Dodaj do listy

Aleksander Wielki i jego podboje

Aleksander Wielki jest uznawany przez historyków wojskowości za wybitnego stratega. Trzeba jednak uwzględnić, że macedońska potęga militarna, którą dysponował była stworzona przez jego ojca, króla Filipa II. Na tą siłę militarną składała się piechota uzbrojona w sarisy (bardzo długie piki) oraz kawaleria, której elitę tworzyli tzw. towarzysze. Dzięki armii Macedonia Macedonia Republika Macedonii. Państwo położone w Europie, w środkowej części Półwyspu Bałkańskiego. Powierzchnia 25 710 km2. Liczba ludności 2 044 tys. (2001 r.). Stolica Skopje. Język urzędowy macedoński.... Czytaj dalej Słownik geograficzny zdołała w dość krótkim czasie zapewnić sobie hegemonię w Grecji. Aleksander Aleksander Homer Iliada, bohater drugoplanowy; Parys
Czytaj dalej Słownik bohaterów literackich - liceum
został królem po tym jak jego ojciec Ojciec B. Schulz Sklepy cynamonowe, bohater główny; zajmuje poczesne miejsce w powieści; szanowany kupiec, sprawujący ojcowską władzę nie tylko nad rodziną, ale i nad subiektami. Pochylony nad rachunkami,... Czytaj dalej Słownik bohaterów literackich - liceum został zamordowany, prawdopodobnie przez zausznika jednej z żon Filipa, żądnej władzy Olimpias, matki Aleksandra. Aleksander w krótkim czasie pozbył się konkurentów i został ogłoszony władcą Macedonii. Znajdujący się na zachód i północ wrogowie szybko ulegli w walce z młodym królem, uśmierzył także bunt tych państw-miast, które zbuntowały się przeciw macedońskiej władzy po śmierci ojca Aleksandra. Jedynie ufna w swoją siłę Sparta nie przystąpiła do związku z Macedonią. Aleksander by pokazać, że należy być posłusznym Macedończykom, w 335 roku p.n.e. zniszczył zbuntowane miasto Miasto intensywnie zabudowany obszar zamieszkiwany przez ludność wykonującą zawody pozarolnicze. Głównymi cechami miasta są:
zwarta zabudowa; duża gęstość zaludnienia; zatrudnienie ludności w...
Czytaj dalej Słownik geograficzny
Teby, co dało dowód na to że nie będzie bał się użyć radykalnych środków przeciwko nieposłusznym greckim polis.

Gdy już sytuacja w Grecji wyglądała po myśli Aleksandra wyruszył za cieśniny czarnomorskie by zmierzyć się z perską potęgą i urzeczywistnić plan swego ojca - plan podboju państwa perskiego. Początkowo Aleksander musiał się zmierzyć z wieloma trudnościami, w szczególności ekonomicznymi, dlatego też starał się jak najbardziej skrócić czas wyprawy i szybko podążał na wschód. Wygrana bitwa nad rzeką Granikos umożliwił dalszą ekspansję. Niebawem też zajął Sardes i miasta greckie leżące na wybrzeżach Morza Egejskiego. Dzięki temu mógł zdobyć potrzebne mu do dalszej walki fundusze z racji tego, że na mieszkańców tychże miast został nałożony obowiązek płacenia trybutu przeznaczonego na wydatki wojskowe. Aleksander otrzymał przydomek "wielkiego" dzięki swojemu nieprawdopodobnemu sukcesowi, który osiągnął będąc jeszcze dwudziestokilkuletnim młodzianem. Dla wielu mu współczesnych walka z perskim imperium wydawała się szaleństwem, on jednak sprawił, że zniszczenie o wiele silniejszego przeciwnika stało się faktem. Respekt jaki osiągnął wśród jemu współczesnych zawdzięczał także charyzmie, umiał bowiem nakłonić własnych podwładnych by ruszyli za nim tam, gdzie sam chciał podążać, poza granice znanego wtedy Grekom świata. Dzięki swemu męstwu na polu bitwy zyskał miłość żołnierzy, z których pewnie niejeden oddałby życie za swego ukochanego wodza. Aleksander chciał być wielkim zdobywcą i chciał realizować swoje marzenia. Był tym opętany do tego stopnia, że nie liczył się ze zdaniem tych doradców, którzy zalecali mu pozostanie w ojczyźnie, do czasu zawarcia małżeństwa i spłodzenia potomka. Aleksander był człowiekiem hojnym, stosowane przez niego rozdawnictwo ziem i dóbr królewskich było jednak podyktowane względami praktycznymi. Dzięki temu chciał bowiem by jego armia była silniejsza, jako że zasadniczą część jego elitarnych oddziałów stanowili właściciele ziemscy. Aleksander miał wielkie ambicje. Chciał pozostawić po sobie wizerunek odbiegający nawet od obrazu ziemskiego, wielkiego monarchy. Chciał by postrzegano go jak herosa, podobnego tym wszystkim z greckich mitów. Możliwe, że wpływ na to miało wcześniejsze wykształcenie Aleksandra. Jego zachowanie i ambicje sprawiły, że stał się podobny do homerowego Achillesa.

Przyjrzyjmy się jednak bliżej podbojom Aleksandra Wielkiego. Otóż, po przekroczeniu cieśniny Hellespont niebawem musiał stoczyć z armią perską bitwę nad rzeką Granikos w zachodniej Anatolii. Tam pokazała swą siłę i męstwo doskonała konnica Aleksandra, która w brawurowym ataku zniszczyła Persów. Następnie Aleksander ruszył do miasta Gordion leżącego we Frygii. Od wydarzenia które miało tam miejsce pochodzi m.in. wyrażenie "węzeł gordyjski" a związane jest także z osobą Aleksandra Wielkiego. W Gordionie opowiedziano Aleksandrowi o przepowiedni, mówiącej, że ta osoba, której uda się rozwiązać węzeł spajający jarzmo z dyszlem rydwanu należącego ongiś do założyciela miasta - Gordiosa będzie rządzić Azją. Według legendy Aleksander przeciął mieczem węzeł, rozwiązując problem któremu nikt wcześniej nie sprostał.

Następną bitwą jaką przyszło stoczyć Aleksandrowi miała miejsce w 333 r. p.n.e. pod Issos, w południowo-wschodniej Anatolii. Drogę zastąpił Macedończykowi sam król Persji - Dariusz z armią, która przewyższała liczebnie siły macedońskie. Jednak dzięki geniuszowi taktycznemu Aleksander Wielki znów odniósł wielkie zwycięstwo, zmuszając Dariusza do ucieczki. Po bitwie Aleksander kontynuował marsz w głąb państwa perskiego, by wyzwolić kolejne tereny spod władzy Dariusza. W 332 roku p.n.e. oblegał leżący na wybrzeżu dzisiejszego Libanu Tyr. Miasto to było mocno ufortyfikowane, zamknęło bramy przed armią macedońską i odmówiło kapitulacji. Po długim oblężeniu, mury miasta zostały zniszczone a armia macedońska wkroczyła do miasta. Podwazyło to mniemanie o tym, że mury miejskie potrafią skutecznie obronić miasto przed najeźdźcą, szczególnie takim jak Aleksander, który posiadał dużo zaawansowanych technicznie machin oblężniczych. Dzięki zdobyciu portów fenickich Persowie pozbawieni zostali floty, a armia macedońska mogła bez przeszkód wkroczyć do Egiptu, w którym powitano Macedończyków i ich wodza z dużym aplauzem, byli bowiem traktowani jako ci, którzy oswobodzili ludność egipską spod perskiego jarzma. Egipskie opisy, które mówią o macedońskim wodzu stawiają go w świetle następcy perskich królów nie zaś egipskich faraonów. W 331 roku p.n.e. zostało założone przez Aleksandra miasto, którego nazwa pochodzi od jego imienia. Była to pierwsza w historii Aleksandria, bowiem założonych ich zostało kilka na całym podbitym przez Aleksandra terytorium, z czego najodleglejsze powstały w dzisiejszym Afganistanie. Macedończyk w trakcie swej bytności w Egipcie wyruszył także do wyroczni boga Ammona (odpowiednikowi greckiego Zeusa), w której według opowieści miał się dowiedzieć, że jest synem owego Boga. Biorąc pod uwagę ambicje Aleksandra jest całkiem możliwe, że dał wiarę tym słowom.

W ciągu 3 lat Macedończycy podbili bardzo duże tereny należące do państwa perskiego, jednak nie oznaczało to końca walk. Armia perska nie była bowiem całkowicie zniszczona. Do wielkiej bitwy z wojskami Dariusza doszło w 331 roku p.n.e. pod Gaugamelą leżącą na północy Mezopotamii. Mimo przewagi perskiej udało się Aleksandrowi znów wygrać starcie dzięki swym zdolnościom strategicznym. Dariusz znów zmuszony był oddać pole, a Aleksander mógł wkroczyć do kolejnych 3 perskich stolic (w państwie perskim istniały 4 stolice: Sardes, Babilon, Suza i Persepolis). W Persepolis dokonał się ostatni akt istnienia państwa perskiego. Pałace Dariusza legły w gruzach, a Aleksander był niekwestionowanym zwycięzcą. Gdy doszła go wieść o niepokojach w Grecji, Macedończyk mimo namów nie powziął myśli o powrocie, tylko wysłał część wojska, by poskromiła niepokornych. Prześladowała go wciąż myśl o schwytaniu Dariusza, którego niebawem odszukał. W momencie gdy Aleksander odnalazł perskiego monarchę ten był martwy, padł bowiem ofiarą zdrady. Macedończyk wiedział jak uhonorować swego królewskiego wroga i wyprawił Dariuszowi pogrzeb godny monarchy. W następnych latach Aleksander dalej posuwał się na wschód i między 330 a 328 r. p.n.e opanował Drangianę, Arachozję, Baktrię i Sogidanę znajdujące się za Hindukuszem.

Nie był to jednak kres wypraw Aleksandra. W 325 roku dotarł do Indusu, gdzie musiał prowadzić ciężkie walki wykrwawiające jego oddziały. Żołnierze byli niezadowoleni i chcieli powrotu do dawno nie widzianych domów. Nie napawało ich optymizmem również zachowanie samego Aleksandra, który widocznie uległ orientalnym wpływom, zaczął bowiem nosić perskie ubiory i praktykować wschodnie tradycje. Ponadto żołnierze uznawali, że wyznaczony w momencie wymarszu z ojczyzny cel - pokonanie państwa perskiego został już dawno osiągnięty. Nie mieli takich marzeń jak Aleksander i znużeni byli kolejnymi pomysłami swego wodza. Macedończyk musiał się już liczyć z własnymi ludźmi, istniała bowiem groźba buntu. Postanowił więc, że nadszedł czas odwrotu. Część armii poszła przez Arachozję, flota Flota ogólna nazwa wszystkich statków wodnych danego państwa lub armatora (przedsiębiorstwo zajmujące się transportem wodnym). Może być flota wojenna (ogół okrętów wojennych), flota biała (ogół... Czytaj dalej Słownik geograficzny miała eksplorować dolny bieg rzeki Rzeki Największe rzeki świata: Wielkość rzeki można rozpatrywać w 3 kategoriach: długości, wielkości dorzecza oraz wielkości przepływu.
Po analizie danych z poniższej tabeli można uznać, że...
Czytaj dalej Słownik geograficzny
Indus, by odkryć nową drogę, główna część wojsk macedońskich ruszyła pod wodzą Aleksandra przez Gedrozję - wielkie, niesprzyjające człowiekowi tereny pustynne. Był to jeden z błędów tego wielkiego wodza, w trakcie powrotu bowiem z suszy i pragnienia oraz wycieńczenia wyginęła dość duża część jego armii.

Aleksander powrócił do Babilonu. Mimo namów matki nigdy nie powrócił do rodzinnej Mecedonii. 10 czerwca 323 roku p.n.e. był ostatnim dniem jego życia. Nie wiadomo jaki był powód zgonu, choć niektórzy sugerują, że został otruty. Aleksander Wielki był jednym z najbardziej genialnych strategów jacy ujrzeli światło tego świata. Miał niesamowitą energię i chęć działania. Jak już wspomniałem wyżej miał także niebagatelne ambicje. Swą osobowością wykraczał daleko poza ludzi swej epoki. Aleksander był nie tylko wodzem armii, był także odkrywcą, fundatorem miast, architektem. Gdy umarł nie pozostawił po sobie następcy, a jak się okazało nikt z jego towarzyszy wspólnych walk nie mógł być godnym jego sukcesorem. Szybko też doszło do walk o dziedzictwo Aleksandra, okresu krwawych wojen i anarchii. Pozostawił jednak po sobie Aleksander świat hellenistyczny, który mimo dominującego w nim pierwiastka greckiego był wypełniony elementami tych wszystkich kultur, które znajdowały się na całym terytorium podbitym przez Aleksandra Wielkiego.