Dodaj do listy

Chrzest Polski

Bez wątpienia najważniejszym wydarzeniem w średniowiecznej historii Polski była chwila, gdy jego władca książę Mieszko I postanowił przyjąć sakrament chrztu. Powszechnie wiadomo, że miało to miejsce w roku 966 i łączyło się z wcześniejszym wydarzeniem - małżeństwem Mieszka z chrześcijańską czeską księżniczką Dobrawą (Dąbrówką), córką króla Czech Bolesława Srogiego.

We wstępie należy podać kilka informacji o samym Mieszku. W oparciu o kronikę Galla Anonima możemy się dowiedzieć, że książę był synem władcy Polan Siemomysła i prawnukiem Siemowita. Nie ma informacji na temat daty urodzin, nieznane jest też imię jego matki. Mieszko za czasów pogańskich miał siedem Siedem Siedem to symbol kosmosu, stworzenia, przestrzeni, boskości, świętości, doskonałości, zdrowia, mądrości, wytrwałości, inteligencji, przygody, uporu, oszustwa, bólu, konfliktu, zwycięstwa.
...
Czytaj dalej Słownik symboli literackich
żon. Po przyjęciu chrztu wziął ślub z Dobrawą, a po jej śmierci z Odą. Był ojcem kilkorga dzieci. Z imienia znamy tylko Bolesława, zwanego Chrobrym, którego Mieszko doczekał się z Dobrawą oraz Mieszka, Świętopełka i Lamberta z małżeństwa z Odą.

Przed przejęciem rządów przez Mieszka I państwo polskie było rozparcelowane na wiele ziem, na których rządy sprawowali oddzieleni władcy. Pierwszym ukształtowanym plemieniem było państwo Polan. Należało ono do najlepiej zorganizowanych. Zamieszkiwało ono dobre tereny, gdyż nie sąsiadowało z żadnym silnym państwem. Założycielami państwa Polan byli według legendy Siemowit, Lestek i Siemomysł. Niestety nie przetrwały do naszych czasów żadne dokumenty ani źródła, na podstawie których można opisać historię ich panowania. Około 960 roku Mieszko I podjął się zadania połączenia sąsiadujących ze sobą plemion. W jego władaniu była już Wielkopolska i Kujawy, które dostał w spadku od swoich przodków. Celem Mieszka było zdobycie panowania nad kolejnymi ziemiami, dlatego też toczył zacięte wojny z Wieletami o Pomorze Nadodrzańskie. Na początku były porażki, dlatego Mieszko postanowił zawrzeć przymierze z Czechami, aby w ten sposób rozbić porozumienie wielecko-czeskie.

Sojusz Mieszka z Bolesławem został zawiązany w 965 roku. Symbolicznym ukoronowaniem układu był ślub księcia polskiego z księżniczką czeską Dobrawą (Dąbrówką). To właśnie jej osobie przypisuje się namówienie Mieszka do ochrzczenia się, ale jednak nie była to głównie jej zasługa, a raczej tego, że sam Mieszko miał powody by przyjąć chrzest. Mieszko chciał zbliżyć się z Niemcami. Aby osiągnąć ten cel szukał być może pośrednika w postaci Pragi, która była uległa w stosunku do cesarza. W tym właśnie czasie Mieszko I był określany w niemieckich źródłach jako "przyjaciel cesarza". Zdaniem Jerzego Dowiata autora książki "Chrzest Polski": "określenie to nie mówi nic o sentymentach osobistych, lecz jest często używanym w średniowieczu terminem oznaczającym jakiś stosunek prawny dwóch partnerów. Sporne jest tylko, czy chodzi tu o stosunek zbliżony bardziej do sojuszu czy do wasalnej podległości." Jak było w istocie trudno stwierdzić. Ważnym faktem jest to, że w żadnym wypadku nie mógł to być poganin.

Sam chrzest Mieszka, jak już uprzednio było nadmienione, odbył się w Wielkanoc 966 roku, lecz nie było to wydarzenie tyczące się całego kraju tylko samego władcy. Natomiast całemu państwu niezbędne były długie lata przemian i działań sprawnie działającej misji chrystianizacyjnej, żeby zaprowadzić w Polsce chrześcijaństwo. Nie przetrwały niestety informacje na temat samego miejsca ceremonii chrztu władcy. Nie wiadomo również czy gdzie odbyła się sama ceremonia chrztu władcy. Nie wiadomo również czy miało to miejsce w kraju czy za granicą. Najbardziej prawdopodobne jest twierdzenie, że wspomniana uroczystość odbyła się jednak poza granicami Polski. Wiele przemawia za tezą, że tym miejscem była Ratyzbona. Wskazuje na to kilka faktów. Chrzest był bardzo ważnym wydarzeniem politycznym, dlatego wymagał uroczystej i podniosłej ceremonii. Pozycja księcia wymagała, "aby chrztu udzielił mu, co najmniej biskup i aby jego ojcem chrzestnym była jakaś znana i politycznie nieobojętna osobistość". Przygotowania Mieszka do tej ceremonii zaczęły się wcześnie, bo już na trzy tygodnie przed ustaloną datą samej uroczystości. Wczesną wiosną 966 roku książę wyruszył do stolicy biskupiej. Prawdopodobnie towarzyszyła mu rodzina Rodzina jednostka systematyczna - jedna z kategorii w systemie klasyfikacji organizmów, wyższa od rodzaju, a niższa od rzędu, np. rodzina: liliowate, rodzina: trawy, rodzina: jaskrowate, rodzina: człowiekowate.
...
Czytaj dalej Słownik biologiczny
oraz wspaniały orszak możnowładztwa polańskiego. Jeden z ochrzczonych przyjaciół Mieszka sprawował funkcję "ojca chrzestnego" przedstawił księcia jako człowieka, który pragnie zostać chrześcijaninem. Później zaczął się dla Mieszka czas przygotowań, który trwał około piętnastu dni. W tym okresie książę uczestniczył we mszy i słuchał podstawowych nauk chrześcijaństwa.

Uroczystość chrztu odbyła się w Wielkanoc 14 kwietnia. Tego dnia wcześnie rano Mieszko zjawił się przed wejściem do katedry wraz z osobami towarzyszącymi, które również miały być ochrzczone. Księciu asystował "ojciec chrzestny". Kiedy otworzone zostały drzwi w korytarzu katedry zaczęły się "ceremonie wstępne", w trakcie których przyszli chrześcijanie wyrzekali się pogańskich wierzeń i szatana. Potem chór księży rozpoczął śpiew litanii, po którym ceremonia została przeniesiona do wnętrza kościoła. Już w środku świątyni Mieszko wspólnie z innymi kandydatami do chrztu "złożyli wyznanie wiary i odmówili modlitwę Ojcze nasz". Potem śpiewając przeszli wszyscy do chrzcielnicy ("baptysterium"). Było to oddzielne pomieszczenie, które znajdowało się w pobliżu katedry i przeznaczone tylko do udzielania chrztu. Do baptysterium weszli wszyscy biorący udział w ceremonii mężczyźni. Wewnątrz chrzcielnicy znajdował się basen z wodą, który nazywano w liturgii "pisciną", czyli sadzawką. Po zmówieniu modlitwy biskup dokonał poświęcenia wody i przystąpiono po kolei do głównego punktu uroczystości, czyli udzielenia chrztu. Kandydaci zdjęli szaty i po kolei wchodzili do sadzawki. Jako pierwszy został ochrzczony najważniejszy z nich, czyli Mieszko. Zanurzył się trzy razy w wodzie, a biskup wypowiedział nad nim tekst: "Ego te baptiso in nomine Patris et Filii et Spiritus Sancti", co znaczy: "Ja cię chrzczę w imię Ojca i Syna i Ducha Świętego". Potem biskup nasmarował ramiona księcia olejem, potem nakreślił na czole Mieszka znak krzyża charakterystycznym olejem zwanym "charyzmą" i nałożył na niego ręce w celu udzielenia mu darów Ducha Świętego.

Chrzest był dla państwa Mieszka ważnym wydarzeniem i miał wielorakie znaczenie. Ówczesny świat nie był jednolity - składał się z kilku stref. Każda z nich złożona była z wielu państw połączonych ze sobą ze względu na wiarę, politykę i prawa. Europa zachodnia i środkowa stanowiła strefę oddziaływania Kościoła rzymskiego. Nie zaliczały się do niej kraje nieuznające chrześcijaństwa. Pewne prawa współegzystencji społeczeństwa, które powstały w Europie zachodniej i obowiązywały zazwyczaj w relacjach między państwami chrześcijańskimi, nie tyczyły się pogan. Można ich było oszukiwać, rabować, a nawet mordować i nie było to traktowane jako grzech, stanowiło to raczej powód do dumy. Poganie Poganie H. Sienkiewicz Quo vadis, bohater zbiorowy.
Przedstawiciele: Neron, Poppea, Tygelllin, Petroniusz, Eunice, Chilon (przed nawróceniem), Seneka, Marek Winicjusz (przed nawróceniem), Akte.
Cechy,...
Czytaj dalej Słownik bohaterów literackich - gimnazjum
traktowani byli jak zwierzęta. W związku z tym Mieszko, aby nie stać się celem napaści silnych chrześcijańskich sąsiadów, którym nie był w stanie przeciwstawić sił potrzebnych do obrony, dlatego postanowił osobiście wziąć czynny udział w polityce europejskiej. Mieszko bez wahania postanowił zostać chrześcijaninem. Chrzest dał księciu szansę na dostęp do tych, którzy rzeczywiście sterowali polityką w Europie, do takich ważnych postaci jak cesarz i papież. Po przyjęciu chrześcijaństwa Mieszko nawiązał bardzo szybko stosunki głównie z papiestwem. Dowodem tego jest dokument wydany w późniejszym czasie panowania Mieszka o treści: "Dagome… i Oda… i synowie Synowie A. Mickiewicz Trzech Budrysów, bohaterowie tytułowi, pierwszoplanowi; BUDRYSI.
Czytaj dalej Słownik bohaterów literackich - gimnazjum
ich Mieszko i Lambert… nadali świętemu Piotrowi w całości jedno państwo, które zwie się Schignesne…' Jest to bezsprzeczne podporządkowanie Polski papiestwu, którego dokonał Mieszko.

Polski władca utrzymywał również kontakty z cesarzem i bardzo krótkim czasie doczekał się określenia "przyjaciel cesarski." Ale trzeba pamiętać, że chrzest nie ochraniał całkowicie Mieszka przed atakami ze strony Niemców, albowiem w roku 972 margrabia Hodo dokonał najazdu na ziemie polskie. Ale oprócz tego, że poniósł klęskę, to jeszcze naraził się cesarzowi, który rozkazał mu zakończyć działania wojenne. W tym miejscu można dostrzec jak istotny był chrzest, albowiem gdyby Mieszko nadal był poganinem, to margrabia Hodo dostałby wsparcie od innych "panów niemieckich" i pomoc cesarza. Przeciwko ochrzczonemu Mieszkowi taka jedność nie łączyła już tych książąt. Mieszko przejawiał zainteresowanie wewnętrznymi sprawami niemieckimi. Dobre relacje miał głównie z książętami bawarskimi, które sięgały jeszcze przypuszczalnie czasów, gdy Mieszko organizował sprawy chrztu. Od tej chwili książę, mimo, że był lojalny wobec cesarzy, przejawiał wyraźne sympatie dla dynastii bawarskiej, która rywalizowała z cesarską dynastią saską. W związku z tym po śmierci cesarza Ottona I w roku 973, Mieszko udzielił poparcia kandydaturze na tron księcia bawarskiego Henryka Kłótnika, którego rywalem do przejęcia władzy był syn zmarłego cesarza Otton II. Dopiero w momencie, gdy poparcie dla księcia bawarskiego zaczęło spadać Mieszko postanowił udzielić wsparcia synowi zmarłego cesarza. Również następny władca na tronie polskim, czyli syn Mieszka, Bolesław Chrobry utrzymywał poprawne kontakty z cesarzem niemieckim Ottonem III. Najważniejszym dowodem tych dobrych stosunków było spotkanie obu panujących w roku 1000 w Gnieźnie. Ten zjazd potwierdził mocną pozycję Bolesława w ówczesnej Europie.

Dobre relacje z papiestwem potwierdzają też to, że to właśnie papież przysłał w 968 roku do Polski biskupa Jordana razem z grupą duchownych. Byli oni przydatni nie tylko w propagowaniu wiary chrześcijańskiej, ale również jako jedyni wykształceni ludzie Ludzie J. R. R. Tolkien Hobbit, czyli tam i z powrotem, bohater zbiorowy; ludzie Trzeciej Epoki są zupełnie podobni do ludzi współczesnych. Tak jak dzisiaj zdarzają się wśród nich postacie niezwykłe, szlachetne,... Czytaj dalej Słownik bohaterów literackich - gimnazjum w kraju potrafili czytać i pisać. W związku z tym wykorzystywano ich umiejętności przy regulacji spraw państwowych, posługiwano się nimi w poselstwach zagranicznych. Również duchowni prowadzili kancelarię królewską, a jak również nauczali łaciny tych Polaków, którzy postanowili zostać duchownymi. W działaniach misjonarzy na terenie Polski można wyodrębnić dwa etapy. Pierwszy z nich polegał głównie na popularyzacji nowej religii wśród wyższej warstwy społeczeństwa. Natomiast chrystianizacja ludu została odłożona na późniejszy okres.

W powyższym referacie ukazane zostały fakty związane z początkami chrześcijaństwa na terenie państwa polskiego wraz z jego problemami. Jak już przedtem zostało zaznaczone, wynikały one głównie z tego, że chrzest samego Mieszka stanowił dopiero początek drogi, jaką przebyło państwo polskie, aby w końcu stać się w pełni chrześcijańskim krajem. Trwało to przez dwa wieki i wymagało dużego zaangażowania tak ze strony Mieszka jak i głównie duchownych przysłanych przez papieża na czele z biskupem Jordanem. Najszybciej nowa religia się została rozszerzona pośród grupy możnowładców, gdyż chrystianizacja w tych kręgach była aktywnie popierana przez państwo. Sam lud zaś tkwił jeszcze dość długo w pogaństwie i definitywna jego chrystianizacja doszła do skutku najprawdopodobniej dopiero w ciągu trzynastego stulecia.

Chrzest Polski w X wieku był bez wątpienia jednym z najistotniejszych momentów w historii państwa polskiego. Dopiero co jednoczący się kraj z ziem o różnorodnych tradycjach, nie mógł pozwolić sobie na ominięcie tak istotnego czynnika oddziaływania światopoglądowego na społeczeństwo, jakim jest jedna religia i wspólna organizacja kultowa. A słowiańskie pogaństwo nie było religią spełniającą wspomniane wymagania. Do przyjęcia chrztu przez Mieszka również aspekty zewnętrzno-polityczne, które związane były z rozwijającym się terytorialnie państwem polskim. Zaczęło się ono już bezpośrednio stykać z chrześcijańskim Zachodem i musiało w jakiś sposób z nim obcować. Najlepszym krokiem w tej chwili było przyjęcie chrztu, który dzięki temu uprzedzał możliwy późniejszy napór ze strony niemieckich sąsiadów.

Decyzja Mieszka o przyjęciu chrztu, która spowodowała późniejszą chrystianizację całego państwa, była bez wątpienia właściwa i przyniosła Polsce wiele pożytku, a także ocaliła go od przymusowej chrystianizacji przez sąsiednie państwo niemieckie.