Dodaj do listy

Ukryty sens wybranych przypowieści biblijnych

Przypowieść jest utworem narracyjnym, który przedstawia pewną historię, jednak to nie opowiadana treść jest najważniejsza. Inna nazwa przypowieści to parabola. Opowiadana fabuła to dopiero pierwszy poziom, by zrozumieć przypowieść trzeba odkryć jej głębsze przesłanie. Czytając przypowieść najpierw zauważamy opis życia codziennego, obraz Obraz W najogólniejszym znaczeniu: świat przedstawiony w utworze literackim jako odzwierciedlenie jakiejś rzeczywistości zewnętrznej, np. obraz XIX-wiecznej Warszawy w Lalce B. Prusa. Takie pojmowanie kategorii... Czytaj dalej Słownik terminów literackich rzeczywistości. Drugim, ważniejszym elementem jest moralne pouczenie, ów sens metaforyczny poszerza znaczenie opowieści, czyni ją uniwersalną. To Nowy Testament Testament Biblia.
Czytaj dalej Słownik terminów literackich
jest skarbnicą przypowieści. Chrystus przytacza wiele opowieści o charakterze dydaktycznym, pouczającym. Chrystus uczy swych słuchaczy poprzez pokazanie im konkretnych przykładów, to nie sucha teoria, ale historia, która może spotkać każdego. Chrystus nie opowiada przypowieści tylko po to, by umilić czas słuchaczom, On chce ich czegoś nauczyć, przekazać im pewną mądrość. W historiach tych zostało zawarte pouczenie moralne, filozoficzne, etyczne, a także światopoglądowe. Warunkiem zrozumienia przypowieści jest przejście od warstwy treści dosłownej do znaczenia ukrytego.

Pouczającą przypowieścią Chrystusową jest parabola "O siewcy". Opowiada ona historię człowieka, który wyszedł w pole, by zasiać ziarno. Jedne ziarna padły na drogę i zostały zjedzone przez ptaki, inne padły na skały, gdzie wypaliło je słońce, jeszcze inne wpadły między wybujałe ciernie Ciernie wydłużone, ostro zakończone lub szydlaste twory, rozgałęzione lub nie, sztywne dzięki silnie rozwiniętej tkance wzmacniającej (twardzicy) i wiązkom przewodzącym. Ze względu na pochodzenie wyróżniamy:... Czytaj dalej Słownik biologiczny i zostały zagłuszone. Tylko te ziarna, które trafiły na żyzną glebę "wydały plon: trzydziestokrotny, sześćdziesięciokrotny i stokrotny". Na poziomie fabuły jest to obraz odzwierciedlający pracę rolnika, na tym jednak nie kończy się przygoda z przypowieścią.

Natomiast głębsze znaczenie pokazuje, że siewcą jest sam Bóg, a ziarnem - Słowo Boże. Różne rodzaje gleby - to ludzie, tylko część przyjmuje nauki Boga i wciela je w życie, u innych ta mądrość jest przyćmiona przez rozkosze świata, niestety są także ludzie, którzy są głusi na słowo boże. Ludzie Ludzie J. R. R. Tolkien Hobbit, czyli tam i z powrotem, bohater zbiorowy; ludzie Trzeciej Epoki są zupełnie podobni do ludzi współczesnych. Tak jak dzisiaj zdarzają się wśród nich postacie niezwykłe, szlachetne,... Czytaj dalej Słownik bohaterów literackich - gimnazjum niewierzący nie przyjmą słowa bożego, są jak droga, którą chodzi Szatan i zbiera ziarna - wydziobując Słowo Pana. Skałą są słuchający Słowa, którym brakuje wiary, czyli korzeni. Wiara człowieka bywa słaba, wątła, więc każda próba może ją zniszczyć, wypalić. Jak ziarno potrzebuje podlewania, tak wiara potrzebuje ciągłego pogłębiania, inaczej umiera, a ludzie odwracają się od Boga. Słowo boże może zaginąć wśród spraw codziennych, trosk, bogactw, a także przyjemności. Tak dzieje się w przypadku, gdy Słowo Boże trafia człowieka, który nie stawia Boga na najważniejszym miejscu wśród życiowych wartości. Symbol Symbol motyw bądź zespół motywów, pojęć, obrazów, które oprócz znaczenia dosłownego posiadają także znaczenie ukryte - symboliczne. W przeciwieństwie do alegorii, która może być odczytana tylko... Czytaj dalej Słownik terminów literackich ziarna, które pada na żyzną glebę oznacza ludzi, którzy nie tylko słuchają Słowa, ale także zatrzymują je, a to wydaje owoce.

Przypowieść "O synu marnotrawnym" przedstawia historię ojca, który podzielił swoje dobra między dwóch synów. Młodszy z nich zdecydował, że sam będzie dysponował swoją połową i wyruszył w świat. Prowadził wystawne, rozrzutne, ale też nierozsądne życie, roztrwonił majątek. Po latach tłustych przyszedł czas głodu, postanowił więc wrócić do ojca i prosić o przebaczenie. Ku zaskoczeniu syna ojciec Ojciec B. Schulz Sklepy cynamonowe, bohater główny; zajmuje poczesne miejsce w powieści; szanowany kupiec, sprawujący ojcowską władzę nie tylko nad rodziną, ale i nad subiektami. Pochylony nad rachunkami,... Czytaj dalej Słownik bohaterów literackich - liceum przyjął go z otwartymi ramionami, a nawet kazał przygotować ucztę, by świętować powrót dziecka. Starszy z synów, który wiele lat służył ojcu, miał o to do niego żal i pretensje. Jednakże miłosierny ojciec wyjaśnił mu to w ten sposób: "moje dziecko, ty zawsze jesteś przy mnie i wszystko moje należy do Ciebie. A trzeba się cieszyć, weselić z tego, że ten twój brat był umarły, a znów ożył, zginął, a odnalazł się".

W warstwie metaforycznej ojciec jest reprezentantem postawy bezgranicznej miłości bożej, która zawsze skłonna jest przebaczyć. Ojciec troszczy się o dobro swoich dzieci, jest wyrozumiały, troskliwy i opiekuńczy, zależy mu na duchowym rozwoju synów. Przypowieść ta daje nam także inną lekcję, uczy nas, że powrót brata na dobrą drogę to powód do radości. Wierność Bogu i jego słowu pozwala dostąpić łask oraz korzystać z wszelkich dobrodziejstw Pana. Zachowanie syna marnotrawnego uświadamia nam, że ludzie mają prawo popełniać błędy, upadki mogą się zdarzyć każdemu, trzeba jednak dostrzec swe błędy i dążyć do ich naprawy. Najważniejsze, by zerwać ze złem i żałować niegodnego postępowania. Poprawa i skrucha to warunki uzyskania przebaczenia.

Przypowieść o "Chwaście" odnosi się do "Królestwa bożego, które podobne jest do człowieka siejącego na swej roli". Człowiek posiał dobre nasiona na swojej roli, ale nocą, kiedy nie czuwał, nieprzyjaciel zasiał na tym samym miejscu chwasty. Robotnicy zamierzali usunąć nasiona chwastów, jednak gospodarz, w obawie, by razem z chwastami nie usunęli dobrych nasion, nakazał im, by zaczekali na czas żniw. Dopiero wtedy rozkazał żeńcom, by najpierw wyrwali chwasty i spalili je, a pszenicę złożyli w spichlerzu.

Siewcą dobrego nasienia jest Bóg, zaś chwasty rozsiewa Szatan. Świat jest polem, na którym rosną dobre ziarna - wierzący w Boga oraz chwasty - pomioty Szatana. Żniwo jest obrazem końca świata, zaś żeńcami to aniołowie. W Dzień Sądu ostatecznego Bóg ześle swych aniołów, by najpierw wyplenili to co złe oraz tych, którzy się zła dopuszczają. Karze rzucić ich w piekielne czeluści, gdzie będzie słychać tylko rozpaczliwe żale i płacz. Zaś pszenica - symbol ludzi sprawiedliwych jest ocalona, oznacza to, że dostąpią oni Królestwa Bożego, by żyć w krainie wiecznej szczęśliwości.

Przypowieść pt. "Zaginiona owca" ukazuje postawy pasterzy, w sytuacji, gdy zagubi się jedna z ich owiec. Każdy opiekun pozostawi całe stado, żeby wyruszyć na poszukiwanie tej zagubionej, a kiedy ją odnajdzie, cieszy się ze wszystkimi i wyprawia z tej okazji ucztę.

Bóg jest dobrym pasterzem, troszczy się o swoje owce i nie dopuści, by choćby jednej stało się coś złego. Podobnie jak pasterz Pasterz Pasterz symbolizuje przewodnika, także przewodnika dusz w zaświatach, bóstwo, patriarchę, mesjasza, piastuna, opiekuna, czuwanie, czujność, muzykę, sielankowego kochanka.
Starożytność Biblia,...
Czytaj dalej Słownik symboli literackich
raduje się z odnalezionej owcy, tak Boga cieszy każdy nawrócony grzesznik bardziej niż dziewięćdziesięciu dziewięciu wiernych.

Przypowieści stały się inspiracją dla wielu twórców późniejszych epok. Pisarze, opierając się o ten gatunek Gatunek zespół organizmów o podobnej budowie, wspólnym pochodzeniu, mogących się swobodnie krzyżować, dając płodne potomstwo. W procesie specjacji powstają nowe gatunki. Gatunek jest podstawową jednostką... Czytaj dalej Słownik biologiczny literacki, napisali powieści parabole np. "Proces" - F. Kafka, "Folwark zwierzęcy" - G. Orwell i "Dżuma" - A. Camus.

"Proces" F. Kafki prezentuje koleje życia Józefa K., który został postawiony w stan oskarżenia. Jego proces jest dosyć nietypowy, a nawet absurdalny, gdyż sam oskarżony nie wie, na czym polega jego wina. Próbuje on zrozumieć meandry prawa, według których popełnił on jakieś przestępstwo. Wkracza on w dziwaczny, odrealniony świat sądu. W niedługim czasie całe jego dotychczas szare i przeciętne życie zostaje zdominowane przez myśli poświęcone procesowi.

Pod pozorami funkcjonowania sądu, Kafka ukrył elementy władzy totalitarnej. Ten system dąży do tego, by całkowicie podporządkować sobie i zniewolić jednostkę. Sąd - czyli system wytwarza własne prawa, które choć wydają się absurdalne i nielogiczne, to potwierdzają potęgę i nienaruszalność władzy. Klęska Józefa K. jest symbolem bezradności człowieka wobec anonimowych, bezsensownych zasad rządzących światem, które opierają się na sile, kłamstwie i bezprawiu.

"Folwark zwierzęcy" jest powieścią-parabolą, ukrywająca dwa znaczenia. Pierwsze - dosłowne opowiada historię stadnego życia zwierząt, które walczą między sobą o władzę i panowanie w folwarku. Początkowo wszystkie zwierzęta mają wspólny cel - chcą pozbyć się właścicieli folwarku, ludzi. Chcą żyć po swojemu, tworzyć własne prawa.

Znaczenie metaforyczne ma charakter polityczny. Ukazuje losy państwa, w którym drogą rewolucji obalono dotychczasowy porządek, odsunięto władców. Brak jednak pomysłu na to, jak zagospodarować powstałą pustkę. Rządy przejmują ci, których dotychczas krzywdzono i poniżano, teraz mogą cieszyć się wolnością, gospodarują i ciężko pracują. Jednak elitom rządzącym to nie wystarcza, chcą coraz większej władzy. "Folwark zwierzęcy" to ostrzeżenie przed systemami totalitarnymi.

"Dżuma" to kronika zawierająca historię zarazy w Oranie. Pokazuje bohaterów i ich zachowania, decyzje podejmowane w momencie zagrożenia zakażeniem wirusem dżumy. Jakże różne są sposoby walki człowieka z przeciwnościami losu, chorobami i śmiercią.

Alegoria utworu to przedstawienie ludzkiej egzystencji jako rzeczy niepewnej, niezrozumiałej i zagrożonej śmiercią. Człowiek musi umrzeć, jednakże każdy przyjmuje śmierć w inny sposób.

Zostało tutaj ukazane również wszechobecne zło, jest ono nawet w samym człowieku. Wszyscy powinni być przygotowani do walki z nim, powinni umieć mu się przeciwstawiać.

Cechy przypowieści ewangelicznej to:

- oszczędność w słowach, podkreślanie tylko rzeczy najważniejszych,

- ukazanie sytuacji zaczerpniętych z życia codziennego,

- sytuacje i sylwetki bohaterów są charakteryzowane w minimalnej ilości słów,

- forma i treść są bardzo proste, jednak wymowa jest zagadkowa, wymaga wyjaśnień,

- prawdy ogólne są podawane w formie maksymy albo przysłowia.