Dodaj do listy

Starożytna cywilizacja Sumerów

Sumerowie, którzy osiedlili się na południu Mezopotamii stworzyli około 3500 r. p.n.e. jedną z najstarszych cywilizacji na świecie. Lud ten zamieszkiwał miasta, z których każde miało swojego króla, uważanego za namiestnika i zastępcę bogów, w ich imieniu sprawującego władzę nad ludźmi. Niektóre z tych miast powstawały w miejscach, gdzie w jeszcze dawniejszych czasach znajdowały się świątynie odwiedzane przez ludzi z okolicznych terenów. Takim miastem o bardzo starym rodowodzie było Eridu (powstało około 5000 lat p.n.e.), które - jak głosi tradycja ludu Sumerów - zostało założone przez samych bogów. Miało być ono pierwszym miastem na świecie. Sumerowie zbudowali wiele miast, a wiele z nich miało ogromne rozmiary. Eridu z małej osady z czterema tysiącami mieszkańców i dziesięcioma hektarami powierzchni na początku, stało się z biegiem czasu potężnym ośrodkiem miejskim. Wystarczy wspomnieć, że Ur, jeden z ważniejszych ośrodków Sumerów liczył sobie około początku III tysiąclecia p.n.e. 24000 mieszkańców i 120 hektarów powierzchni.

Podstawowym zajęciem ludności Sumeru było rolnictwo. Wokół każdego miasta rozciągały się pola uprawne i prawdopodobnie każdy miał przynajmniej niewielkie pole, które uprawiał na własne potrzeby (np. ogródki warzywne). Niemal wszyscy (około 4/5) mieszkańcy Ur pracowali na roli. Wiele miast usytuowanych było nad brzegami Eufratu lub w pobliżu kanałów, których sieć przecinała obszar Sumeru. Kanały te stanowiły wewnętrzne szlaki komunikacyjne, a pomiędzy nimi rozciągały się trudne do przejścia bagniste tereny. Rolniczy charakter miast sprawiał, że sumeryjskie miasta-państwa stanowiły samowystarczalne jednostki i przez długi czas pozostawały wobec siebie we względnej izolacji, a nawet rywalizacji. Przyczyną wojen między nimi były prawdopodobnie spory o nawadnianie Nawadnianie jeden z procesów melioracji. W procesie tym dostarcza się do gleby wodę w celu pokrycia jej niedoborów. W ten sposób nawadnianie gwarantuje wyższą produkcję roślinną na danym obszarze glebowym. Wodę... Czytaj dalej Słownik geograficzny pól. Obok tych wewnątrz - sumeryjskich konfliktów miasta-państwa mogły spodziewać się zagrożenia z zewnątrz. Bogaty Sumer przyciągał sąsiednie ludy żyjące z grabieży i najazdów. Należeli do nich szczególnie pustynni koczownicy i grupy plemion mieszkające w górach. Większość z nich wywodziła się z plemion semickich. Jeden z ludów semickich - Akadowie około połowy III tysiąclecia p.n.e. zjednoczył w jednym państwie cały obszar Mezopotamii. Władcą Akadów, który tego dokonał był Sargon Wielki. Umocnił on najpierw swoją pozycję w Akadzie, który leżał na północ od Sumeru, a następnie opanował Sumer i przyłączył go do północnej Mezopotamii. Stworzył w ten sposób wielkie centralnie zarządzane państwo, które uznaje się za pierwsze imperium w dziejach świata. Zapisał się w historii jako jeden z największych zdobywców w historii starożytnego Wschodu. W swym pałacu miał on trzymać pięciotysięczną armię. Sargon Sargon B. Prus Faraon, bohater trzecioplanowy; poseł asyryjski, przyjaciel króla Assara.
Wygląd: Był pięknym człowiekiem o wspaniałej postawie i nieco szpakowatych włosach. Brodę i włosy miał...
Czytaj dalej Słownik bohaterów literackich - gimnazjum
prawdopodobnie najechał też na Egipt Egipt Arabska Republika Egiptu. Państwo położone w północno-wschodniej Afryce i częściowo w Azji (Półwysep Synaj). Na północy graniczy z Morzem Śródziemnym, a od wschodu z Morzem Czerwonym. Powierzchnia... Czytaj dalej Słownik geograficzny oraz Etiopię. Imperium Sargona sięgało swymi granicami od Palestyny do Zatoki Zatoki jamy w niektórych kościach czaszki. Zatoki są wypełnione powietrzem i łączą się z jamą nosową, np. zatoka czołowa, szczękowa.
Czytaj dalej Słownik biologiczny
Perskiej. Państwo akadyjskie po śmierci swego założyciela znacznie jednak osłabło, a ostatecznie około 2200 r. p.n.e. zostało unicestwione w wyniku najazdu górskich ludów z północnego wschodu. Upadek władzy akadyjskiej oznaczał dla Sumeru odzyskanie niezależności. Odrodziła się dzięki temu stara tradycja ludu Sumerów. W tym czasie najsilniejszym miastem sumeryjskim było Ur. Za panowania królów tego miasta cywilizacja sumeryjska przeżywała ostatni wspaniały okres w swoich dziejach, o czym świadczą groby władców III dynastii z Ur oraz świątynie, które, wcześniej zniszczone, zostały wówczas odbudowane w całej okazałości. Około 2000 r. p.n.e. cywilizacja sumeryjska padła ofiarą kolejnej fali semickich najeźdźców.

Sumerowie pod względem cywilizacyjnym przewyższali swych sąsiadów. Pozostawili po sobie fascynujące zabytki, świadczące o ich wysokiej kulturze. Robią one niezwykle imponujące wrażenie, jeśli pomyśleć, iż mamy do czynienia z jedną najstarszych cywilizacji na świecie.

Ponieważ kamień niemal nie występował w Sumerze, a gliny było pod dostatkiem ta ostatnia stała się podstawowym budulcem Sumerów. Najstarsi mieszkańcy Mezopotamii zamieszkiwali szałasy zrobione z trzciny i pokryte z zewnątrz warstwą gliny. Następnie zaczęto budować trwalsze siedziby, a materiałem budowlanym stała się, uzyskiwana między innymi z gliny, suszona cegła. Suszono ją na słońcu i dlatego był to budulec bardzo tani. Znacznie droższe były cegły wypalane w ogniu ze względu na wysokie ceny opału. Używali ich jedynie bardziej zamożni mieszkańcy Mezopotamii. Domy Sumerów nie były zbyt skomplikowane - posiadały bardzo grube ściany z suszonej cegły (miały chronić mieszkańców przed upałem), bardzo mało okien zamykanych na gliniane lub drewniane kraty; wejścia do domów były bardzo niskie. Państwowe budynki, w których mieściły się urzędy zaopatrywano w kanalizację - funkcje tą spełniały dreny i szamba również wykonane z wypalanych cegieł. Domy zwykłych mieszkańców nie posiadały takich udogodnień. Sumerowie potrafili także wznosić łuki architektoniczne.

Starożytna Mezopotamia zawdzięczała Sumerom pierwsze pismo. Od Sumerów inne ludy przejęły technikę wznoszenia monumentalnych budowli oraz uprawy roli, w tym zwłaszcza umiejętność budowania systemu irygacyjnego, wreszcie takie wynalazki Sumerów jak: pierwsze koło garncarskie, sposób wytopu szkła, umiejętność warzenia piwa, sposób liczenia w jednostkach sześć-dziesiętnych, do dziś stanowiący podstawę pomiaru czasu i kątów czy wreszcie nawet sztukę portretową. Spadkiem po Sumerach jest także abstrakcyjne wyobrażenie sprawiedliwości, wyrażone w zbiorach praw oraz szereg pojęć religijnych.

Śladem cywilizacji Sumerów są do dziś resztki monumentalnych budowli, które wznosili. Najbardziej okazałe spośród nich były świątynie. Wznoszono je przez wiele lat wielkim wysiłkiem. Świątynia w Uruk, pochodząca z około 3500 r. p.n.e., wybudowana została na wyłożonym cegłą tarasie o wysokości 12 metrów. Według obliczeń jej budowa trwała w przybliżeniu pięć lat, a zaangażowanych w nią musiało być blisko 1500 osób. Obok stawiania świątyń innym wielkim przedsięwzięciem było budowanie sieci kanałów, z których składał się cały system nawadniający pola. Wymagało to wielkiej mobilizacji ludności i sprawnej koordynacji robót. Władcy sumeryjscy musieli zatem dysponować potężną władzą, która pozwalała im mobilizować swych poddanych, kiedy zachodziła taka potrzeba. Być może sami Sumerowie chętnie stawiali się na wezwanie władcy, by budować przybytki dla swych bogów.