnoty państwowej, jedyne więzi, jakie uznawano, to więzi plemienne. Poddani Mieszka, choć należeli do różnych plemion, posługiwali się wspólnym językiem (z różnicami regionalnymi), wyznawali podobną wiarę i znajdowali się na podobnym poziomie rozwoju gospodarczego i kulturalnego. Jednak nie poczuwali się oni do żadnej wspólnoty, celem polityki Mieszka I było faktyczne zjednoczenie podległych mu plemion. Przykład szedł z góry, mianowicie od możnych, bliskich współpracowników księcia, którzy pomagali mu w dziele unifikacji kraju. Możni, znający nieco sytuację polityczną Europy, rozumieli potrzebę zjednoczenia plemion słowiańskich pod silnymi rządami jednego władcy. W burzliwych czasach tylko silne organizacje państwowe miały szansę przetrwać i utworzyć trwałą wspólnotę. Niewątpliwie towarzysze Mieszka zdawali sobie sprawę z korzyści silnej władzy i zjednoczenia plemion. Dawała ona bowiem bezpieczeństwo i możliwość podbijania nowych ziem. Ekspansywna polityka władcy była korzystna szczególnie dla drużyny książęcych wojów, dla których wojna stanowiła główne źródło dochodu. Podboje Mieszka zmierzały w kierunku północno-zachodnim, gdzie celem były Wolin i ujście Odry. Tereny te były bardzo cenne gospodarczo, broniła ich zarówno wielicka koalicja jak i siły niemieckie, również roszczące sobie prawa do tych ziem. Decydujące starcie miało miejsce w 964 roku, wojsko Mieszka poniosło znaczącą klęskę, wśród ofiar bitwy polsko-niemieckiej znalazł się także brat księcia polskiego. W tej sytuacji Mieszko musiał zawrzeć układ z niemieckim cesarzem. Zobowiązał się wobec Ottona I do spłacania trybutu ze swoich terenów. Polityczne przymierze zawarł także z Czechami. Pakt w 965 roku został przypieczętowany małżeństwem Mieszka I z czeską księżniczką Dobrawa (znaną też jako Dąbrówka).

Doniosłą i brzemienna w skutki decyzją polskiego władcy było przyjęcia przez niego chrztu i wprowadzenie wiary chrześcijańskiej do swojego kraju. Wbrew pozorom było to posunięcie polityczne, chcąc być traktowany na równi z innymi monarchami europejskimi, musiał przyjąć obowiązującą wiarę. Ponadto wraz z przyjęciem chrześcijaństwa mógł wkroczyć do zachodnioeuropejskiego kręgu kulturowego i korzystać z jego osiągnięć. Dobrowolne przyjęcie nowej wiary uprzedzało tendencje sąsiadów do wprowadzania jej na polskie ziemie przemocą, a więc chroniło kraj przed wojnami religijnymi. Dodatkową korzyścią było wzmożenie tendencji zjednoczeniowych. Chrzest Polski nastąpił w roku 966 za pośrednictwem Czech. Wraz z wiarą katolicką na polski dwór przybyli pierwsi duchowni, zapoczątkowując rozwój piśmiennictwa polskiego.

Pierwszym biskupem w kraju Mieszka był Biskup Jordan. Polska Polska Rzeczpospolita Polska. Państwo położone w środkowej Europie nad Morzem Bałtyckim. Powierzchnia 312 685 km2. Liczba ludności 38 641 tys. (2001 r.). Stolica Warszawa. Język urzędowy polski. Jednostka... Czytaj dalej Słownik geograficzny uzyskała papieskie prawo do utworzenia własnego biskupstwa w 968 roku. Brak pośrednictwa niemieckiego w przyjęciu chrztu i przymierze z Czechami szybko wpłynęło na kształt sceny politycznej. Mieszko stał się potężnym władca, dysponującym dużymi siłami. Wojska polskie wspierane przez czeskich sojuszników zwyciężyły w 967 roku w walce z Wolinianami. W 972 Mieszko odniósł kolejne znaczące zwycięstwo nad niemieckimi siłami w bitwie pod Cedynią. To zwycięstwo prowadziło do kolejnego układu z cesarzem Ottonem I, na podstawie którego Mieszko I zatrzymał ziemie zdobyte na Pomorzu, choć w zamian musiał na pewien czas oddać swego syna Bolesława (późniejszego króla) na cesarski dwór w roli zakładnika.

Sojusz z Czechami, mający na celu politykę antyniemiecką, trwał do śmierci Dobrawy, księżna zmarła w roku 977. Po jej śmierci polityka Mieszka zaczęła skłaniać się w stronę cesarstwa. po śmierci Ottona I, Mieszko popierał księcia bawarskiego jako następcę cesarza, jednak w walce o tron zwyciężył Otton II. po objęciu władzy w 979 roku rozpoczął on kampanie wojenną w Polsce. Jak przebiegały działania wojskowe nie wiemy, nie zachowały się żadne wzmianki na ten temat, faktem jest , że wspólne interesy na Połabiu skłoniły obie strony do zawarcia sojuszu, popartego małżeństwem Mieszka z niemiecka margrabianką, Odą. na Połabiu trwały walki miejscowych Słowian, które zagrażały bezpieczeństwu Niemiec, zarówno Mieszko jak i cesarz Otton byli zainteresowani opanowaniem tamtejszej sytuacji i rozciąganiem wpływów na terenach połabskich.

Sprawa Słowian połabskich na pewien czas zapewniła dobre stosunki polsko - niemieckie. W tym samym czasie znacznie gorzej układały się relacje ze wschodnimi sąsiadami. Książę kijowski Włodzimierz w 981 roku wkroczył na tereny , należące do Lędzian i zajął Grody Czerwieńskie. Liczne walki toczone przez Mieszka w czasie jego panowania doprowadziły do znacznego powiększenia terytorium państwa. Do ziem polskich przyłączył między innymi Śląsk, który zabrał Czechom po wojnie w 990 roku.

Ważnym dokumentem z czasów Mieszka I jest tak zwany akt "Dagome iudex" (od pierwszych słów tekstu). Jest to dokument poświadczający oddanie państwa polskiego pod opiekę papieża. Taki symboliczny akt poddanie miał na celu zabezpieczenie kościoła polskiego przed wpływami niemieckich hierarchów.

Mieszko w testamencie dokonał podziału państwa (które wówczas było własnością władcy) między swoich synów. Najstarszym potomkiem Mieszka był Bolesław, syn Dobrawy , z tego małżeństwa urodziła się także córeczka. z drugiego związku pochodziło trzech synów, z czego jeden zmarł bardzo młodo. mimo podziału ziem Bolesław zdołał je w dość krótkim czasie zjednoczyć pod swoimi rządami.

za czasów Mieszka doszło także do istotnych przemian społecznych i administracyjnych. wszystko, co o nim wiemy, pochodzi z nielicznych dokumentów i świadectw rozwoju kraju.