Dodaj do listy

Dziura ozonowa i efekt cieplarniany

Ozon w powietrzu jest składnikiem aromatyzującym, a jego śladowe ilości w powietrzu dają odczucie orzeźwienia. Ozon zawarty w małych ilościach w powietrzu nie wywiera istotnego działania biologicznego, ale przy większych stężeniach drażni błony śluzowe oskrzeli, po pewnym czasie działania usposabia do chorób infekcyj­nych płuc, lecz niewielka jego ilość w powietrzu atmosfe­rycznym korzystnie wpływa na organizm człowieka, absorbuje najkrótsze, szkodliwe dla organizmu promie­niowanie nadfioletowe oraz częściowo również podczer­wone, wykazuje też niewielkie właściwości bakteriobój­cze. W powietrzu atmosferycznym, w niewielkich ilościach, znajduje się również jod. W okolicach nadmorskich zawartość jodu w powietrzu może być wielokrotnie większa. Pochodzi on z parowania wody, a głównie z gni­cia wodorostów morskich. Znaczna zawartość jodu, w aerozolu jest również wokół tężni w Ciechocinku i Inowrocławiu. Jod ma ogromne znaczenie dla organizmu człowieka, jest on bowiem .niezbędny w produkcji hormonów tarczycowych. W okresach zimowych zapotrzebowanie na jod jest wię­ksze.

Ozonosfera, warstwa w atmosferze Ziemi na wysokości od 20 do 50 km o podwyższonej zawartości ozonu (górna stratosfera Stratosfera warstwa atmosfery pomiędzy troposferą a mezosferą. Sięga do wysokości 50-55 km, a pod względem kształtowania temperatury dzieli się na dwie części: dolną (średnio do 25 km), o stałej temperaturze (-55°C);... Czytaj dalej Słownik geograficzny i dolna mezosfera). Absorpcja promieniowania w ozonosferze jest przyczyną wzrostu temperatury w stratosferze. Od końca lat 70 - tych obserwuje się znaczny spadek zawartości ozonu, szczególnie w rejonie bieguna południowego. Zmniejszenie koncentracji ozonu w ozonosferze jest nazywane dziura ozonowa.

Największe znaczenie mają w tym procesie związki chlorofluorowęglowe (freony), z których uwolniony chlor (pod wpływem promieniowania ultrafioletowego) atakuje cząsteczki ozonu, prowadząc do wyzwolenia tlenu (O2) oraz tlenku chloru (ClO). Reakcje chemiczne zachodzące podczas niszczenia ozonu:

CnClxFy CnFy + x Cl

Cl + O3 ClO + O2

2 ClO ClO2 + Cl

ClO2 Cl + O2

Tempo globalnego spadku ozonu stratosferycznego pod wpływem działalności człowieka (z wyjątkiem Antarktydy), oszacowane na podstawie badań satelitarnych, wynosi 0,4-0,8% na rok w północnych, umiarkowanych szerokościach geograficznych i mniej niż 0,2% w tropikach.

Powłoka ozonowa jest naturalnym filtrem chroniącym organizmy żywe przed szkodliwym promieniowaniem ultrafioletowym. W celu jej ochrony z inicjatywy UNEP (Program Ochrony Środowiska Narodów Zjednoczonych) przedstawiciele 31 państw podpisali w 1987 Protokół Montrealski - umowę zakładającą 50-procentowy spadek produkcji freonów do roku 2000, w stosunku do 1986. Od 1990 obserwowane jest zmniejszenie tempa wzrostu freonów w atmosferze - z 5% rocznie do mniej niż 3%.

źródło: www.greenworld.serwus.pl

Efekt cieplarniany, wzrost Wzrost zwiększanie rozmiarów i masy ciała. Wzrost jest cechą wszystkich żywych organizmów i następstwem pobierania substancji odżywczych z otoczenia. U jednokomórkowców wzrost wiąże się ze zwiększaniem rozmiarów... Czytaj dalej Słownik biologiczny temperatury planety spowodowany zwiększoną koncentracją dwutlenku węgla (lub innych gazów nieprzezroczystych dla podczerwonego promieniowania - tzw. gazów cieplarnianych), jeden z negatywnych skutków skażenia środowiska naturalnego.

Efekt cieplarniany istnieje w systemie klimatycznym w naturalnych warunkach, powodując, że średnia temperatura najniższej warstwy atmosfery ziemskiej wynosi około 15°C. Bez atmosfery i gazów cieplarnianych temperatura wynosiłaby -18°C uniemożliwiając życie na Ziemi. To naturalne, korzystne zjawisko zostało w ostatnim stuleciu dodatkowo wzmocnione przez działalność człowieka (antropogeniczny efekt cieplarniany), która powoduje niekorzystne globalne zmiany klimatu, zwiększa stężenie gazów oraz wprowadza gazy nowe, np. freony, nie istniejące w sposób naturalny.

Polega na zatrzymywaniu się w atmosferze coraz większych części promieniowania podczerwonego, co prowadzi do ogrzewania się Ziemi. Przypuszcza się, że jest to wynik zmiany zawartości gazów w powietrzu, a szczególnie gwałtownego wzrostu stężenia dwutlenku węgla. Prognozy zakładają, że jeśli tempo spalania paliw kopalnych utrzyma się, to w ciągu 40-45 lat może nastąpić nasycenie nim atmosfery, co spowodowałoby średni wzrost powierzchniowej temperatury Ziemi o ok. 1,5-4,5°C.

Termin efekt cieplarniany powstał od tzw. efektu szklarniowego. Nie można jednak utożsamiać tych zjawisk. Chociaż w obu przypadkach następuje wzrost temperatury, to przyczyny podwyższenia temperatury w szklarni są inne niż przyczyny efektu cieplarnianego w atmosferze. Szklarnie zbudowane są ze szkła; ocieplanie w szklarni polega głównie na ogrzewaniu gruntu w szklarni przez słońce i ograniczeniu ucieczki ciepłego powietrza. Ogrzewanie w szklarni polega głównie na ograniczeniu konwekcyjnej i turbulencyjnej wymiany ciepła. Można to zauważyć otwierając okno na górze szklarni - temperatura opadnie wtedy gwałtownie. Można pokazać doświadczalnie, że cieplarnia wykonana z materiału, który nie pochłania podczerwieni działa podobnie jak szklarnia ze szkła. Wobec tego szklarnie głównie ograniczają wymianę konwekcyjną, podczas gdy efekt cieplarniany w atmosferze polega na ograniczeniu wypromieniowania podczerwonego. Mimo to można znaleźć źródła, które przeprowadzają analogię pomiędzy tymi zjawiskami.

Źródło:www.wikipedia.org

Raport Międzynarodowego Zespołu do Zmian Klimatycznych (1995) przewiduje, że w następnym stuleciu poziom wód morskich może wzrosnąć w wyniku topnienia lodów o ok. 1 m, zalewając większość delt rzecznych, wysp na atlantyckim wybrzeżu USA, część Chin, wyspy na Oceanie Indyjskim i Spokojnym. Zimy będą cieplejsze, a lata niebezpiecznie dla życia upalne. Zaostrzą się susze, opady deszczu będą prowadziły do nieustających powodzi.

Zdaniem brytyjskich specjalistów, globalne ocieplenie doprowadzi do poważnych zmian na Ziemi. Nie będą one jednak tak katastrofalne, jak przedstawiają to niektórzy ekolodzy.

"Eksperci potwierdzają wcześniejsze międzynarodowe prognozy, że temperatury wzrosną do końca stulecia o trzy do pięciu stopni. Ich zdaniem, politycy najprawdopodobniej nie zdołają zapobiec niebezpiecznie wysokiej emisji gazów cieplarnianych. Członkowie panelu zgodzili się też, że nie da się przewidzieć co stanie się z lasami i oceanami w obliczu rosnących temperatur. Potrzebne są dalsze badania.

Eksperci BBC podkreślają, że bezwzględnie należy zmniejszyć zużycie paliw kopalnych i że najlepszym rozwiązaniem są tu odnawialne źródła energii.

Część brytyjskich naukowców uważa jednak, że najbezpieczniejszym i najtańszym wyjściem z sytuacji jest budowa elektrowni atomowych.

Powodem powołania przez BBC panelu ekspertów była publikacja książki szanowanego naukowca w dziedzinie klimatologii, Jamesa Lovelocka zatytułowanej "Zemsta Gai".

Brytyjski badacz twierdzi w niej, że Ziemia Ziemia trzecia w odległości od Słońca planeta Układu Słonecznego, oddalona od Słońca o ok. 149,6 mln km, piąta co do wielkości. Kształtem zbliżona do elipsoidy obrotowej powstałej w wyniku jej obrotowego ruchu,... Czytaj dalej Słownik geograficzny jest samoregulującym się organizmem i jest w stanie wyeliminować czynniki jej szkodzące. Chodzi o ludzkość, która - zdaniem autora - zatruwa Ziemię na przykład w wyniku emisji gazów cieplarnianych, co doprowadzi do katastrofalnego wzrostu temperatur i globalnego głodu jeszcze przed końcem stulecia.

"Ludzie będą migrować na tereny o umiarkowanym klimacie, czyli rejony arktyczne" - sugeruje Lovelock. Jego zdaniem, temperatury wzrosną do końca wieku o pięć do ośmiu stopni.

Panel BBC generalnie zgadza się z przewidywaniami Lovelocka, podkreśla jednak, że zmiany prawdopodobnie nie będą aż tak drastyczne."

Źródło: www.onet.pl/wiadomości

Czym są gazy cieplarniane?

Do gazów cieplarnianych (szklarniowych) zalicza się: parę wodną, której udział w efekcie cieplarnianym wynosi 62%, dwutlenek węgla (22%), ozon, znajdujący się w warstwie przypowierzchniowej (7%), oraz freony, metan, podtlenek azotu.

Para wodna zalicza się do gazów cieplarnianych, gdyż w dużym stopniu pochłania długofalowe promieniowanie podczerwone, wysyłane przez powierzchnię Ziemi, jak również wysyła promieniowanie podczerwone, co przyczynia się do zmniejszenia nocnych oziębień powierzchni Ziemi i dolnych warstw powietrza.

Przyczyna wzrostu stężenia dwutlenku węgla w atmosferze jest związana z działalnością człowieka. Rozwój przemysłu wymuszany przez wymagania cywilizacyjne nieuchronnie wiąże się ze spalaniem ogromnej ilości paliw. Paliwa te (węgiel kamienny, ropa naftowa, gaz ziemny) jako główny produkt Produkt dobro wytworzone w procesie produkcji rolniczej, przemysłowej i usługowej. Występuje jako dobro materialne oraz dobro niematerialne (usługa). Dobra (produkty) materialne dzielą się na produkty pracy -... Czytaj dalej Słownik geograficzny spalania dają CO2. Ale nie tylko spalanie paliw dostarcza nadmiernych ilości tego gazu. Rabunkowa i nieprzemyślana gospodarka człowieka prowadzi do systematycznego wylesiania dużych obszarów. Mniejsza powierzchnia lasów to mniej dwutlenku węgla pochłoniętego w procesie fotosyntezy.

Halony, fluorowcopochodne metanu i etanu, w których cząsteczkach wszystkie atomy wodoru są zastąpione atomami fluoru, chloru lub/i bromu. Niepalne gazy lub ciecze, nie przewodzą prądu elektrycznego, nie powodują korozji. Stosowane jako środki gaśnicze. Stosowanie halonów jest ograniczone ze względu na ich niszczące działanie (podobne jak freonów) na warstwę ozonu.

Freony, pochodne chlorowcowe węglowodorów nasyconych (alkanów), zawierające w cząsteczce jednocześnie atomy fluoru i chloru, niekiedy także bromu, np. dichlorodifluorometan CCl2F2 (F-12), dichlorotetrafluoroetan C2Cl2F4 (F-114). Niższe freony Freony fluoropochodne metanu lub etanu, stosowane m.in. do produkcji aerozoli w rozpylaczach kosmetycznych i gaśnicach oraz w urządzeniach chłodniczych. Freony przenikają do ozonosfery, gdzie pod wpływem... Czytaj dalej Słownik geograficzny mają dużą prężność pary w niskich temperaturach i duże ciepło parowania, są bezwonne lub mają zapach eteru dietylowego, pozbawione barwy, nietrujące i niepalne, nie powodują korozji metali, są łatwe do skroplenia, odznaczają się małym napięciem powierzchniowym i lepkością.

Niższe freony można otrzymać w reakcji tetrachlorometanu z fluorowodorem. Wyższe freony wykorzystywane są jako smary i oleje izolacyjne. Gazowe freony były szeroko stosowane w urządzeniach chłodniczych oraz jako gazy nośne w rozpylaczach kosmetycznych i gaśnicach.

Obecnie są wycofywane ze względu na niszczące działanie wywierane przez nie na warstwę ozonową w stratosferze, gdzie pod wpływem promieniowania UV o długościach fal w zakresie 190-220 nm freony ulegają fotolizie, prowadzącej do uwolnienia atomów chloru, które reagują dalej zgodnie ze schematem: Cl + O3 → ClO + O2. ClO + O → Cl +O2. Stężenie freonów w dolnej stratosferze dochodzi do 5 ppb i ma tendencję wzrostową.

Według większości naukowców nagłe ocieplenie klimatu spowodowane jest m.in. dynamicznym rozwojem przemysłu, w szczególności w okresie rewolucji przemysłowej oraz intensywnym zużywaniem surowców naturalnych do produkcji, zwłaszcza w najlepiej rozwiniętych krajach świata. Gromadzenie się gazów cieplarnianych w atmosferze uniemożliwia ucieczkę nadmiaru ciepła z ziemskiej atmosfery, czynniki te powodują pogłębianie się efektu cieplarnianego (ang. greenhouse effect). Poza gazami cieplarnianymi istnieją inne mechanizmy zmian globalnej temperatury. Np. ocenia się, że wzrost ilości absorbujących pyłów zawieszonych (sadzy) w atmosferze, bez żadnej innej zmiany, spowoduje wzrost temperatury ziemi.

www.efektcieplarniany.glt.pl

Konsekwencje ocieplenia klimatu na Ziemi

Według prognoz, przed końcem przyszłego stulecia koncentracja CO2 może osiągnąć 800-1200 ppm, a średnie temperatury będą wyższe o 1,5-4 oC niż obecnie. Oznacza to, że w nieodległej przyszłości świat może stać się cieplejszy niż kiedykolwiek przedtem w ciągu całego okresu rozwoju ludzkiej cywilizacji. Destabilizacja Destabilizacja zachwianie stanu równowagi, zakłócenie rozwoju.
Czytaj dalej Słownik wyrazów obcych
klimatu może przynieść zwiększoną częstotliwość występowania klęsk żywiołowych, takich jak powodzie, katastrofalne susze, huragany. Zagrożeniu może ulec bezpieczeństwo żywnościowe wielu regionów świata. Podnoszący się poziom mórz i oceanów zagrozi wybrzeżom, portom i społecznościom nadmorskim. Zmiany klimatyczne odbiją się na cyklu życiowym i rozprzestrzenieniu licznych gatunków roślin i zwierząt. Niektórym z nich grozi zagłada. Inne mogą opanować nowe środowiska. Doprowadzić to może do zwiększania się zasięgu wielu chorób tropikalnych. Według World Watch Institute można oczekiwać, że globalne ocieplenie przyczyni się do miliona dodatkowych śmiertelnych przypadków malarii rocznie jeszcze przed rokiem 2050.

Jednym z przewidywanych efektów ocieplenia się klimatu jest podniesienie się poziomu mórz związane z topnieniem polarnych czap lodowych. Proces ten już się rozpoczął - w ciągu ostatniego stulecia poziom oceanu światowego podniósł się o kilkanaście centymetrów. W lutym 1995 r. naukowcy z brytyjskiej służby antarktycznej obserwowali oderwanie się od leżącego u podstawy Półwyspu Antarktycznego szelfowego lodowca Rossa olbrzymiej kry lodowej wielkości połowy województwa warszawskiego. Niektórzy twierdzą, że nastąpić może wzrost poziomu morza nawet o 1,5 metra w ciągu następnego wieku. Bardziej umiarkowane prognozy mówią o 20 cm do roku 2030 i 60 cm w całym przyszłym wieku. Wobec takich zmian w najtrudniejszej sytuacji znalazłyby się kraje wyspiarskie, położone na niskich atolach koralowych (takie jak np. Malediwy, których najwyższe wzniesienie nie przekracza kilku metrów n.p.m.). Grozi im fizyczna zagłada jeszcze przed końcem przyszłego stulecia. W istotny sposób ucierpiałyby również najżyźniejsze i najgęściej zaludnione obszary położone w deltach wielkich rzek, takie jak delta Delta forma akumulacji rzeki. Nagromadzenie osadów (nanosów rzecznych) przy ujściu rzeki do morza lub do jeziora w postaci charakterystycznego stożka. Na obszarze delty rzeka dzieli się zazwyczaj na wiele... Czytaj dalej Słownik geograficzny Nilu czy Gangesu i Brahmaputry.

Prawdopodobne jest, że tempo globalnego ocieplenia ulegać będzie przyspieszeniu nie tylko w wyniku zwiększających się antropogenicznych emisji gazów szklarniowych, ale również na skutek dodatnich sprzężeń zwrotnych wbudowanych w mechanizm efektu szklarniowego: spodziewane ocieplenie przyniesie większe parowanie, a z kolei większy udział pary wodnej w atmosferze będzie wzmacniał siłę efektu cieplarnianego. Inny, podobnie działający mechanizm może polegać na cofaniu się w wyniku ocieplenia powierzchni zajmowanych przez śniegi i pływający lód morski; obszary takie w wyniku zmniejszonego wskaźnika odbicia promieni słonecznych będą kumulować więcej energii słonecznej, wypromieniowywanej następnie w postaci pochłanianych przez gazy szklarniowe fal podczerwonych. W świecie "cieplarnianym" może zmniejszyć się aktywność prądów oceanicznych i cyrkulacji wód. To z kolei ograniczy ilość CO2 dostającego się do wód oceanicznych, zwiększy zaś jego udział w atmosferze.

Istnieje spór pomiędzy naukowcami co do efektów globalnego ocieplenia, jeśli w ogóle miało by ono nastąpić. Niektórzy twierdzą, że nadejście cieplejszego klimatu byłoby korzystne, ponieważ pozwoliłoby na rolnicze wykorzystanie olbrzymich subpolarnych obszarów Syberii i Kanady. To jednak nie przekonuje pesymistów wśród których dominuje pogląd, że ocieplenie globalne może przynieść dużo więcej strat, niż korzyści. Straty te są związane z naruszeniem stabilności warunków środowiskowych, do których jest przystosowana ludzkość. Przewidywane stosunkowo szybkie zmiany klimatyczne nie pozostawią wystarczającego czasu na dostosowanie się do nowej rzeczywistości, opuszczenie terytoriów niekorzystnych i na zagospodarowanie nowych obszarów. Ponadto koszty społeczne związane z nowymi migracjami, koniecznością wchłonięcia mas ludzkich porzucających obszary dotknięte niekorzystnymi skutkami ocieplenia są trudne do wyobrażenia. Społeczność międzynarodowa zaczęła sobie uświadamiać zagrożenie, jakie dla naszej cywilizacji stanowi efekt szklarniowy stosunkowo niedawno. Do drugiej połowy lat siedemdziesiątych o globalnym ociepleniu dyskutowano wyłącznie w gronie naukowców. Szersze zainteresowanie opinii publicznej, a także uwagę międzynarodowej dyplomacji zjawisko to zyskało dopiero w ciągu ostatniej dekady. W 1988 r. Światowa Organizacja Meteorologiczna (WMO) i Program Środowiskowy Narodów Zjednoczonych (UNEP) powołały wspólnie zespół naukowców, któremu powierzono zadanie prowadzenia prac badawczych i dostarczania rządom i organizacjom międzynarodowym raportów, na podstawie których można by zaprojektować ramy polityki przeciwdziałania globalnemu ociepleniu i inicjować działania zmierzające do ochrony klimatu.

Zmiany klimatu w Polsce?

Według modeli użytych przez autorów Studium Krajowego w Sprawie Zmian Klimatu podwojenie koncentracji CO2 może przynieść w Polsce wzrost średniej temperatury nawet o 3,5-5 oC (wzrost ten dotyczyłby w znacznie większym stopniu okresów zimowych niż letnich). Wielkość opadów nie uległaby większym zmianom i mieściłaby się w przedziale 450-700 mm. Pomimo, że w ocenie możliwej skali i zasięgu zmian klimatycznych pojawiają się wśród polskich naukowców istotne rozbieżności, to z dużą dozą prawdopodobieństwa można przyjąć, że zmiany te będą miały znaczny wpływ na gospodarkę wodną, przynajmniej w niektórych regionach kraju. Według niektórych scenariuszy klimatycznych przepływy rzek i wilgotność gleb w okresie letnim mogą ulec zmniejszeniu (o 5% na każdy 1 oC wzrostu temperatury). Wzrosłoby jednocześnie zapotrzebowanie na wodę do nawadniania. Zmienią się również warunki termiczne i biochemiczne wód, zwłaszcza jezior o niewielkiej głębokości, co może niekorzystnie odbić się na wielu ekosystemach wodnych. Według obliczeń dokonanych dla rzek w centralnej Polsce wydłuży się znacznie okres utrzymywania się temperatur sprzyjających rozkładowi materii organicznej. Grozi to pogorszeniem jakości wody.

Wywołane globalnym ociepleniem podniesienie poziomu Morza Bałtyckiego może zagrozić terenom rozciągającym się wzdłuż całego wybrzeża. Według Studium zagrożonych jest 2200 km2, na których zamieszkuje 230 tysięcy ludzi. Całkowity koszt utraty tych terenów, przy zakładanym wzroście poziomu morza o 1 m, wynosi około 15 miliardów dolarów, dodatkowe straty na terenach zagrożonych okresowymi powodziami sięgać mogą blisko 10 miliardów dolarów. Szczególnie narażone są tereny portowe Szczecina i Świnoujścia. Zagrożonych zalaniem jest również wiele terenów miejskich. Nieodwracalne zmiany grożą również obszarom o najwyższych walorach przyrodniczych, takim jak np. Słowiński Park Narodowy. Prawdopodobna jest wzmożona erozja Erozja żłobienie, wytwarzanie wklęsłych form terenu na powierzchni ziemi przez czynniki zewnętrzne, takie jak woda płynąca, lodowiec, wiatr.
Czytaj dalej Słownik geograficzny
Półwyspu Helskiego, która w skrajnym przypadku prowadzić może do jego zniszczenia. Podniesienie poziomu morza zagrozi również infrastrukturze portowej Gdańska i Gdyni. Zalane mogą zostać Żuławy Wiślane. Wyższe temperatury mogą przyczynić się do rozprzestrzenienia się w Polsce chorób dotychczas nie spotykanych, np. malarii, zaburzą też warunki produkcji leśnej i rolnej - przez pogłębiający się deficyt wody, wzrost populacji szkodników i zmiany cyklu wegetacyjnego utrudniające prowadzenie niektórych upraw, np. gatunków ozimych. Szczególnie dotkliwe okazać się może zwiększenie częstości występowania anomalii pogodowych, naprzemiennych okresów suszy i ulewnych deszczów oraz rosnąca liczba ekstremalnych zjawisk klimatycznych: powodzi, susz, wichur i sztormów.

Źródło: www.greenworld.serwus.pl

Rozwiązania problemu

Początki zainteresowania problematyką ochrony środowiska to przełom lat 60/70 tych XX wieku. W 1969 roku Sekretarz Generalny ONZ U'Thant ogłosił raport dotyczący stanu środowiska na Ziemi. W 1972 roku zorganizowano w Sztokholmie konferencję, która zapoczątkowała politykę ekologiczną na świecie. Konferencja Narodów Zjednoczonych w sprawie środowiska człowieka (Sztokholm) przyniosła wzrost zainteresowania problemami ekologicznymi w wymiarze międzynarodowym i globalnym, zapoczątkowała dyskusję nad wspólnymi działaniami na rzecz ochrony światowych ekosystemów oraz rozwój międzynarodowego prawa ochrony środowiska. Ustalono działania w ramach ochrony środowiska:

Stosowanie technologii mało i bezodpadowych

Stosowanie technologii zmniejszających zapotrzebowanie na surowce

Stosowanie substancji chemicznych zgodnie z ich przeznaczeniem i wyznaczonymi procedurami

Zmniejszanie zapotrzebowania na energię

Zmniejszanie emisji gazów cieplarnianych ze źródeł energetycznych i innych

Zwiększenie recyklingu materiałów i surowców

Podwyższenie sprawności urządzeń wykorzystywanych w przemyśle i gospodarstwach domowych

Poszukiwanie i wdrażanie nowych technologii zmniejszających emisję zanieczyszczeń

Kształtowanie świadomości społecznej

Rozwój prac badawczych

1979 Konferencja w sprawie Światowego Klimatu (Genewa) zorganizowana przy współpracy agend ONZ, która zajęła się problematyką ocieplenia globalnego (a także niszczeniem warstwy ozonowej);

1980-85 Seria naukowych konferencji w Villach (Austria) organizowanych przez Międzynarodową Organizację Meteorologiczną (WMO), Program Środowiskowy Narodów Zjednoczonych (UNEP) i Międzynarodowa Radę Stowarzyszeń Naukowych (ICSU), poświęconych gazom cieplarnianym i ich wpływowi na system klimatyczny Ziemi. Przedstawione w Villach modele i prognozy skutków niekontrolowanej emisji CO2 i innych gazów cieplarnianych wykroczyły poza domenę nauki i stały się przedmiotem analiz politycznych.

1986 Powołanie Grupy Doradczej do spraw Gazów Cieplarnianych, której zadaniem było dostarczanie informacji na temat ocieplenia globalnego wysokim urzędnikom ONZ.

1988 Konferencja na temat zmian w atmosferze (Toronto), która zbiegła się w czasie z przygotowaniami do wydania raportu Komisji Bruntland "Nasza wspólna przyszłość" oraz katastrofalną suszą w USA, przyciągnęła uwagę środków masowego przekazu do problemów ocieplenia globalnego. Konferencja zakończyła się przyjęciem apelu wzywającego rządy krajów rozwiniętych do zmniejszenia emisji CO2 o 20% do 2005 r.

1988 Powołanie Międzyrządowego Panelu do spraw Zmian Klimatu (IPCC), grupy blisko 500 ekspertów działających pod auspicjami WMO i UNEP, w celu oceny naukowych danych dotyczących wszystkich aspektów problematyki zmian światowego klimatu oraz przygotowania strategii działań w dziedzinie ochrony klimatu, które mogłyby być podjęte przez wspólnotę międzynarodową.

1990 Druga Konferencja w sprawie Światowego Klimatu (Genewa), na której przedstawiono wyniki prac IPCC, potwierdzające zagrożenia płynące z ocieplenia globalnego, uznano, że zmiany klimatu stanowią wspólny problem ludzkości, powołuje Międzyrządowy Komitet Negocjacyjny i powierza mu przygotowanie międzynarodowej konwencji dotyczącej zapobiegania zmianom klimatycznym.

W czerwcu 1992 na tzw. "Szczycie Ziemi" w Rio de Janeiro w Brazylii. Uchwalono tam tzw. Agendę 21, zawierającą program działań mających na celu ochronę środowiska i program ekorozwoju.

1995 Pierwsza Konferencja państw stron Konwencji Klimatycznej (Berlin), na której po raz pierwszy przedstawiono krajowe raporty na temat ochrony klimatu. Nie podjęto decyzji co do dalszych redukcji emisji CO2, ani zmiany procedury podejmowania decyzji z jednomyślnej na większościową. Plenarna sesja IPCC (Rzym) przyjmuje raporty trzech grup roboczych, według których zgromadzone dowody naukowe zwiększają pewność co do wpływu człowieka na system klimatyczny Ziemi.

1996 Druga Konferencja państw stron Konwencji Klimatycznej (Genewa) przyjęła deklaracje ministrów w sprawie działań na rzecz ochrony klimatu po roku 2000. Dotychczasowy postęp w ograniczaniu emisji CO2 uznano za niewystarczający. Dane udostępnione przez wiele krajów wskazują, że mogą one nie spełnić zapisanego w Konwencji wymogu stabilizacji emisji gazów cieplarnianych na poziomie z 1990r. do roku 2000.

1997 Trzecia Konferencja państw stron Konwencji Klimatycznej odbędzie się w Kioto (Japonia) w grudniu. Oczekuje się przyjęcia Protokołu nakładającego obowiązek redukcji emisji CO2 o 10- 15%.

Źródło:www.greenworld.serwus.pl