Dodaj do listy

Wielka Rewolucja we Francji i jej znaczenie

Potrzebując zgody na nowe podatki, Ludwik XVI zwołał, po 170 latach przerwy, Stany Generalne. Kampania wyborcza do Stanów Generalnych zaktywizowała całe społeczeństwo, ujawniając powszechną potrzebę zmian. Oczekiwania i postulaty wpisywano do tzw. kajetów skarg, które ujawniły sprzeczność interesów poszczególnych stanów.

Pierwsze posiedzenie Stanów Generalnych w Wersalu - 5 maja 1789 roku, otworzył król. Już 17 czerwca, stan trzeci (thiers) oburzony nierównym sposobem liczenia głosów, ogłosił się Zgromadzeniem Narodowym. Uznał się więc nie za reprezentanta jednego stanu, lecz całego narodu francuskiego.

Niezręczna próba przeciwdziałania podjęta przez Ludwika XVI, który próbował nie dopuścić posłów do sali obrad zaowocowała tym, że Zgromadzenie przekształciło się w Konstytuantę (9 lipca) i ogłosiło, iż nie rozwiąże się dopóki nie uchwali konstytucji.

Choć oficjalnie król ustąpił, to po cichu przygotowywał się do odwetu. Zaczął wokół Paryża gromadzić wojska chcąc rozpędzić zbuntowanych posłów. Na wieść, iż król zamierza zbombardować miasto, 11 lipca w Paryżu wybuchły zamieszki. Lud Paryża zaczął organizować jednostki obrony - Gwardię Narodową. Zdobyła ona broń ze zbrojowni Inwalidów. 14 lipca tłum ruszył na symbol Symbol motyw bądź zespół motywów, pojęć, obrazów, które oprócz znaczenia dosłownego posiadają także znaczenie ukryte - symboliczne. W przeciwieństwie do alegorii, która może być odczytana tylko... Czytaj dalej Słownik terminów literackich królewskiego absolutyzmu - Bastylię. Twierdza została zdobyta i częściowo zburzona. Był to punkt zwrotny w przebiegu rewolucji. Gdyby nie poparcie mieszkańców stolicy, rewolucja zapoczątkowana przez przedstawicieli stanu trzeciego prawdopodobnie by upadła.

Przestraszony rozwojem wypadków monarcha wycofał wojska spod Paryża. Zaakceptował Gwardię Narodową i jej dowódcę La Fayette'a. Aby zaakcentować jedność z narodem przybył do Paryża, gdzie został przyjęty owacyjnie. Nie godząc się na politykę ustępstw Ludwika XVI, jego brat, hrabia Hrabia A. Mickiewicz Pan Tadeusz, bohater trzecioplanowy; młody panicz, ostatni z rodu Horeszków, chociaż po kądzieli (w linii żeńskiej), kawaler. Posiada dość spory majątek, stać go na zagraniczne... Czytaj dalej Słownik bohaterów literackich - liceum de Artois, wyjechał do Holandii. W ślad za nim wyruszyło wielu arystokratów. Utworzony ośrodek emigracyjny miał siać postrach wśród późniejszych rewolucyjnych rządów Francji, które żyły w ciągłym lęku przed spiskami emigrantów.

Na przełomie lipca i sierpnia miały miejsce bunty chłopskie. Na terenie całego kraju chłopi napadali na dwory i kościoły, grabiąc, mordując i paląc archiwa zawierające wykazy feudalnych powinności. Francuzi ten okres swojej historii, ze względu na ogrom zbrodni, nazwali Wielką Trwogą. Wydarzenia na prowincji sprawiły, iż Konstytuanta zdecydowała się na zniesienie przywilejów podatkowych szlachty oraz nadanie chłopom wolności osobistej. Reforma administracyjna z 1790 roku podzieliła Francję na departamenty oraz skasowała przywileje poszczególnych miast i prowincji. Francuzi stali się równie wobec prawa.

Ten doniosły etap rewolucji zamknęła przyjęta przez konstytuantę, 26 sierpnia 1789 roku, Deklaracji Praw Człowieka i Obywatela. Projekt Deklaracji został opracowany przez La Fayette'a i był pomyślany jako wstęp do przyszłej konstytucji. Deklaracja gwarantowała wszystkim obywatelom kanon niezbywalnych, naturalnych praw: równości wobec prawa, prawa do własności, wolności wyznania oraz prawa do oporu przeciwko złej władzy. Deklaracja zdefiniowała pojęcie suwerenności narodu.

Uchwalona w lipcu 1790 roku reforma kościelna podporządkowywała Kościół państwu. Zniesiono papieską jurysdykcję, skasowano klasztory i przeprowadzono sekularyzację dóbr kościelnych. Księża mieli obowiązek przysięgać na tzw. konstytucję cywilną kleru. Było to posunięcie niefortunne. Ponieważ kler w większości (poza najwyższym duchowieństwem) popierał rewolucję, ale papież sprzeciwiał się przysięganiu księży na świeckie dokumenty, decyzja ta podzieliła środowisko księży.

3 września 1791 roku uchwalono konstytucję, w myśl której Francja Francja Republika Francuska. Członek Unii Europejskiej. Państwo położone w zachodniej Europie nad Oceanem Atlantyckim i Morzem Śródziemnym. Powierzchnia 551 500 km2. Liczba ludności 59 191 tys. (2001 r.).... Czytaj dalej Słownik geograficzny stała się monarchią konstytucyjną. Królewskie prerogatywy zostały znacznie uszczuplone. Władcy odebrano m.in. prawo do wypowiadania wojny i zawierania pokoju. Pozostał jednak monarchą dziedzicznym.

Ludwik próbował potajemnie opuścić Francję. Nieudana próba ucieczki z kraju, skompromitowała króla w oczach Francuzów. Coraz głośniej słychać było głosy domagające się uchwalenia republiki. Lato 1791 roku upłynęło pod hasłem wyborów do Zgromadzenia Prawodawczego, czyli Legislatywy. W parlamencie tym przeważali liberałowie przeciwni dalszym krokom rewolucyjnym. Reprezentanci paryskich klubów o bardziej radykalny poglądach stanowili mniejszość. Należeli do nich: Georges Danton, założyciel klubu Kordylierów oraz jakobini, Maksymilian Robespierre i Marat. Znakomity orator, Pierre Brissot uchodził za przywódcę grupy posłów z okręgu Gironde (stąd nazywano ich żyrondystami). Niechętni królowi żyrondyści parli do wojny z "tyranami Europy", wierząc w możliwość "eksportu rewolucji" i otoczenie Francji kordonem siostrzanych republik. Z pobudek przeciwnych, parł do wojny król. Wierzył on, że zakończy się ona szybką klęską rewolucjonistów i powrotem starego porządku (anciene regime).

Pragnąc uprzedzić atak Legislatywa, na wniosek monarchy, przegłosowała uchwałę o wypowiedzeniu wojny Austrii. W lipcu 1792 roku Austrię wsparły Prusy. Przeżarta korupcją i pozbawiona sprawnego dowództwa armia ponosiła porażki. 11 lipca Legislatywa była zmuszona uchwalić ustawę "ojczyzna w niebezpieczeństwie". Do stolicy zaczęli napływać ochotnicy z prowincji o jawnie republikańskim nastawieniu, co miało wpływ na radykalizację nastrojów wśród przywiązanych dotąd do monarchy Paryżan. Prowokacyjna odezwa głównodowodzącego wojskami Prus i Austrii o przykładnej zemście i wydaniu Paryża na całkowite zniszczenie, miast chronić monarchę, przesądziła o jego losie. 10 sierpnia 1792 roku Ludwik XVI został aresztowany, a 22 września 1792 roku nowe zgromadzenie, na wzór amerykański nazwane Konwentem Narodowym, proklamowało we Francji republikę. W styczniu 1793 roku, nieznaczną większością głosów, króla skazano na śmierć. Wyrok został wykonany na Placu Rewolucji.

Proces i egzekucja króla stały się przyczyną powstania wielkiej antyfrancuskiej koalicji, do której akces zgłosiło większość europejskich monarchii, oprócz Austrii i Prus także Wielka Brytania, Holandia, Hiszpania, Rosja, państwa włoskie i niemieckie. W sytuacji zagrożenia opinia publiczna ulegała radykalizacji. Po kompromitacji żyrondystów (związany z nimi wódz naczelny okazał się zdrajcą) władzę przejęli jakobini. Ten radykalny klub jeszcze w kwietniu 1793 roku powołał Komitet Ocalenia Publicznego oraz policyjny organ Organ narząd - część organizmu wielokomórkowego mająca określoną formę, zbudowana z tkanki jednego rodzaju lub z różnych tkanek, występująca w określonym miejscu i pełniąca określone funkcje.... Czytaj dalej Słownik biologiczny Konwentu, czyli Komitet Bezpieczeństwa Powszechnego. Uzależnieni od poparcia ubogich mas - sankiulotów, jakobini Jakobini klub polityczny okresu Wielkiej Rewolucji Francuskiej, którego pełna nazwa brzmiała: Stowarzyszenie Przyjaciół Konstytucji (a od 1792 r. Stowarzyszenie Jakobinów Przyjaciół Wolności i Równości). Ponieważ... Czytaj dalej Słownik historyczny przeprowadzili szereg uchwał socjalnych (prawo do pracy, prawo do oświaty, prawo do opieki społecznej, ustanowienie cen maksymalnych). Powoli główną metodą działania stał się terror - stracono ludowych przywódców, Dantona i Desmoulina. Rozkręcona spirala terroru męczyła społeczeństwo, a wobec sukcesów na froncie rewolucyjna dyktatura Dyktatura rządy jednostki zazwyczaj nie oparte na żadnej formie prawnej, ale głównie na sile i nieograniczonej władzy. Dyktaturę może sprawować też jakaś grupa czy klasa społeczna (np. dyktatura wojskowa... Czytaj dalej Słownik historyczny straciła swe podstawy. Pozbawieni zaplecza politycznego jakobini skazani byli na porażkę.

Grupa skompromitowanych, nie mających nic do stracenia działaczy, jak Joseph Fouche i Paul Barras, postanowili uprzedzić upadek jakobinów, który także ich mógłby pociągnąć na dno, i samemu przejąć władzę. 27 lipca 1794 roku (9 thermidora, według kalendarza rewolucyjnego) dokonali przewrotu, a następnie doprowadzili do aresztowania kierownictwa Komitetu Ocalenia Publicznego. Robespierre został stracony bez sądu już następnego dnia. Nowa konstytucja roku III (uchwalona we wrześniu 1795 roku) władzę wykonawczą powierzyła pięcioosobowemu Dyrektoriatowi. Władzę ustawodawczą objął dwuizbowy parlament.

W kilka lat później, dzięki błyskotliwym sukcesom militarnym, władzę przejął Napoleon Napoleon G. Orwell Folwark zwierzęcy; bohater główny
W znaczeniu dosłownym: Jest młodym knurem rasy Berkshire, obdarzonym talentem przywódczym. Z powodu swojego dzikiego wyglądu wzbudzał respekt. Od...
Czytaj dalej Słownik bohaterów literackich - liceum
Bonaparte. 18 brumaire'a przeprowadził on udany zamach stanu. Początkowo rządził jako pierwszy konsul, a od roku 1804 jako Cesarz Francuzów.

Twórcy rewolucji uznali, że skoro zmienił się porządek społeczny i forma rządu, zmienić należy zewnętrzne przejawy funkcjonowania dawnego porządku. M.in. od nowa należało mierzyć czas - wprowadzenie republiki, tj. 22 września 1792 roku uznano za początek nowej ery. Nowe nazwy nadano miesiącom i dniom tygodnia. Dni świętych patronów zastąpiono nowymi świętami naturalnymi. Przemianowano nazwy ulic, a nawet miast, aby oddziaływały na świadomość obywateli i spełniały funkcje dydaktyczne. Na szeroką skalę przeprowadzono akcję dechrystianizacji społeczeństwa francuskiego. Stworzono tzw. religię obywatelską - ograniczający się do wiary w Istotę Najwyższą i życie pozagrobowe kult rozumu. Zamknięto kościoły, a katedrę Notre-Dame zamieniono na Świątynię Rozumu. Na prowincji ów kult rozumu przybierał często karykaturalne formy, przeradzając się w akty bezmyślnego wandalizmu, bądź orgiastyczne zabawy.

Rewolucja stworzyła nie tylko nowe państwo francuskie, ale przede wszystkim nowe społeczeństwo. Do trwałych zdobyczy rewolucji niewątpliwie należy Deklaracja Praw Człowieka i Obywatela, gdzie za nadrzędne nad prawami państwowymi uznano prawa naturalne. Rewolucja ta stała się wzorem dla ruchów rewolucyjnych na całym świecie. Rewolucja stworzyła nową warstwę ludzi zamożnych (tzw. nuworyszy), których fortuny wyrosły dzięki spekulacjom. Powstały nowe kryteria i drogi awansu społecznego, gdzie na pierwszy plan wysunęły się osobiste zdolności. Kariera Bonapartego nie jest tu odosobnionym przykładem.