Dodaj do listy

Początki Rzymian i Rzymu

Legend na temat powstania Rzymu istniało kilka, jednak nie mieli rzymianie tego daru, jakim szczycili się Grecy i mitologia Mitologia zbiór mitów, czyli opowiadań o bogach i bohaterach. Mitologia stanowi bardzo ważną część literatury starożytnej, a do dzisiejszego dnia jest prawdziwą kopalnią pomysłów dla artystów.
...
Czytaj dalej Słownik historyczny
ich nie miała tylu barw. Historie powstania Rzymu opowiedział Wergiliusz w "Eneidzie", naśladując przy tym Homera aż do bólu. W okresie augustiańskim, kiedy tworzył Wergiliusz prowadzono politykę umacniania władzy cesarskiej i podkreślania wartości narodowych w takim też duchu zrodziła się historia wędrówki pierwszego protoplasty Rzymian, Eneasza.

W opowieści Wergiliusza Eneasz Eneasz Homer Iliada, bohater epizodyczny; syn Afrodyty i kapłana Anchizesa, wojownik trojański. Uszedł z płonącej Troi i osiedlił się w Italii. Z jego rodu pochodzili Romulus Romulus legendarny założyciel i pierwszy król Rzymu. Miał być synem boga Marsa i Rei Sylwii (córki króla Alba Longa). Jego bliźnim bratem był Remus. Stryj Rei Sylwii, który uzurpował sobie władzę... Czytaj dalej Słownik historyczny i Remus, był więc poniekąd... Czytaj dalej Słownik bohaterów literackich - liceum jest jednym z ocalałych Trojan. Kiedy grecy wdarli się do śpiącego miasta doszło do straszliwej rzezi, ginęli starcy i dzieci, kobiety brano do niewoli, wojownicy ginęli haniebną śmiercią od zdradzieckich ciosów. Z tej okrutnej walki zdoła ujść cało Eneasz wraz ze swym maleńkim synkiem, Askaniusz i starym ojcem, którego wyniósł na plecach. Nie był Eneasz jedynym ocalałym, za murami spotkał garstkę szczęśliwców, którym również udało się zbiec. Nie zwlekając, oddalili się od miasta i w pośpiechu zbijali okręty, by opuścić ojczyznę. Bogowie bowiem obiecali im nową. Trojanie mieli dać początek nowej nacji, nowemu narodowi, który kiedyś będzie najpotężniejszy ze wszystkich. Piękna ta przepowiednia byłą jednak bardzo mglista, nie wiadomo było, kiedy, ani gdzie ziszczą się jej słowa. Eneasz był wodzem wyprawy do tej obiecanej ziemi, przez wiele lat tułali się biedni uchodźcy po morzach, stacjonowali w różnych portach, do różnych trafiali ziem, za każdym razem mając nadzieję, ze odnaleźli cel swej tułaczki. Piękne i żyzne odnajdowali tereny, jednak za każdym razem musieli wracać na okręty, bo okazywało się, ze nie jest to miejsce ich przeznaczenia. Zawsze jakaś zła wróżba, kazała im płynąć dalej.

Nie prędko mieli dotrzeć uciekinierzy do swej ziemi, jednak po długiej wędrówce otrzymali w końcu kolejną przepowiednię, z ust harpii dowiedzieli się, ze poznają swą ziemie po tym, iż wielki zapanuje wśród nich głód, tak wielki, ze zjedzą nawet stoły. Mało zachęcająca wróżba była jednak jakąś wskazówką. W Wergiliuszowej wersji wędrówka Eneasza wyjątkowo przypomina tułaczkę Odyseusza i nie chodzi już o samą formę eposu, lecz nawet o treść i przebieg kolejnych przygód. Można odnieść wrażenie, ze ledwo Odyseusz Odyseusz Homer Iliada, bohater drugoplanowy; Homer Odyseja, bohater główny i tytułowy; heros trojański, znany z przebiegłości i dzielności, król Itaki z uporem, mimo przeciwności, wędrujący do celu:... Czytaj dalej Słownik bohaterów literackich - gimnazjum opuści jakieś miejsce, zaraz w ślad za nim przybywa Eneasz ze swymi towarzyszami. Tak więc zawitał do Polifrema, tak zmagał się z syrenami i omijał Scylle i Charybdę. Wiele tu analogii uderzających, ale jest i kilka przygód oryginalnych, między innymi przybicie Eneaszowych statków do wybrzeży Kartaginy. Miasto Miasto intensywnie zabudowany obszar zamieszkiwany przez ludność wykonującą zawody pozarolnicze. Głównymi cechami miasta są:
zwarta zabudowa; duża gęstość zaludnienia; zatrudnienie ludności w...
Czytaj dalej Słownik geograficzny
dopiero powstawało, a jego budową kierowała piękna królewna Dydona. Za sprawą Amora piękna władczyni zakochała się w Eneaszu i starała się za wszelką cenę przedłużyć jego pobyt na swojej ziemi, ale bohater Bohater T. Różewicz Kartoteka, bohater główny; należy do pokolenia Kolumbów
Wygląd: Brak informacji w utworze, bohater niczym się nie wyróżnia, nie ma cech szczególnych, jest zwykły, przeciętny,...
Czytaj dalej Słownik bohaterów literackich - liceum
musiał płynąc dalej, bo przed nim wciąż stało wielkie dzieło, założenia miasta. Toteż potajemnie opuścił Eneasz Kartaginę, zawiedziona królowa rzuciła się ze skał. Tak to splotły się po raz pierwszy losy Rzymu i Kartaginy, losy które skończyć się miały wiele lat później zburzeniem Kartaginy przez rzymska armię.

W tej wędrówce pojawia się tez (i tu analogia Analogia podobieństwo w budowie narządów, układów lub w przebiegu procesów u organizmów należących do różnych taksonów, nie mających wspólnego przodka. analogiczne narządy.
Czytaj dalej Słownik biologiczny
do "Odysei") epizod z zejściem do podziemia, tyle, ze Odyseusz musiał to uczynić, by poznać swe przeznaczenie i móc ruszyć w dalszą drogę, Eneasz właściwie korzysta z okazji, ze jest w pobliżu i niby z towarzyską wizyta wpada do państwa podziemnego, by porozmawiać z duszą nieżyjącego już ojca. Dla Wergiliusza epizod ten był okazja, by wypełnić swa misję poety narodowego i wprowadzić i uświęcić tu postacie rzymskich cesarzy. Eneasz widzi bowiem nie tylko duchy zmarłych, ale też tych, którzy dopiero maja przyjść na świat. I tak mógł się Eneasz przekonać, ze kolejni władcy, Marksowie, Lucjuszowie i kolejne dynastie aż do Augusta, czekają tylko, by on założył miasto, by mogli przyjść na świat i nim władać. Musiał się ruszyć w dalszą drogę, by dopełnić wyroków przeznaczenia.

Zmęczeni długą podróżą zatrzymali się wędrowcy w jakiejś zatoce, wyszli na ląd, by uzupełnić wodę i zjeść jakiś posiłek, rozłożyli więc na ziemi pszenne placki i owoce na nich i zaczęli jeść, gdy zjedli owoce zabrali się do nie najświeższych już placków, wtedy to wciąż mały Askaniusz zauważył, ze zjadają stoły, bowiem podkładane pod owoce placki, przez chwilę pełniły funkcję stołu. Znak był niezaprzeczalny. Tu należało osiąść. Tak chcieli bogowie. Ale ziemia Ziemia trzecia w odległości od Słońca planeta Układu Słonecznego, oddalona od Słońca o ok. 149,6 mln km, piąta co do wielkości. Kształtem zbliżona do elipsoidy obrotowej powstałej w wyniku jej obrotowego ruchu,... Czytaj dalej Słownik geograficzny ta nie była tak piękna, jak wcześniej spotkane krainy, co więcej byłą już zamieszkana, była to ziemia Latynosa i jego narodu. Latynos był starym królem, który szukał już następcy, któremu oddałby za żonę swa młodą córkę, Lawinię. Miał zamiar wydać ja za Turnusa, wodza sąsiadującego z nim ludu Rutulów. Ale w noc, po wylądowaniu Eneasza, bogowie zesłali staremu władcy sen, w którym nakazywali mu oddać córkę cudzoziemcowi. Toteż kiedy następnego ranka, przybyło do króla poselstwo od Eneasza, który zapytywał, czy może na tej ziemi osiąść, król nie tylko otwarcie go przyjął, ale i obiecał swą córkę. Wszystko toczyło się pomyślnie, do momentu, aż nie najechali Eneasza Rutulowie, z zawiedzonym Turnusem na czele. Tu zaczyna się opowieść o wojnie, czytając ją, można mieć poczucie déjà vu, ponieważ po raz drugi oparł się Wergiliusz na swym mistrzu tak dosłownie, ze miejscami "Eneida" wydaje się łacińską "Iliadą", w której Eneasz gra rolę niepokonanego Achillesa, a Turnus musi polec w pojedynku niczym Hektor, analogie oczywiście idą znacznie dalej, łącznie z wykuwaniem zbroi przez Wulakana. Wojna kończy się zwycięstwem Eneasza, który daje początek Noego państwa, wznosząc piękne miasto, na cześć jego żony nazwane Lawinium. Tu kończy się pierwszy etap legendy o początkach Rzymu. Po Eneaszu, który nie zmarł, lecz zniknął, co było widomym znakiem, że zabrali go do siebie bogowie, rządy objął jego syn, uciekinier spod Troi, niegdyś mały Askaniusz, obecnie już rosły młodzieniec zwany Juliuszem (zabieg zastosowany w celu nadania mitologicznego rodowodu dynastii julijskiej).

Właściwa opowieść o powstaniu Rzymu zaczyna się znacznie później, kilka pokoleń po Eneaszu, kolejny z jego potomków, Prokas był ojcem Numitora i Amuliusa. Po jego śmierci miedzy brać mi nie było zgody, młodszy Amulius obalił prawowicie dziedziczącego tron Numitora i sam przejął tron. By nie groziło mu żadne niebezpieczeństwo ze strony potomków brata, jego jedyną córkę uczynił westalką. Rea Sylwia, bo tak miała na imię Numitorowa córa, mimo to zaszła w ciążę i powiła bliźniaki. Ojcem tego potomstwa był sam Mars (odpowiednik Marsa w Grecji, Ares, wcale nie cieszył się sympatią), jednak wuj Amulius nie chciał w to Wierzyc i Reę Sylwię skazał na śmierć głodową, a jej potomstwo kazał utopić. Wyniesiono więc niemowlaki do Tybru, lecz położono je ładnie w koszyku i puszczono z prądem. Rzeka Rzeka Rzeka symbolizuje barierę, przeszkodę, wtargnięcie, niebezpieczeństwo, powódź, strach, potwora, stratę, łaskę bożą, zejście do piekieł, wyrocznię, obronę, pomoc, Słońce, twórczość,... Czytaj dalej Słownik symboli literackich uniosła je nieco dalej, gdzie zahaczyły się na gałęzi oliwkowego drzewa. Pierwsze dni przeżyły dzięki wilczycy, która karmiła je własnym mlekiem i dzięciołowi, wysyłanemu przez Marsa, który przynosił im owoce. Potem odnalazł je pasterz Pasterz Pasterz symbolizuje przewodnika, także przewodnika dusz w zaświatach, bóstwo, patriarchę, mesjasza, piastuna, opiekuna, czuwanie, czujność, muzykę, sielankowego kochanka.
Starożytność Biblia,...
Czytaj dalej Słownik symboli literackich
Faustulus wychowywał w swojej chacie. Remus i Romulus, bo tak nazywali się bracia, dorastali, jak to w mitologii często bywa, nieświadomi swego pochodzenia, dopiero kiedy dorośli przypadkowa sprzeczka z ludźmi Numitora doprowadziła ich przed oblicze dzidka. Numitor poznał swych cudownie ocalałych wnuków. Dzięki nim odzyskał tron. Jednak obaj bracia pragnęli założyć własne miasto, w miejscu, gdzie ich koszyk ocalała tak cudownie. bogowie wybrali Romulusa, okazując mu swą przychylność. Romusus zaczął budowę Rzymu od tego, ze pługiem zatoczył granicę nowego miasta. Jednak skiba wyznaczała teren, na którym miało stanąć wieczne miasto. Remus zawiedziony, ze nie jego bogowie wybrali na założyciela i władcę przyszłego narodu, kpił z wysiłków brata, przeskoczył ową graniczną skibę i śmiał się z potęgi takich murów obronnych. Wtedy Romulus go zabił, bo brat naruszył granice jego państwa. Ogłosił wówczas, ze każdego, kto nieproszony wkroczy do Rzymu taki los spotka.

Początki rządów Romulusa naznaczone były brakiem ludności. Niewielka garstka towarzyszy nie mogła ani wznieść miasta, ani go zaludnić. Toteż Romulus ustanowił w Rzymie azyl, gaj, który nazwał asylum, a w którym każdy zbrodniarz mógł czuć się bezpiecznie, jako nowy obywatel. Ściągnęli wtedy do Rzymu pierwsi obywatele, złodzieje, bluźniercy, zbóje wszelkiej maści. Dali oni początek przyszłym pokoleniom rzymian. Romulus odpuszczał im wszelkie winy i dawał nowa szanse. Jak twierdzi Wergiliusz odmienili się oni wszyscy pod rządami Romulusa, przykładnie pracując na rzecz miasta. Jednak nadal brakowało kobiet, żadna bowiem nie chciała przybyć do miasta, które słynęło z największej liczby przestępców, NIK też nie chciał Wierzyc, że mogli się oni wszyscy nawrócić i wieść żywot uczciwy. W końcu, nie widząc innego sposobu, Romulus wyprawił wielkie uroczystości, połączone z igrzyskami. Zjechało się wielu okolicznych mieszkańców, ciekawych ujrzeć to nowe miasto. Zabawa Zabawa M. Hłasko Następny do raju, bohater drugoplanowy; przyjeżdża do bazy z Wandą, bo przysłała go partia, by skłaniał kierowców do pozostania i efektywniejszej pracy. Zabawa jeszcze wierzy w realizację... Czytaj dalej Słownik bohaterów literackich - liceum udała się wspaniale, ale w pewnej chwili Rzymianie pojmali większość kobiet i nie pozwolili im opuścić miasta. Mężczyźni wrócili sami, by po pewnym czasie powrócić zbrojnie. Ale ten czas wystarczył, by porwane kobiety (w głównej mierze Sabinki), nie chciały już być oddawane. Miast do wojny, doszło do sojuszu i połączenia z Sabinami.

Romulus, podobnie jak wcześniej Eneasz, nie zmarł, lecz został zabrany do nieba przez bogów, nie zmienia to faktu, że Rzymianie czcili jego grób. Po nim panowali jego następcy, Rzym miał jeszcze sześciu królów, o których mitologia już nic nie mówi, bo żyli spokojnie wznosząc miasta i budując drogi, a więc zupełnie nie awanturniczo i nie malowniczo. Po tym okresie sześciu królów zapanowała republika.