Dodaj do listy

Mitologia – skrypt przedmaturalny

BOGOWIE

Najważniejsi bogowie olimpijscy (za "Mitologia" Jana Parandowskiego)

1. Zeus - (Gromowładny) najpotężniejszy z grona Olimpijczyków, władca ziemi, ciskający pioruny, obrońca praw i porządku, sędzia bogów, syn Kronosa, którego strącił z tronu i objął po nim władzę.

2. Hera (w mitologii rzymskiej określana jako Junona)- córka Kronosa, jednocześnie siostra i żona Gromowładnego, uznawana za patronkę małżeństwa i wierności małżeńskiej, a jednak wiele mitów opowiada o jej pozamałżeńskich ekscesach.

3. Apollo - bóg sztuki i słońca, opiekun i patron dziewięciu muz, znany ze swego talentu muzycznego i poetyckiego, swoim patronem obwołali go artyści; Apollo był tez bogiem przepowiedni, bowiem w jego świątyni w Delfach istniała najsłynniejsza wyrocznia, w której przyszłość obwieszczała Pytia. Apollo był również doskonałym łucznikiem, należał on już do młodszego pokolenia bogów, był synem Latony i Zeusa.

4. Afrodyta - najpiękniejsza mieszkanka Olimpu, która pewnego dnia po prostu wyłoniła się ze skłębionej morskiej piany u brzegów Cypru (niektóre mity podają, ze zrodziła się z krwi Kronosa, która spłynęła z jego szyi, po zabiciu go przez Zeusa - tego jednak Parandowskiego nie ma); była boginią piękności i miłości.

5. Ares - był bogiem wojny, jednak nie należał do lubianych bóstw, uważano, że jest okrutny i patronuje wojnie niesprawiedliwej, jego przeciwieństwem była Atena, bogini słusznej walki.

6. Hades on również był synem Kronosa, a bratem Zeusa, jemu przypadło władanie nad światem zmarłych, był to więc bóg mroczny i budzący grozę.

7. Demeter Demeter w mitologii greckiej bogini urodzaju, matka Matka B. Schulz Sklepy cynamonowe, bohaterka epizodyczna; jest w opowieści prawie nieobecna. Narrator nie zwraca na nią uwagi, nie dba o nią. Notuje jedynie, że wciąż się czesała lub leżała w salonie... Czytaj dalej Słownik bohaterów literackich - liceum - ziemia, ale też matka cierpiąca po stracie dziecka. Wyobrażano ją sobie jako starszą, zgarbioną troskami, siwiejącą kobietę. Chodziła na co dzień... Czytaj dalej Słownik bohaterów literackich - liceum jedna z potomków Kronosa, bogini urodzaju i zbiorów, jej kult był popularny szczególnie wśród rolników.

8. Hefajstos Hefajstos w mitologii greckiej boski kowal pracujący we wnętrzu Etny. Dzeus dał mu za żonę Afrodytę Ajschylos Prometeusz skowany, bohater epizodyczny; syn Dzeusa i Hery, bóg ognia i kowali. Hefajstos był... Czytaj dalej Słownik bohaterów literackich - liceum - syn Zeusa i Hery, wyjątkowo brzydki, co było ewenementem wśród pięknych bóstw olimpijskich, bóg ognia i pracy, posiadał swoją kuźnię, w której powstawały najwspanialsze dzieła, zbroje miecze i pioruny dla Zeusa. Jego żoną, jak na ironie byłą najpiękniejsza z bogiń - Afrodyta.

9. Hermes - patron kupców i wszelkiego handlu, uznawany za opiekuna także złodziei, jako boski wysłannik (miał specjalne sandały ze skrzydełkami, które pozwalały mu bardzo szybko się przemieszczać) stał się także patronem podróżnych i żeglarzy.

10. Nike , czyli Wiktoria - bogini zwycięstwa

11. Posejdon (czyli rzymski Neptun) był bogiem wód morskich i całego świata podwodnego, był ojcem Nereid i cyklopów, jego kult był szeroko rozpowszechniony szczególnie wśród żeglarzy.

12. Temida patronowała ziemskiej sprawiedliwości, najczęściej przedstawiano ja z przewiązanymi oczami i wagą w ręce, co miało oznaczać, iż sprawiedliwość jest ślepa, na jej wadze zaś ważone były winy.

13. Tanatos również zaliczał się do bóstw śmierci, związany był ze światem podziemnym (od jego imienia powstała nazwa motywów tanatologicznych, weszło ono także do terminologii psychoanalitycznej jako określenie popędu ku śmierci)

14. Eros (równie popularny w wersji rzymskiej mitologii jako Amor) był, oczywiście, bogiem miłości, według niektórych podań należał do pierwszego, najstarszego pokolenia bogów, razem z Gają miał wyłonić się z chaosu, w początkach greckiej kultury był on uznawany za bóstwo płodności, stad jego rodowód, eros musiał być na początku, by mogły narodzić się kolejne bóstwa, inne mity podają, ze był on synem Afrodyty, czyli bogiem bardzo młodym, tak tez najczęściej go przedstawiano, szczególnie w sztuce barokowej, jako małego chłopca z łukiem i strzałami miłości.

15. Dionizos, znany też jako rzymski Bachus Bachus rzymskie imię Dionizosa; bóg wina i ekstazy.
Czytaj dalej Słownik wyrazów obcych
był bodaj najweselszym z bogów, patronował winnej latorośli i samemu winu, misteria ku jego czci były obchodzone bardzo hucznie (często łączyły się z orgiami), odegrały one istotna rolę w rozwoju greckiej kultury, dając początek przedstawieniom tragicznym.

16. Psyche to uosobienie duszy, mit o jej romansie z Erosem jest odzwierciedleniem psychofizycznej natury ludzkiej.

BOHATEROWIE

Obok bogów wielkim poważaniem i czcią cieszyli się greccy herosi, potomkowie bogów i ludzi śmiertelnych

  1. Herakles syn Zeusa i Alkmeny, niezwykle waleczny i odważny, wykonawca siedmiu słynnych prac, bohater Bohater T. Różewicz Kartoteka, bohater główny; należy do pokolenia Kolumbów
    Wygląd: Brak informacji w utworze, bohater niczym się nie wyróżnia, nie ma cech szczególnych, jest zwykły, przeciętny,...
    Czytaj dalej Słownik bohaterów literackich - liceum
    wielu opowieści, między innymi wyprawy po złote runo czy łowów kaledońskich.
  2. Perseusz - syn Zeusa i Danae, pokonał Meduzę
  3. Tezeusz - pogromca Minotaura
  4. Odyseusz - bohater spod Troi, który przez dziesięć lat walczył z przeciwnościami losu (gonił go gniew Posejdona), by wreszcie wrócić do rodzinnej Itaki.
  5. Achilles najmężniejszy z greckich wojowników walczących pod Troją .

FRAZEOLOGIA

Z mitologii pochodzi wiele znanych wyrażeń, związków frazeologicznych, powszechnie funkcjonujących w języku:

1. Stajnia Augiasza - oznacza jakieś wyjątkowo brudne miejsce, które tylko cudem można oczyścić, oczyszczenie stajni króla Augiasza było jedną z siedmiu prac zadanych Heraklesowi, bohater uporał się z nim zmieniając bieg rzeki tak, by przepłynęła przez owe zabrudzone stajnie i swym prądem wypłukała cały brud. miejsce wyjątkowo brudne.

2. Koszula Dejaniry - zbrodnia popełniona niechcący, coś, co zrobione w dobrych intencjach przynosi ogromna szkodę, wyrażenie to również wzięło swój początek w mitach o Heraklesie, Dejanira była jego żoną, heros bardzo ja kochał i był jej wierny, ale ona i tak była bardzo zazdrosna, wyprała więc jego koszule w krwi centaura, sadząc, ze to zapewni jej wierność małżonka, w rzeczywistości koszula spalił go żywcem. coś, co miało być dobre, a w rzeczywistości sprawia wielki ból 

3. Praca Syzyfowa - wysiłek bez końca i bez możliwości osiągnięcia zamierzonego celu, Syzyf, król Koryntu, niegdyś ulubieniec bogów bardzo się im naraził i przez długi czas zdołał oszukiwać nawet śmierć, za karę został skazany na uciążliwą i niekończąca się pracę, polegała ona na wtaczanie ogromnego głazu pod stromą górę. Syzyf miał zacna spokoju dopiero, kiedy wtoczy głaz, jednak ilekroć jest już prawie u samego szczytu, kamień wymyka mu się z rąk stacza na dół, prace trzeba więc podejmować od początku. praca żmudna i z góry skazana na niepowodzenie

4. Męki Tantala - straszne cierpienie, głównie głodu i pragnienia, także niemożność osiągnięcia tego, co jest w zasięgu ręki, a czego bardzo się pragnie; historia Tantala bardzo przypomina te z Syzyfem w roli głównej, Tantal również był boskim ulubieńcem zapraszanym na olimpijskie uczty, jednak tak go to rozzuchwaliło, że zaczął wątpić w boskość Olimpijczyków i postanowił wystawić ja na próbę ( podał im pieczeń z własnego syna) za te zuchwałość i powątpiewanie został skazany na wieczne pragnienie i głód, stoi on w sadzawce zanurzony do pasa w wodzie, nad nim zwisa gałąź z owocami, jednak ilekroć chce sięgnąć po wódę, ta opada, a kiedy wyciąga rękę po owoce, wiatr odchyla gałąź tak, by nie mógł jej dotknąć.

5. Strzała Amora - to gwałtowne uczucie miłości, nagłe zakochanie, Amor czy eros to bożek miłości, który strzelając z łuku trafiał pierwszego serce i tym sprowadzał na ustrzelonego miłość.

6. Puszka Pandory - początek wszelkiego nieszczęścia, przyczyna klęsk i cierpienia; Pandora była piękną kobietką, zesłana ludziom przez bogów, prezent to był wyjątkowo podstępny, Pandora przyniosła bowiem na ziemie, jako swój posag, puszkę, w której bogowie zamknęli choroby, kataklizmy, nienawiść i nienawiść ogóle wszelkie zło. Prometeusz nie dał się nabrać, węsząc w tym wszystkim jakiś podstęp, cóż z tego, skoro jego brat Epimeteusz (co oznacza wstecz myślący, czyli po prostu głupi) wziął ja za żonę i z ciekawością obejrzał jej posag. Wystarczyło, ze tylko uchylił wieczko i wszystkie te nieszczęsna wyszły na świat.

7. Róg obfitości - jak łatwo się domyśleć oznacza niewyczerpane źródło wszelkich dóbr; był to spadek, jaki koza Almatea pozostawiał Zeusowi. Zeus wychowywał się kończących ukryciu, ponieważ ego ojciec połykał wszystkie swe dzieci, obawiając się syna, który odbierze mu władzę. Toteż Zeusem opiekowała się koza Almatea, karmiąc go własnym mlekiem. Po jej śmierci bóg wziął jej róg i pobłogosławił, nadał mu taką moc, ze ów róg napełniał się tym, czego zapragnął jego posiadacz .

8. Jabłko niezgody - przyczyna niezgody, powód nienawiści, przyczyna konfliktów; jabłko niezgody to jabłko z napisem: "dla najpiękniejszej", można rzec, ze od niego zaczęła się wojna trojańska. Wszystko działo się na weselu Tetydy i Peleusa, na które nie zaproszono Eros, bogini niezgody, by swa obecnością nie zepsuł imprezy, ilekroć bowiem się gdzieś pojawiała wszczynała kłótnie. Tym razem nie było inaczej, obrażona, że ją pominięto, zjawiał się nieproszona i rzuciła na stół wiadome jabłko. I tu rozpoczął się zajadły spór dla kogo faktycznie owo jabłko jest, każda bogini uważała, że to właśnie jej należy się ów dar, spór ten miał poważne konsekwencje i w efekcie doprowadził do trwającej dziesięć lat wojny, ale to już osobna historia.

9. Pięta Achillesa - to punkt szczególnie wrażliwy, czyjaś słaba strona, Achilles Achilles Homer Iliada, bohater główny; heros grecki, syn Peleusa i morskiej boginki, Tetydy. Wydarzenia, opisane w eposie, dotyczą ostatniego roku wojny, a ich bezpośrednią przyczyną jest gniew Achillesa
...
Czytaj dalej Słownik bohaterów literackich - liceum
był właściwie nieśmiertelny, jego ciało był nieczułe na wszelkie rany, nie można go było pokonać w pojedynku, bo jego matka, morska boginka Tetyda, jeszcze kiedy był niemowlęciem zanurzył jego ciało w wodach Styksu, nadając mu te nadludzką odporność. Jedynie pięta, za którą trzymała maleństwo, nie została obmyta przez świętą rzekę, tylko pięta byłą więc podatna na zranienie i właśnie od ugodzenia strzałą w piętę zginął ów bohater.

REINTERPRETACJE

Całą nowożytna kultura bazuje na antycznych początkach, mitologiczne watki są stale obecne w naszej kulturze.

Bogini Nike

  1. wiersz Marii Pawlikowskiej - Jasnorzewskiej pod tytułem "Nike" - porównanie uczucia miłości do słynnego przedstawienia bogini w sztuce.

fragment

"Ty jesteś jak paryska Nike z Samotraki,

o miłości nieuciszona!

Choć zabita, lecz biegniesz z zapałem jednakim

wyciągając odcięte ramiona"

  1. Zbigniewa Herberta wiersz pt. "Nike która się waha" - odniesienie do antycznej bogini w kontekście drugiej wojny, oto podmiot liryczny widzi wyruszającego do walki młodego człowieka, w odruchu czułości chce go pocałować ojcowskim pocałunkiem w czoło, jednak rezygnuje z tego zamiaru, ogarnia go żal, ma świadomość, ze ten młodzieniec nie wróci już z wojny, ze zginie na froncie, woli zaniechać pieszczoty, która nie przystaje do brutalnych okoliczności, kto raz zakosztuje czułości, będzie uciekał przed walką.

fragment

"Najpiękniejsza jest Nike w momencie

kiedy się waha

prawa ręka piękna jak rozkaz

opiera się o powietrze

ale skrzydła drżą "

  1. Petera Bruegela obraz zatytułowany "Upadek Ikara" - obraz ukazujący zaledwie piętę tonącego Ikara, tytułowa postać jest tylko maleńkim punktem w rogu obrazu, na pierwszy plan wysuwa się oracz, który patrzy w ziemię, rozgrywająca się obok historia zupełnie go nie dotyczy.
  2. Sandro Botticelli obraz "Narodziny Wenus"

Rodzaje mitów

Mity greckie odnosiły się do szerokiego zakresu tematycznego, ich zadaniem było wyjaśnianie tego, co niepojęte, a więc:

- początków świata - mity kosmogoniczne

- początków istnienia bogów - mity teogoniczne

- początków bytowania ludzkiego na ziemi - mity antropogeniczne.

TOPOSY

1. Topos Arkadii - arkadia Arkadia W starożytnej Grecji kraj środkowego Peloponezu zamieszkany przez ubogich pasterzy, w poezji bukolicznej Wergiliusza kraina szczęśliwości i prostoty.
Symbolizuje: szczęście, raj, królestwo...
Czytaj dalej Słownik symboli literackich
to kraina, w której panuje niezmącone niczym szczęście, taki stan rzeczy panował w biblijnym raju, czy złotym wieku ludzkości w mitologicznych podaniach, do takiej krainy Krainy Czytaj dalej Słownik geograficzny tęsknili autorzy sielanek.

2. Topos cierpienia matki po stracie dzieci Dzieci Z. Nałkowska Medaliony - Dorośli i dzieci w Oświęcimiu, bohaterowie autentyczni; dzieci przybywające do Oświęcimia nie miały wielkich szans przetrwania. Mniejsze i słabsze natychmiast kierowano... Czytaj dalej Słownik bohaterów literackich - liceum - pojawia się on w micie o Niobe, która miała czternaścioro dzieci, które były dla niej powodem do największej dumy, matka była tak dumna, ze urągała nawet boginiom, uważając się za lepszą od nich z racji swego macierzyństwa, niepochlebnie wyrażała się o bogini Latonie, która miał tylko jednego syna i jedną córkę. Bogini poczuł się urażona, postanowiła udowodnić śmiertelniczce swą wyższość nad nią i posłała swoje dzieci, Apolla i Artemidę, by wymordowały całe potomstwo Niobe. Cios był tak silny, ze Niobe nigdy nie otrząsnęła się po tej stracie, cały czas ubolewała i rozpaczała, nawet kiedy bogowie zamienili ja w kamień, nie przestała cierpieć, a głaz w którym była zaklęta, roni łzy.

Ten sam motyw przewija się także w micie o Demeter, której córka zostaje porwana przez boga podziemi. Cierpienie matki jest tak wielkie, ze cala ziemia okrywa się żałobą i dopiero powrót córki sprawia, ze bogini urodzaju znów pozwala zakwitnąć roślinom.

3. Topos przechodzenia do krainy umarłych - kwestia organizacji życia pozagrobowego była często poruszana, wzbudzała wiele ciekawości, mitów na ten temat jest bardzo wiele, kilka z nich przedstawia nawet zejście żywych do krainy umarłych i ich szczęśliwy powrót (Orfeusz).

4. Topos labiryntu - labirynt Labirynt Labirynt symbolizuje tajemnicę, zamieszanie, chaos, bałagan, nieskończoność, problemy, komplikacje, pułapkę, tortury duchowe.
Starożytność Mitologia LABIRYNT - SYMBOL ZŁA, GROZY: Labirynt...
Czytaj dalej Słownik symboli literackich
to metafora sytuacji bez wyjścia, pojawia się w micie o Tezeuszu.

WOJNA TROJAŃSKA

Historia wojny trojańskiej jest bardzo rozbudowana już same przyczyny i przygotowania zawierają wiele epizodów, równie złożone są dalsze losy powracających bohaterów. Pokrótce rzecz ma się tak:

Zaczyna się wszystko od wydania za mąż Tetydy, morskiej boginki, która była wyjątkowo ponętna i wielu bogów czyniło jej awanse do momentu, gdy przepowiednia nie powiedziała, ze syn Tetydy będzie potężniejszy od swego ojca. To znacznie ostudziło zapały boskich konkurentów, jednogłośnie postanowiono, ze mężem Tetydy zostanie śmiertelnik, Peleusa był doskonałym kandydatem , odpowiadał też samej zainteresowanej. Wesele młodej pary, stało się arena sporu o jabłko niezgody (patrz związki frazeologiczne). Parys, syn króla Troi , prima miał rozsądzić ów spór, przyznając jabłko jednej z trzech najpotężniejszych bogiń. Wybrał Afrodytę, bo ta obiecała, ze da mu miło najpiękniejszej kobiety na ziemi. Tu jeszcze trzeba zaznaczyć, że Prima wyrzucono z domu, kiedy był jeszcze niemowlęciem. Jego matka przed porodem miała sen, w którym widziała, ze z jej łona przyszła na świat płonąca pochodnia, która ściągnęła na Troje pożar i kompletną zagładę. Wyrocznia wyjaśniła, ze ów mający się narodzić potomek, stanie się przyczyną zagłady miasta. Cóż było robić, pozostawiono dziecko w górach, by rozszarpały je dzikie zwierzęta, ale tak się nie stało, znaleźli je pasterze i wychowali jak własne. Parys bardo długo nie zdawał sobie sprawy ze swego królewskiego pochodzenia, na pamiętnym weselu też występował jako ubogi pasterz. Nie wiadomo jak doszło do odkrycia prawdy, w każdym razie musiało to nastąpić tuż po uroczystościach weselnych, bo kiedy już Parys odnalazł ową najpiękniejszą ziemiankę, którą okazała się żona króla Sparty, piękna Helena, ruszył prosto do Troi. Rodzice jakby zapomnieli dawnej przepowiedni i otwartymi ramionami przyjęli syna i jego wybrankę.

I tu zaczyna się organizowanie wyprawy greckiej przeciwko Troi, Menelaos nie może pozwolić na takie łamanie prawa gościnności, bo Parys był jego gościem, musi bronić swego honoru, po jego stronie staje cała Grecja, władcy poszczególnych państw miast dołączają odo wyprawy, na czele której staje Agamemnon, brat zdradzonego męża. Wiele musiało się wydarzyć nim greckie statki wreszcie ruszyła z portu, Agamemnon Agamemnon Ajschylos Oresteja (Agamemnon), bohater tytułowy; król Argos, głównodowodzący wojskami greckimi pod Troją, bohater wojenny. Mąż Klitajmestry, ojciec Ifigenii (którą złożył w ofierze bogom),... Czytaj dalej Słownik bohaterów literackich - liceum musiał złożyć w ofierze własna córkę, bo tego domagała się bogini Artemida, co prawda do samej ofiary nie doszło, bo bogini zabrała biedna Ifigenie do swej świątyni i uczyniła ją kapłanką, ale Agamemnon dokonał wyboru. Ponadto trzeba było ściągnąć Achillesa, syna Tetydy i Peleusa, który był już młodzieńcem (jak widać przygotowania trochę trwały), przepowiednia bowiem wyraźnie mówiła, ze bez jego udziału Grecy nie osiągną zwycięstwa. Achilles ukrywał się ród królewskich cór, a właściwie ukrywała go tam matka, przebierając w dziewczęce szaty, Tetyda próbowała go w ten sposób uchronić od śmierci w młodym wieku. Jednak do akcji wkroczył najbardziej przemyślny z Greków, sam Odyseusz i podstępem odnalazł i wyciągnął z pałacu Achillesa.

Wreszcie Grecy dopłynęli do brzegów Troi, oblężenie miasta trwało dziesięć lat. Każdego dnia toczyły się walki, Achilles okazał się najdzielniejszym spośród greckich wojowników, jego imię budziło postrach wśród wrogów, ponadto posiadał on wspaniałą zbroję, którą matka wyprosiła u samego Hefajstosa, mistrza sztuki kowalskiej i snycerskiej. Walczono i walczono, a przewagi żadnej ze stron nie było widać. Do walki włączyli się sami bogowie, jak zwykle Atena i Ares stali po przeciwnych stronach barykady i jak zwykle ostateczne zwycięstwo należało do Ateny, wspierającej Greków. Trojan wspomagała także Apollo i to jemu przypisuje się czasem zabicie Achillesa. Ale po kolei. Wśród Trojan najmężniej walczył Hektor, syn króla Prima, brat przyczyny całego nieszczęścia , Parysa.

Grekom zaczęło się wieść znacznie gorzej, odkąd Achilles postanowił, ze więcej nie stanie do walki, postanowił tak, bo się obraził. Agamemnon zabrał mu Bryzeidę, piękną niewolnicę, zdobycz wojenną. Agamemnon był wodzem i mógł brać, co chciał, Achilles był obraźliwy, kierował się emocjami i pogniewał się na takie traktowanie. Jak rzekł, tak uczynił, Grecy ginęli w walce, a on wypoczywał w obozie. Jego przyjaciel, Patrloklos nie mógł patrzeć, jak szala zwycięstwa przechyla się na stronę wroga, poprosił o Achillesa o jego wspaniałą zbroje i tak ruszył do walki. Kiedy Hektor Hektor Homer Iliada, bohater drugoplanowy; najdzielniejszy z Trojan, syn Priama. Wyróżnia się odwagą i szlachetnością. Umie okazać szacunek nawet wrogom. Walczy, ale się nie mści. Gardzi tchórzostwem... Czytaj dalej Słownik bohaterów literackich - liceum zobaczył słynną zbroje, ruszył w jej kierunku i zabił Patroklosa, przekonany, ze pokonał samego Achillesa. Dopiero to sprawiło, że obrażony Heros uległ kolejnej emocji. Kochał przyjaciela i musiał go pomścić. W następnym starciu wyzwał Hektora i z zabił go z okrucieństwem, a potem włóczył jego trupa wokół murów miasta, łamiąc serca jego rodzicom. Achilles w pierwszym odruchu zbezcześcił ciało przeciwnika, ale potem się opamiętał, kazał je namaścić i oddać rodzinie, by mogła je godnie pochować.

Ale nie wiele już zdziałał Achilles na polu walki, bo w ostatnich dniach wojny zginął ugodzony strzałą w swa czułą piętę. Niektóre podania mówią, ze śmiertelną strzałę wypuścił z łuku Parys, raczej tchórzliwy wojownik, za to bardzo dobry łucznik, inne twierdza, e ni mógł tego dokona zwykły śmiertelnik i to nie cieszący niezbyt dobrą sławą, i ze musiał to być sam Apollo. Tak czy inaczej Achilles zginął, a szeregi Greków zostały znacznie osłabione. W końcu przystano na pomysł przemyślnego Odyseusza, który wykombinował podstęp z koniem trojańskim. I tak zbudowano potężną makietę w kształcie konia, następnego dnia okręty greckie zwinęły się i odpłynęły. Trojanie byli szczęśliwie skończyło się dziesięcioletnie oblężenie, są wreszcie wolni. Na nic się zdały ostrzeżenia Kasandry i Laokoona, mieszkańcy miasta wybiegli poza mury, i wciągnęli konia do środka. Dziwny twór bardzo ich ciekawił, a szczęście przytłumiło ostrożność. Nocą wszyscy świętowali, pijani nie zauważyli, kiedy z konia wyszło kilku Greków, a wśród nich także Odyseusz, i o tworzyło bramy miasta, pozwalając pozostałej arami wkroczyć swobodnie. Bo greckie okręty nie odpłynęły daleko, pod osłoną nocy szybko zawróciły, tak że wszyscy wojownicy czekali tylko na otwarcie bram. Tak doszło do straszliwej rzezi Trojan. Grecy wymordowali niemal wszystkich, złupili miasto i ruszyli w drogę powrotną.

Tu zaczynają się dalsze historie bohaterów tego zajścia. Odyseusz spieszył się najbardziej, kiedy wyruszał z Itaki, jego żona właśnie urodził mu pierworodnego. Miał nadzieję szybko powrócić z wojny i patrzeć jak jego syn rośnie, ale wojna trwał dziesięć lat. Odyseusz zapakował swe liczne łupy i ruszył na morze, jednak los mu nie sprzyjał, największym jego grzechem było oślepienie Polifrema, jednego z cyklopów, syna Posejdona. Nie miał Odyseusz większego wyboru, bo Polorem zamierzał go zjeść, jednak ojciec nie zważał na okoliczności i utrudniał bohaterowi powrót na różne sposoby. Nie można powiedzieć, ze Odyseusz podróżował dziesięć lat, bo siedem z nich spędził, żyjąc wygodnie na wyspie z nimfą Kalipso, tym niemniej wrócił do Itaki dopiero po dwudziestu latach. Podczas gdy on romansował z Kalipso, jego żona , Penelopa wiernie nań czekała, odpierając nachalne zaloty wielu konkurentów. Ale wszystko skończyło się dobrze, Penelopa doczekała się powrotu męża, który rozprawiał się z gachami.

Niewiele krócej trwał powrót Menelaosa, jednak niewątpliwie był znacznie przyjemniejszy i bardziej owocny. Menelaos przebaczył żonie niewierność, Helena Helena Homer Iliada, bohaterka trzecioplanowa; córka Zeusa i Ledy, żona króla Sparty Menelaosa, porwana przez Parysa, co stało się bezpośrednim powodem wojny trojańskiej. Homer przedstawia ją jako kobietę... Czytaj dalej Słownik bohaterów literackich - liceum była tak piękna, że jego serce zmiękło na sam jej widok. Zabrał siec odzyskana zionę i zdobyte łupy i ruszył do Sparty, ale po drodze robił wiele interesów, zawitał nawet do Egiptu, w efekcie pomnożył znacznie swoja zdobycz i po siedmiu latach wrócił do ojczyzny z wielkimi bogactwami, jakich Sparta jeszcze nie widziała.

Najmniej los sprzyjał Agamemnonowi, zwycięski wódz wrócił do domu w pełnej Glorii, obładowany bogactwem i jak głoszą niektóre wersje - brankami 9niektóre podają, ze jako łup wojenny wziął nawet Kasandrę, jasnowidzącą córkę Prima). Jego żona Klitajmestra Klitajmestra Ajschylos Oresteja (Agamemnon), bohaterka główna; żona Agamemnona, podczas nieobecności męża została kochanką Ajgistosa. Nie potrafi przebaczyć mężowi śmierci niewinnej Ifigenii Ajschylos Oresteja... Czytaj dalej Słownik bohaterów literackich - liceum od lat już żyła w pałacu z kochankiem, który czuł się królem, oboje byli przekonani, ze Agamemnon poległ pod Troją i nigdy już nie wróci. Bynajmniej jego niespodziewane przybycie wcale ich nie ucieszyło, Klitajmestra przywitała męża pięknie i przygotowała mu kąpiel i w tej kąpieli zdradziecko go zabiła. Sama za to poniosła śmierć z rąk syna, ale to już osobny wątek.

Tak wyglądała rzecz w przekazach mitologicznych, oczywiście, historycy maja własną wersję, według niech wojna trojańska nie toczyła się bynajmniej o kobietę, choćby najpiękniejszą, lecz miała na celu zdobycie monopolu na handel Handel dział gospodarki narodowej (sektora usług) w którym dobra materialne przechodzą od wytwórcy (producenta) do spożywcy (konsumenta), na zasadzie sprzedaży i kupna.
Czytaj dalej Słownik geograficzny
na terenie Azji Mniejszej. Byłaby więc wojną handlową, wszczęta przez Greków, którym nie podobała się potęga miasta, które panowało nad całym czarnomorskim miastem.