Dodaj do listy

Planety grupy ziemskiej

Pod hasłem Układ Słoneczny rozumie się Słońce oraz wszystkie ciała na niebie, które związane są ze Słońcem oddziaływaniem grawitacyjnym.

W trakcie ewolucji Układu, w wewnętrznych jego rejonach uformowały się cztery Cztery Liczba cztery symbolizuje wszechświat materialny, cztery pory roku, cztery strony świata, cztery kwadry księżyca, cztery wiatry, cztery wieki ludzkości, cztery rzeki Hadesu, cztery konie Apokalipsy,... Czytaj dalej Słownik symboli literackich planety, tzw. planety grupy ziemskiej.

Natomiast w bardziej odległych rejonach utworzyły się tzw. planety jowiszowe.

Do planet ziemskich należą: Merkury, Wenus, Ziemia Ziemia trzecia w odległości od Słońca planeta Układu Słonecznego, oddalona od Słońca o ok. 149,6 mln km, piąta co do wielkości. Kształtem zbliżona do elipsoidy obrotowej powstałej w wyniku jej obrotowego ruchu,... Czytaj dalej Słownik geograficzny i Mars. Oto ich krótka charakterystyka:

  1. Merkury

Jest planetą poruszającą się po orbicie najbliżej Słońca. Okres obiegu planety wokół Słońca wynosi 88 dni ziemskich , a okres obrotu wokół własnej osi to 58.6 dnia. Doba merkuriańska trwa więc 176 dni ziemskich i jest dwa razy dłuższa od roku merkuriańskiego.

Około 80 % masy planety stanowi żelazo znajdujące się w dużym jądrze, otoczonym płaszczem krzemianowym i cienką skorupą. Na powierzchni planety można zauważyć liczne kratery uderzeniowe, doliny, rowy i płaskowyże. Osobliwością Merkurego jest obszar zwany Kotliną Upału. Powstał prawdopodobnie w wyniku zderzenia planety z dużym obiektem. Kotlinę Upału otaczają pasma górskie.

Za pomocą sondy Mariner 10 stwierdzono obecność na planecie pola magnetycznego. Jest ono jednak słabsze od ziemskiego o dwa rzędy wielkości.

Merkury praktycznie nie ma atmosfery. Niewielką jej warstwę tworzą jedynie znikome ilości helu, tlenu, sodu i potasu. Za brak atmosfery odpowiedzialna jest małą masa planety, jak również słabe pole magnetyczne.

Rzadka atmosfera Atmosfera powłoka gazowa otaczająca planety lub księżyce. Atmosfera ziemska to powłoka gazowa otaczająca Ziemię będąca najbardziej zewnętrzną częścią powłoki ziemskiej. Za dolną granicę atmosfery... Czytaj dalej Słownik biologiczny powoduje, że promieniowanie słoneczne bez przeszkód dociera do powierzchni planety. Powoduje to jej ogromne nagrzanie, nawet do 770K. Z kolei na półkuli nieoświetlonej potrafi spaść do 100K, ponieważ ciepło nie jest zatrzymywane przez atmosferę.

Merkury nie posiada żadnego naturalnego satelity.

Następną planetą w kolejności od Słońca jest Wenus. Przypuszcza się, że zarówno wnętrze planety jak i ukształtowanie terenu jest bardzo podobne jak dla Ziemi. Podobnie posiada jądro żelazowo - niklowe otoczone skalistym płaszczem i skorupą. Powierzchnia planety została ukształtowana przez działalność wulkaniczną, oraz w mniejszym stopniu przez ruchy tektoniczne. Występuje stosunkowo niewiele kraterów uderzeniowych.

Atmosfera Wenus jest gęsta i ma dużą grubość. Główne składniki to dwutlenek węgla (96%) i azot (3%). Ponadto występują jeszcze: dwutlenek siarki, tlenek węgla, argon, neon i chlorowodór.

Gęsta atmosfera sprawia, że do Wenus dociera tylko 2 % promieniowania słonecznego. Taka atmosfera jest przyczyną ogromnego rozgrzania powierzchni planety, nawet do 750K, na skutek efektu cieplarnianego.

Pole magnetyczne na Wenus jest prawie 1000 razy słabsze niż ziemskie. Planeta Planeta ciało niebieskie, wirujące wokół własnej osi. Planeta świeci światłem odbitym od Słońca, wokół którego jednocześnie wykonuje ruch obiegowy w Układzie Słonecznym. Ostatnio przyjmuje się prawdopodobieństwo... Czytaj dalej Słownik geograficzny nie ma księżyców.

Kolejną planetą jest Ziemia. Jest jedynym miejscem w Układzie Słonecznym gdzie doszło do rozwoju życia. Wyjątek wśród innych planet stanowi również fakt, że Ziemię w 70 % pokrywa woda.

Ziemia krąży wokół Słońca niemalże po kołowej orbicie. Okres obiegu nazywa się rokiem ziemskim.

Ziemia posiada atmosferę składającą się głównie z azotu (78%) i tlenu (21%). Domieszkę stanowią: dwutlenek węgla, wodór i gazy szlachetne.

Na skutek dużego nachylenia osi Ziemi do płaszczyzny orbity jest przyczyną występowania na Ziemi pór roku. Wynika to ze zmieniającego się natężenia promieniowania słonecznego. Ziemia jest największą planetą z grupy planet ziemskich.

Ostatnią planetą z tej grupy jest Mars. Charakterystyczne dla tej planety jest rdzawe zabarwienie pochodzące od tlenków żelaza, wyróżniające ją wśród innych planet. Z tego względu Mars nazywany jest "czerwoną planetą".

W budowie wewnętrznej wyróżnia się jądro żelazowo - niklowe otoczone grubym płaszczem i następnie skorupą. Przypuszcza się , że grubość skorupy nie przekracza 30 kilometrów.

W ukształtowaniu terenu dominują kratery pouderzeniowe, wygasłe wulkany, łańcuchy górskie, doliny, uskoki i szczeliny. Największym wulkanem jest wulkan Olympus Mons, który osiągnął wysokość 25 kilometrów, a średnica jego podstawy wynosi około 550 kilometrów. Wszystko wskazuje na to, że w Układzie Słonecznym nie ma już wyższego wzniesienia.

Na Marsie znajduje się jeszcze jedna ciekawa struktura. Jest to olbrzymia dolina, która została nazwana Doliną Marinerów. Rozciąga się ona na odległość 5 tysięcy kilometrów, a jej średnica osiąga 200 kilometrów.

Temperatura panująca na powierzchni Marsa zmienia się od 170 - 300K. Energia, która dociera do powierzchni Marsa od Słońca stanowi tylko 40 % energii docierającej ze Słońca do naszej planety.

Głównymi składnikami atmosfery Marsa są: dwutlenek węgla - 95%, azot - 2.7%, argon - 1.6%, tlen - 0.15%. Domieszki stanowią: neon, krypton, ksenon oraz para wodna i tlenek węgla.

Atmosfera Marsa nie jest na tyle gęsta, aby na planecie mogła istnieć woda. Prawdopodobnie kiedyś było inaczej. Świadczą o tym liczne kanały na powierzchni Marsa, wyrzeźbione najprawdopodobniej przez wodę. Najnowsze obserwacje wskazują, że teraz też woda może być obecna na powierzchni planety. Ma jednak postać lodu tworzącego czapy polarne.

Przy powierzchni Marsa wieją bardzo silne wiatry. Mogą one wiać z prędkością nawet 300 km / h. Również częstym zjawiskiem są burze piaskowe. Jest to spowodowane dużymi różnicami temperatur powierzchni planety.

Na Marsie nie obserwuje się zauważalnego pola magnetycznego.

Wokół Marsa krążą dwa księżyce: Phobos i Deimos. Oba zostały odkryte przez A. Halla w 1877 roku.

Obiegają one planetę po prawie kołowych orbitach. Średnia odległość Phobos od środka Marsa wynosi około 9.4 tys. km., dla drugiego satelity to około 23.5 tys. km. Bliskość planety powoduje, że Phobos okrąża ją trzy razy na dobę. Trochę więcej czasu zajmuje to Deimosowi, około 30 godzin.

Oba księżyce maja postać nieregularnych brył . Phobos ma wymiary 27 km x 21km x 19 km. Deimos jest nieco mniejszy i mierzy: 15km x 12km x 11 km. Prawdopodobnie oba księżyce zbudowane są z asteroidów typu c bogatych w węglany i prawdopodobnie z mieszaniny lodu i skał. Gęstości obu satelitów wynoszą odpowiednio: 2.0 i 1.7 g/ cm.

Powierzchnia księżyców pokryta jest licznymi kraterami uderzeniowymi. Odbijają tylko 6 % promieniowania słonecznego.

Przypuszcza się, że Phobos i Deimos są asteroidami, które zostały przechwycone przez Marsa. Spowodowane to zostało zakłóceniem ich torów prawdopodobnie przez oddziaływania grawitacyjne Jowisza. Wtedy to zaczęły poruszać się po orbitach, z których przechwycił je Mars.

Phobos znajduje się tak blisko Marsa jak żaden inny satelita Satelita trabant - odcinek chromosomu oddzielony od reszty chromosomu przewężeniem wtórnym.
Czytaj dalej Słownik biologiczny
swojej macierzystej planety. Z tego powodu jego los jest już przesądzony. Cały czas spychany jest w kierunku Marsa i w końcu rozleci się na kawałki.