Dodaj do listy

Ile dni ma rok? Przegląd kalendarzy świata

Słowo kalendarz Kalendarz wydawnictwo roczne, zawierające wykaz dat, świąt, rocznic, uroczystości oraz różne teksty dodatkowe: porady praktyczne, przepowiednie, utwory literackie, kawały. Stanowi jedną z form literatury... Czytaj dalej Słownik terminów literackich pochodzi od łacińskiego "kalendae" i w dosłownym tłumaczeniu oznacza "pierwszy dzień tygodnie". Nazwą tą określa się sposób w jaki liczymy dni i dłuższe okresy czasu. Współcześnie prawie wszędzie używa się kalendarza gregoriańskiego. Jego nazwa pochodzi do imienia papieża Grzegorza XIII, który wprowadził go 15 X 1582 r. Podstawą tego kalendarza jest długość roku zwrotnikowego. Kalendarz gregoriański rozróżnia rok zwyczajny, trwający 365 dni i rok przestępny, trwający 366 dni. Za rok przestępny uznaje się rok, którego cyfrę można podzielić przez 4 (wyjątek stanowią lata o pełnych setkach, których liczby nie można podzielić przez 4). Funkcją lat przestępnych jest wyrównanie różnicy pomiędzy rokiem zwykłym, trwającym 365 dni a średnią długością roku, która wynosi 365,2425 dób słonecznych i jest o ok. 26 s dłuższa od roku zwrotnikowego. W kalendarzu gregoriańskim rok podzielony jest na 12 miesięcy, które składają się z 30 lub 31 dni. Wyjątek stanowi luty, który a latach zwykłych ma 28 dni a w latach przestępnych 29 dni.

W starożytności czas obliczany był na podstawie systemu księżycowo- słonecznego. Do najstarszych kalendarzy zaliczamy kalendarz babiloński, grecki i chiński. Kalendarz babiloński powstał w Babilonii za czasów Hammurabiego (XVIII/XVII w. p.n.e.) a następnie został przyjęty przez Asyryjczyków ok. XII w. p.n.e. Według tego kalendarza rok składał się z 12 lub 13 miesięcy podzielonych na dni a te z kolei na godziny i minuty. Na dobę babilońską składało się 12 h nocnych i 12 h dziennych. Kalendarz chiński, oparty na systemie księżycowo- słonecznym, powstał w Chinach w II w. p.n.e. Składał się on z 12 miesięcy podzielonych na 19 lub 30 dni. W okresie 19 lat 7 razy dodawany był 13 miesiąc. Cykl taki określa się nazwą Cyklu Metona z Aten i miał on zastosowanie również w kalendarzu babilońskim, greckim a także we współczesnym kalendarzu żydowskim. Pierwszym miesiącem nowego roku był styczeń lub luty. Miesiące nie miały jednak nazw, były tylko ponumerowane. Miesiące dzielono również na dekady. W użyciu był również kalendarz cykliczny, który składał się z 60-letnich cyklów. Wraz z upływem czasu kalendarz chiński zaczął opierać się na systemie kalendarza słonecznego.

Kalendarzem księżycowo- słonecznym jest również kalendarz hebrajski zwany również żydowskim. Składa się on z 354 dni tworzących 12 miesięcy podzielonych na tygodnie składające się z 7 dni. Zrównanie czasu z rokiem słonecznym uzyskuje się poprzez dodanie co trzy lata 13 miesiąca przestępnego (drugiego adaru) co powodujące przypadanie poszczególnych miesięcy na ten sam okres roku. Początek miesiąca to nów księżycowy tzw. rosz chodesz. Początek roku religijnego to z kolei dzień rozpoczynający miesiąc tiszri (przełom września i października). Miesiące noszą nazwy, które związane są z tradycją babilońską. Pełnym cyklem w kalendarzu hebrajskim jest okres 19 lat.

Kalendarz muzułmański opiera się na systemie księżycowym. Wprowadził go w 632 roku Mahomet. Składa się on z 12 tzw. miesięcy synodycznych a rok trwa w przybliżeniu 354 dni i 8 h. Pełny cykl tego systemu rachuby czasu to 30 lat, z których 19 to lata zwyczajne mające 354 dni a 11 to lata przestępne liczące 355 dni. Rok mahometański ma 11 dni mniej od roku zwrotnikowego natomiast 33 lata liczone według kalendarza gregoriańskiego są równe 34 latom kalendarza mahometańskiego. W kalendarzu mahometańskim początkiem dnia jest zachód słońca. Poszczególne dni tygodnia nie posiadają nazw (wyjątkiem jest piątek i sobota) lecz są ponumerowane od niedzieli, której przypisana jest cyfra 1.

Kalendarz egipski jest jednym z pierwszych kalendarzy opartych na systemie słonecznym. Według niego rok składa się z 12 miesięcy podzielonych na 30 dni a do ostatniego miesiąca dodaje się oprócz tego jeszcze 5 dni. Rok egipski jest krótszy od roku zwrotnikowego o 14 dni. Konsekwencją takiej dużej różnicy była wędrówka początku roku przez wszystkie jego pory. Taki rok określa się mianem wędrownego. W Egipcie życie ludzi było związane z rytmem Nilu, a zwłaszcza z jego wylewami, do obliczania których był potrzebny tzw. heliakalny wschód Syriusza, którego data była zmienna w czasie. 1461 lat liczonych według kalendarza egipskiego to 1460 lat Syriusza, czyli tzw. okres Sotis. Rok egipski składa się z 3 pór roku: wylewu Nilu, siewu i żniw, z których każda ma długość 4 miesięcy. Doba egipska składała się z 24 godzin. Kalendarz egipski był używany do 46r. p.n.e. ale obecnie nadal korzysta z niego Kościół koptyjski Koptyjski odnoszący się do Koptów, grupy ludności zamieszkującej Górny Egipt; język k. - liturgiczny, obecnie martwy język chrześcijan egipskich (Koptów), będący końcową fazą rozwoju języka egipskiego;... Czytaj dalej Słownik wyrazów obcych (Etiopia). W oparciu o niego powstał kalendarz armeński mający zastosowanie w astronomii jeszcze za czasów Kopernika.

Do XVI w. Europejczycy stosowali kalendarz juliański, który wprowadził w 46 p.n.e. Juliusz Cezar. Do dzisiaj jest on używany przez rosyjską cerkiew Cerkiew świątynia chrześcijańska obrządku wschodniego (prawosławnego i greckokatolickiego). Ich architektura pierwotnie wzorowana była na kościołach bizantyjskich (na planie krzyża, przykryta kopułami); później... Czytaj dalej Słownik historyczny natomiast patriarchaty i autokefalie w prawosławnej Grecji oraz Azji Mniejszej korzystają ze zmodyfikowanego kalendarza neojuliańskiego zwanego również nowym kalendarzem wschodnim, wprowadzonym w 1923 roku. Kalendarz juliański jest kolejnym kalendarzem opartym na roku zwrotnikowym. Średnia długość roku wynosi w nim 365 dni i jest dłuższa o ok. 11 minut od roku zwrotnikowego. Co czwarty rok w tym kalendarzu jest rokiem przestępnym. Dodatkowo co 128 lat równonoc wiosenna jest cofana o 1 dzień. Skutkiem tego, w okresie od 325 roku do XVI w., data równonocny wiosennej przesunęła się o 10 dni. Było to o tyle ważna, że na jej podstawie obliczano datę świąt Wielkanocnych przypadających w pierwszą niedzielę po pierwszej, wiosennej, księżycowej pełni. Spowodowało to konieczność wprowadzenia reform.

Kalendarz kościelny korzysta z 2 systemów: słonecznego i słoneczno- księżycowego (żydowskiego). Długość roku kościelnego jest równa długości roku słonecznego jednakże święta Wielkanocne i zależne od nich inne święta obliczane są na podstawie systemu słoneczno- księżycowego. Dlatego mamy stałą datę świat Bożego Narodzenia i ruchomą świąt Wielkanocnych. Każdemu dniu przypisane jest imię jakiegoś patrona.

Na świecie powstało bardzo wiele różnych systemów rachuby czasu do których, oprócz wyżej omówionych, możemy zaliczyć również kalendarz Majów, słowiański, Rewolucji Francuskiej, księżycowy.