Dodaj do listy

Podstawowe informacje o Księżycu

Księżyc jest jedynym naturalnym satelitą ziemskim. Jest drugim pod względem jasności obiektem na niebie. Orbita, po której Księżyc porusza się wokół Ziemi jest niemalże kołowa. Jej mimośród to 0.05. Pojedyncze okrążenie trwa 27.3 dnia. Księżyc jest oddalony od Ziemi średnio o 384.4 tys. kilometrów. Obserwuje się, że na skutek oddziaływań pływowych następuje ciągły wzrost Wzrost zwiększanie rozmiarów i masy ciała. Wzrost jest cechą wszystkich żywych organizmów i następstwem pobierania substancji odżywczych z otoczenia. U jednokomórkowców wzrost wiąże się ze zwiększaniem rozmiarów... Czytaj dalej Słownik biologiczny odległości Księżyca od Ziemi. Tempo tego wzrostu to 3 cm na rok.

Księżyc wykonuje również ruch dookoła własnej osi. Tak się złożyło, że okres obrotu wokół własnej osi jest w przypadku Księżyca równy okresowi Okresowi K. Kesey Lot nad kukułczym gniazdem, bohater zbiorowy; kategoria pacjentów przebywających na oddziale od czasu do czasu, przez pewien okres. Do tych pacjentów należą: George Fredrickson, Scanlon,... Czytaj dalej Słownik bohaterów literackich - gimnazjum jego obiegu wokół Ziemi. Na skutek tego faktu z Ziemi widoczna jest zawsze ta sama strona Księżyca. Oprócz tego widać , że Księżyc zmienia swój kształt. Jest to nic innego jak oświetlona półkula Księżyca obserwowana pod różnymi kątami. Wynika to ze zmiennego wzajemnego położenia Księżyca, Ziemi i Słońca .I tak kolejne postacie satelity ziemskiego nazywa się fazami. Ich przejście jedna w drugą następują w sposób ciągły. Wyróżnia się po kolei:

  • nów - obserwowany jest w sytuacji, gdy półkula , która jest widoczna z Ziemi nie jest oświetlona przez Słońce.
  • pełnia - drugi skrajny wizerunek Księżyca. Widoczna jest cała jego tarcza. Dzieje się tak, gdy Księżyc znajdzie się na linii Słońce - Ziemia, ale po przeciwnej niż Słońce stronie.
  • kwadry- stany pośrednie Księżyca kiedy go "ubywa" lub "przybywa".

Czasem w nomenklaturze astronomicznej nów numeruje się jako kwadrę zerową, a pełnię jako drugą.

Pomiędzy takimi samymi fazami Księżyca upływa średnio 29.5 dnia.

Gdy dojdzie do sytuacji, że Księżyc znajdzie się w pobliżu węzła orbity będzie on wtedy w cieniu Ziemi i na niebie będzie można obserwować zaćmienie Księżyca.

Księżyc jest sporo mniejszy od naszej planety. Jego masa wynosi zaledwie 1/81 masy Ziemi, a promień stanowi 0.27 promienia ziemskiego. Zatem średnia gęstość materii księżycowej wynosi około 3.34 g/cm. Mała gęstość Księżyca sugeruje mniejszą zawartość żelaza w budowie wewnętrznej.

Jądro składające się z żelaza ma małe rozmiary, jego promień to zaledwie 700 km. Jądro otoczone jest przez stopione skały. Grubość tej warstwy to około 400 km. Następnie w budowie wewnętrznej Księżyca wyróżnia się skalisty płaszcz, na którym rozpościera się twarda skorupa. Jej grubość wynosi kilkadziesiąt kilometrów.

Analizy chemiczne składu izotopowego Księżyca wykazują na jego podobieństwo do składu izotopowego Ziemi. Sugeruje to wspólne pochodzenie obu ciał niebieskich.

Podejrzewa się, że do uformowania się księżyca doszło już w końcowej fazie kształtowania się Układu Słonecznego. Nastąpiło to w wyniku zderzenia się protoplanety o dość dużych rozmiarach z Ziemią. Spowodowało to utratę przez naszą planetę części płaszcza. Natomiast materia tego płaszcza zlokalizowała się na orbicie okołoziemskiej i w konsekwencji doszło do uformowania satelity.

Inna teoria mówi natomiast, że Księżyc powstał w dużej odległości od Ziemi, ale został przez nią przechwycony na skutek silnego pola magnetycznego. Pole to ni pozwoliło mu już na opuszczenie orbity. Istnieje jeszcze kilka innych teorii na temat powstania Księżyca. Niestety nigdy nie zostanie wyjaśnione, która jest prawdziwa.

Powierzchnia Księżyca utworzona jest głównie przez skały bazaltowe pochodzenia wulkanicznego, a całość pokrywa lekki pył składający się głównie z tlenków krzemu, glinu , wapnia i żelaza.

W ukształtowaniu powierzchni Księżyca dominują liczne kratery uderzeniowe. Na samej tylko półkuli widocznej z Ziemi jest ich ponad 300 tysięcy. Natomiast na całej powierzchni Księżyca jest ich dużo więcej. Kratery powstały w wyniku zderzeń z meteorytami. Największe z nich mogą mieć średnicę nawet ponad 1 km. Niektóre z nich wypełnione są zastygłą lawą wulkaniczną. Co ciekawe niedawne badania przyniosły informacje, że dna kraterów znajdujących się na biegunach Księżyca mogą być wypełnione lodem wodnym. Do tej pory na powierzchni Księżyca nie stwierdzono obecności wody. Byłoby to więc bardzo ważne odkrycie.

Wśród innych struktur na powierzchni satelity można wyróżnić: łańcuchy górskie, z których najwyższe sięgają 8 kilometrów wysokości, oraz bruzdy i szczeliny.

Na powierzchni Księżyca można dostrzec gołym okiem ciemne plamy, które układają się na kształt oczu, nosa i ust. Nazwano je: Morze Morze część oceanu posiadająca odrębną nazwę. Niekiedy morzem nazywane są także jeziora, np. Morze Kaspijskie i Martwe.
· Niszczące działanie morza abrazja · Budujące działanie morza: Na...
Czytaj dalej Słownik geograficzny
Jasności, Morze Spokoju i Jezioro Jezioro śródlądowy zbiornik wody, niepodlegającej swobodnej wymianie z wodami mórz, wypełniający zagłębienie terenu zwane misą jeziorną. Klasyfikacje jezior analizuje się na podstawie cech hydrologicznych (j.... Czytaj dalej Słownik geograficzny Snów. Sądzono bowiem, że są to duże zbiorniki wodne. Późniejsze badania zweryfikowały ten pogląd.

Temperatury na powierzchni Księżyca zmieniają się od 110 stopni do -180 stopni. Pierwsza przypada na środek dnia księżycowego, a druga na środek księżycowej nocy. Tak duże wahania temperatury wynikają z braku atmosfery na Księżycu. Brak atmosfery powoduje również, że do powierzchni satelity dociera bez żadnych przeszkód promieniowanie kosmiczne. Również meteoryty nie są przez nic powstrzymywane i uderzają w jego powierzchnię. Brak atmosfery powoduje również, że nie ma zjawiska rozpraszania promieni słonecznych na cząsteczkach gazów. Na skutek tego niebo Niebo Niebo symbolizuje światło, nieskończoność, męskość, porządek świata, harmonię, prawo moralne, prawdę, świętość, czystość, Sąd Ostateczny, zbawienie, szczęśliwość, radość.
...
Czytaj dalej Słownik symboli literackich
widoczne z Księżyca ma zawsze ciemną barwę.

Szczegółowe poznanie topografii powierzchni Księżyca było możliwe dzięki pięciu amerykańskim satelitom Księżyca , które nosiły nazwę Lunar Orbiter. Zostały one wystrzelone w przestrzeń kosmiczną w roku 1966. Krążyły wokół Księżyca przez okres prawie jednego roku w różnych od niego odległościach. Wynik działalności tych satelitów to nie tylko przepiękne zdjęcia , ale także przyczynienie się do analizy pola grawitacyjnego Księżyca. Dzięki temu doszło do odkrycia obszarów, gdzie jest skoncentrowana masa wewnątrz Księżyca czyli tzw. masonów.

Księżyc był w ogóle pierwszym ciałem niebieskim, do którego wysłano sondy międzyplanetarne. Pierwsza misja to był lot radzieckiej sondy Łuna 1 , która znalazła się w odległości kilku tysięcy kilometrów od powierzchni Księżyca. Pierwsze obrazy niewidocznej strony Księżyca zostały dostarczone przez sondę Łuna 3.

Potem były jeszcze mniej lub bardziej udane loty innych sond. Równocześnie z programem Lunar Orbiter prowadzono misję Surveyor. Obie te misje stanowiły element przygotowań do misji Apollo, która jak wiadomo zakończyła się sukcesem, czyli lądowaniem człowieka na Księżycu.