Dodaj do listy

Krótki zarys życia Czesława Miłosza

Życie Czesława Miłosza miało początek u progu poprzedniego stulecia, a mianowicie w 1911 roku. Poetycką przygodę rozpoczął jeszcze przed II wojną światową w pochodzącym z Wilna zgrupowaniu poetów - Żagary. W czasie okupowania Warszawy przez Niemców brał udział w tworzeniu bytu kulturalnego narodu. W latach 1961-1978 wykładał w Berkeley (Kalifornia).

Jego twórczość poetycka przeszła drogę od bardzo pesymistycznych wizji ("Poemat o czasie zastygłym", 1933), przez przepełnioną symbolami i obrazami perspektywę postrzegania świata ("Trzy zimy", 1936) i smutną ironię w pokazywaniu istnienia człowieka w czasie wojny ("Ocalenie", 1945), aż do zagadnień historii dziejów i kultury. W tej ostatniej fazie zestawia ze sobą panujące ogólnie wartości z przejściami ludzi, żyjących w dwudziestym wieku. Jego utwory są przesycone naukowym podejściem do rzeczywistości, łączą w sobie czasem sprzeczne cechy, jak: liryzm z rygorem poetyki klasycystycznej. Miłosz poszukuje rozwiązań twórczych w innych tradycji (angielskiej - Eliot), czerpie również z bogatego skarbca romantycznej literatury polskiej. Widać to szczególnie w poematach: "Traktat moralny" (1948), "Traktat poetycki" (1957) oraz tomikach: "Miasto bez imienia" (1969), "Gdzie wschodzi słońce i kędy zapada" (1974). Ciekawą lekturę stanowią jego eseje, w których Miłosz poddaje refleksji to, czym jest poezja i spiera się z utrwalonymi, powszechnymi punktami widzenia minionych czasów. Wychodzi na poszukiwanie początków upadku duchowego jemu współczesnych. "Zniewolony umysł" to właśnie jedna za świetnych prac, analizujących problem podporządkowania doktrynie, powodującego wyobcowanie i utratę tożsamości. Jeśli chodzi o to ostatnie - tożsamość - świetnie ją ukazuje w "Dolinie Issy", swoistym zapisie tych lat wczesnych, kiedy wiele wydarzeń jak gdyby przeznaczyło go do roli, którą zaczął pełnić potem.

Miłosz nie tylko pisał oryginalne utwory, zajmował się też translacją. Przełożył wiele wierszy, między innymi Szekspira, Eliota. Sięgnął też po podstawowe dla naszej teksty kultury: Psalmy. Napisał również eseistyczną "Historię literatury". W 1980 dostał Nagrodę Nobla, a w 1994 został uhonorowany Orderem Orła Białego; w 1998 przyznano mu Nagrodę Nike za "Pieska przydrożnego".

Umarł w 2004 roku i spoczywa na Skałce w Krakowie.