Dodaj do listy

Historia badań Kosmosu

Loty kosmiczne od bardzo dawna stanowiły szczyt Szczyt najwyżej położony punkt wypukłej formy terenu (np. góry, grani, pagórka, wzgórza, wydmy).
Czytaj dalej Słownik geograficzny
marzeń człowieka chcącego na własne oczy zobaczyć odległe ciała niebieskie. W dziedzinie badań kosmicznych największe sukcesy osiągnięto niewątpliwie podczas sondowania Układu Słonecznego. Ponieważ obiektem najbliższym Ziemi jest Księżyc nic więc dziwnego, że właśnie w jego stronę skierowane były pierwsze sondy kosmiczne.

Pierwszą sondą, która została wysłana w przestrzeń kosmiczną była Łuna 1. Była to sonda wysłana przez ówczesny Związek Radziecki. Lot miał miejsce w roku 1959.

Jeszcze w tym samym roku swoją sondę wystrzelili również Amerykanie. Była to sonda Pioneer 3. Niestety mimo, że udało się jej uzyskać prędkość ucieczki to przeleciała ona aż w odległości kilkudziesięciu tysięcy kilometrów od Księżyca.

Wcześniej z myślą o osiągnięciu Księżyca wystrzelone były sondy Pioneer 1 i Pioneer 2 , ale oddaliły się one od Ziemi tylko na odległość stu tysięcy kilometrów. Niemniej jednak ich lot nie był całkowicie bezowocny, dostarczyły bowiem informacje na temat pasów radiacyjnych van Allena.

Jeszcze w tym samym roku ówczesny Związek Radziecki wystrzelił kolejna sondę, która nazywała się Łuna 2. Sonda, która miała masę równą około 390 kilogramów uderzyła w tarczę Księżyca. Był to zatem pierwszy obiekt na powierzchni Księżyca, który został wykonany przez człowieka.

Z serii Łuna wypuszczono w przestrzeń kosmiczną jeszcze obiekt z numerem 3. Wynik tego lotu to osiągnięcie odległości 6200 kilometrów od powierzchni Księżyca.

Dzięki tej sondzie człowiek po raz pierwszy zobaczył obrazy niewidocznej półkuli Księżyca.

Po tych udanych misjach zaczęły powstawać pierwsze projekty dotyczące badania powierzchni Księżyca.

Zanim jednak zapadły pierwsze decyzje dotyczące eksploracji Księżyca w roku 1961 miał miejsce pierwszy w historii załogowy lot w przestrzeń kosmiczną. Na pokładzie radzieckiego statku kosmicznego Wostok 1 Jurij Gagarin dokonał okrążenia naszej planety. Lot miał miejsce dokładnie w dniu 12 kwietnia 1961 roku i trwał w sumie 108 minut. Odległość statku od Ziemi w trakcie lotu zmieniała się w przedziale od 181 do 327 kilometrów.

W tym samym roku również Amerykanie wystrzelili swój statek kosmiczny. Nosił on nazwę Merkury 3 i wykonał lot po torze balistycznym z Alanem Shepardem na pokładzie. Osiągnięta przez niego wysokość to 187 kilometrów. Lot tego statku trwał 15 minut. Po tym czasie obiekt wodował na Oceanie Atlantyckim. Miejsce lądowania było oddalone od miejsca startu o około 490 kilometrów.

Na program Wostok składało się w sumie sześć lotów okołoziemskich, a na pokładzie statków znalazło się sześciu kosmonautów. Wśród "wybrańców" znalazła się także jedna kobieta. Loty odbywały się w czasie od 12 kwietnia 1961 roku do 19 czerwca 1963 roku.

Natomiast program Merkury obejmował dwa loty balistyczne i cztery Cztery Liczba cztery symbolizuje wszechświat materialny, cztery pory roku, cztery strony świata, cztery kwadry księżyca, cztery wiatry, cztery wieki ludzkości, cztery rzeki Hadesu, cztery konie Apokalipsy,... Czytaj dalej Słownik symboli literackich okołoziemskie. W lotach tych brało udział także 6 astronautów. Loty odbyły się między 5 maja 1961 roku a 17 maja 1963 roku.

Oba te programy nie zakładały żadnych celów badawczych. Raczej miały sprawdzić wytrzymałość ludzi i sprzętu w tego typu lotach.

Tymczasem w Stanach Zjednoczonych na dobre rozpoczęły się przygotowania do lotu człowieka na Księżyc.

Programem przygotowującym taką misję był Ranger. Zadaniem sond Ranger było wykonanie szczegółowych fotografii powierzchni Księżyca. W sondach zainstalowano specjalistyczne kamery telewizyjne, które miały przekazywać obraz Obraz W najogólniejszym znaczeniu: świat przedstawiony w utworze literackim jako odzwierciedlenie jakiejś rzeczywistości zewnętrznej, np. obraz XIX-wiecznej Warszawy w Lalce B. Prusa. Takie pojmowanie kategorii... Czytaj dalej Słownik terminów literackich jeszcze w trakcie lotu sondy. Misja każdej z sond kończyła się wraz z uderzeniem o powierzchnię Księżyca. Okazało się jednak , że zaplanowane zadania nastręczają dużo trudności. Zdjęcia wykonały dopiero sondy Ranger 7,8 i 9. W efekcie w trakcie trwania programu Ranger zostało wykonanych i przekazanych na Ziemię ponad dziesięć tysięcy zdjęć powierzchni Księżyca.

W latach 1964 - 65 odbywały się loty załogowe w ramach programu Woschod oraz amerykańskiego programu Gemini. Oba te programy zakładały już cele badawcze, a Gemini dodatkowo miał przygotować grunt pod planowany program Apollo czyli lot człowieka na Księżyc. Program Woschod obejmował w sumie 2 loty w latach 1964 i 1965, w których uczestniczyło 5 kosmonautów. Bogatszy był program Gemini, który obejmował w sumie 10 lotów , w których wzięło udział 20 astronautów.

Po programie sond Ranger swoje sondy wysłał również Związek Radziecki. Była to kontynuacja sond Łuna. Kolejne obiekty otrzymały numery 5 - 13. Pierwsza sonda, której udało się wylądować na powierzchni Księżyca nosiła numer dziewięć. Druga z kolei byłą to sonda z numerem 13.

Natomiast sondy Łuna 10,11,12 stały się sztucznymi satelitami Księżyca. Związek Radziecki nigdy oficjalnie nie przyznawał się do przygotowywania lotów załogowych na Księżyc, ale nie sposób było ukryć faktu , że trwają badania w tym kierunku. Mogą o tym świadczyć kolejne sondy , które były wysyłane przez Związek Radziecki w stronę Księżyca w latach 1964 - 70. Sondy te nosiły nazwę Zond.

Stany Zjednoczone również nie próżnowały i przygotowano kolejny program sond księżycowych nazwany Lunar Orbiter. Misja odbywała się w latach 1966 - 67. Sondy te okrążały glob księżycowy na wysokościach od 40 kilometrów do kilku tysięcy kilometrów. Dzięki tym lotom możliwe było poznanie dokładnej topografii Księżyca, również jego niewidocznej z Ziemi strony. Program ten obejmował w sumie loty pięciu sond. Dzięki zdjęciom wykonanym przez te obiekty można było wybrać dogodne miejsca przyszłego lądowania statków kosmicznych. Również dzięki tym lotom odkryto istnienie maskonów czyli miejsc, w których koncentruje się materia we wnętrzu Księżyca.

Dokonano także dokładnej analizy torów wszystkich sond z programu Lunar Orbiter dzięki czemu zyskano precyzyjne informacje dotyczące pola magnetycznego Księżyca.

Jeszcze w czasie trwania programu Lunar Orbiter rozpoczęto loty innych sond nazwanych Surveyor. W sumie sond było siedem. Miały one za zadanie lądowanie w różnych miejscach na Księżycu oraz dokonanie analizy gruntu księżycowego pod względem własności fizycznych i chemicznych. Loty sond Surveyor odbywały się między 30 maja 1966 roku a 7 stycznia 1968 roku. Wprawdzie loty dwóch z tych sond zakończyły się niepowodzeniem, ale pozostałe wypełniły znakomicie swoje zadanie.

Tak więc wstępne przygotowanie lotów człowieka na księżyc obejmowało trzy etapy. Był to program Gemini, Lunar Orbiter oraz Surveyor.

Dopiero w oparciu o uzyskane dane możliwe było przygotowanie załogowego lotu na Księżyc. I tak rozpoczęła się realizacja programu Apollo. Pierwsze loty tej misji miały miejsce w 1966 roku. Były to jeszcze loty bezzałogowe, a statki nosiły nazwę Apollo 1 i Apollo2. Odbywały one loty po torach balistycznych. W trakcie przygotowań do kolejnego lotu Apollo 3 zdarzył się tragiczny wypadek. Na skutek pożaru w kabinie statku zginęło trzech astronautów. Miało to miejsce 27 stycznia 1967 roku.

Opóźniło to kolejne loty o prawie rok. Pierwszy załogowy lot odbył się bowiem dopiero w październiku 1968 roku. Był to statek o nazwie Apollo 7. W trakcie tego lotu statek okrążył tylko kulę ziemską. Ale już dwa miesiące później kolejny statek czyli Apollo 8 podążył wraz z załogą na pokładzie w kierunku Księżyca. W trakcie tego lotu statek okrążył Księżyc . W ten sposób człowiek znalazł się po raz pierwszy w historii w odległości niespełna 100 kilometrów od powierzchni Księżyca. Po raz pierwszy w dziejach człowiek mógł spojrzeć na Księżyc z tak bliskiej odległości.

Następnie na początku 1969 roku wystartował kolejny statek, Apollo 9. Dokonał on pierwszych prób z lądownikiem księżycowym, ale jeszcze na orbicie okołoziemskiej.

Podobne zadanie miał do wykonania statek Apollo 10 z tą różnicą, że próby wykonywane były już na właściwej orbicie czyli orbicie księżycowej. Miało to miejsce w maju 1969 roku. W lądowniku , który odczepił się od statku Apollo znalazło się dwóch członków załogi. Sprowadzili oni lądownik na odległość zaledwie 15 kilometrów od powierzchni Księżyca.

I wreszcie 16 lipca 1969 roku rozpoczął się historyczny lot, który stał się dowodem ogromnego sukcesu człowieka w eksploracji przestrzeni kosmicznej. Statek Apollo 11 wystartował z Centrum Lotów Kosmicznych na Florydzie. Apollo 11 połączony był z lądownikiem księżycowym o nazwie Eagle. Oba obiekty zostały wyniesione na właściwa trajektorię lotu za pomocą rakiety Saturn Saturn planeta
Czytaj dalej Słownik geograficzny
5.

W momencie gdy Apollo 11 znalazł się w odpowiedniej odległości od Księżyca prędkość statku została odpowiednio skorygowana tak aby stał się on satelitą Księżyca. Wtedy doszło do odłączenia od statku lądownika księżycowego o nazwie Eagle. Statek Apollo 11 pilotowany był przez Michaela Collinsa. Natomiast załogę lądownika stanowili : Edwin Aldrin i Neil Armstrong. Udało im się szczęśliwie opaść na powierzchnię Księżyca w miejscu zwanym Morzem Spokoju. Miało to miejsce po czterech dniach od momentu opuszczenia powierzchni Ziemi. 1 lipca 1969 roku o godzinie 2:31 człowiek po raz pierwszy stanął na powierzchni Księżyca. Pierwszy z lądownika wyszedł Neil Armstrong. Wypowiedział słynne zdanie, które brzmiało: "Ten mały krok człowieka jest wielkim krokiem ludzkości". Zdanie Zdanie odrębny segment wypowiedzi zbudowany z wyrazów ułożonych zgodnie z regułami składniowymi i gramatycznymi, który jest całością znaczeniową i intonacyjną.
Czytaj dalej Słownik terminów literackich
to cytowane potem wielokrotnie faktycznie oddaje to jak wielkie znaczenie miało to wydarzenie dla rozwoju nauki i w ogóle dla historii człowieka. Godny podkreślenia jest fakt, iż pobyt pierwszego człowieka na Księżycu miał miejsce niespełna 12 lat po wysłaniu w przestrzeń kosmiczną pierwszego satelity. Postęp w tej dziedzinie dokonał się więc ogromny.

W sumie obaj kosmonauci spędzili na Księżycu 21.5 godziny. Następnie lądownik został z powrotem uniesiony i przyłączony do macierzystego statku Apollo 11. Kabina statku bezpiecznie wodowała na Pacyfiku. Miąło to miejsce 24 lipca 1969 roku.

Dzięki temu lotowi na Ziemię przywieziono fragmenty gruntu księżycowego w ilości prawie 22 kilogramów oraz folię aluminiową , która została naświetlona przez wiatr Wiatr postępowy, strumieniowy ruch powietrza w troposferze wywołany różnicą ciśnienia atmosferycznego. Wiatr zawsze wieje od wyżu do niżu. Na poruszające się powietrze ma również wpływ siła Coriolisa. Powoduje... Czytaj dalej Słownik geograficzny słoneczny. Dzięki tej folii można było określić z jakich pierwiastków składa się wiatr słoneczny.

Misja Apollo jednak jeszcze się nie skończyła. W sumie do końca 1972 roku wykonano jeszcze sześć lotów na Księżyc. Wszystkie opierały się na takim samym schemacie jednak różniły się czasem przebywania kosmonautów na powierzchni Księżyca. Najdłuższy z nich trwał 75 godzin.

Podczas dwóch ostatnich lotów astronauci poruszali się po powierzchni Księżyca specjalnym pojazdem Rover z prędkością 18 km/h. Astronautom udało się wywołać sztuczne fale sejsmiczne dzięki czemu możliwa była penetracja globu księżycowego do głębokości około 900 metrów.

Za każdym razem przywożono również ciekawszy materiał do badań i na powierzchni Księżyca przeprowadzono rozmaite analizy. Misja Apollo w sumie dostarczyła ponad 383 kilogramy rozmaitego materiału z Księżyca. Zdecydowanie najwięcej materiału do badań , bo aż 100 kilogramów gruntu księżycowego przywiózł statek Apollo 16.

W ramach programu Apollo planowane były jeszcze trzy kolejne loty. Jednak w ostateczności zrezygnowano z nich , a obiekty , które już powstały zostały wykorzystane do budowy i obsługi stacji orbitalnej o nazwie Skylab.

Ponieważ wysłanie człowieka na Księżyc nie udało się Związkowi Radzieckiemu więc naukowcy w tym kraju skoncentrowali się na budowie stacji orbitalnych. Przeznaczeniem takich stacji były długotrwałe loty załogowe. W celach transportowych do stacji orbitalnych z serii salut wykorzystano statki kosmiczne Sojuz. W sumie od roku 1971 wokół naszej planety krążyło siedem Siedem Siedem to symbol kosmosu, stworzenia, przestrzeni, boskości, świętości, doskonałości, zdrowia, mądrości, wytrwałości, inteligencji, przygody, uporu, oszustwa, bólu, konfliktu, zwycięstwa.
...
Czytaj dalej Słownik symboli literackich
stacji Salut.

Warto tutaj podkreślić , że na jednej z tych stacji , a konkretnie na stacji Salut 6 przebywał kilka dni Polak, Mirosław Hermaszewski.

Swoją stację orbitalną miały również Stany Zjednoczone. Nosiła ona nazwę Skylab, a jej lot trwał ponad 6 lat od 14 maja 1973 roku do 11 lipca 1979 roku. Jej ruch odbywał się po kołowej orbicie , w odległości 430 kilometrów od powierzchni Ziemi. Płaszczyzna orbity stacji orbitalnej znajdowała się pod kątem 50 stopni do płaszczyzny równika ziemskiego.

Załogi, które się na jej pokładzie znalazły przeprowadzały skomplikowane obserwacje naszej planety, a także Słońca.

W następnych latach przystąpiono do lotów statkami wielokrotnego użytku. Noszą one nazwę promów kosmicznych lub wahadłowców. Obecnie istnieją cztery takie wahadłowce: Columbia, Discovery, Atlantis i Endeavour. Był jeszcze wahadłowiec Challenger, ale w 1986 roku w trakcie startu doszło do katastrofy. Zginęła wtedy cała załoga wahadłowca.

Zadania wahadłowców są różne. Przeprowadzają one rozmaite badania w przestrzeni kosmicznej ale także służą jako środek transportu dla innych przyrządów badawczych np. sond kosmicznych czy sztucznych satelitów.

Najbardziej znaną radziecką stacją orbitalną była stacja Mir. Pierwszy element tej stacji został wysłany z powierzchni Ziemi w roku 1986. Odległość orbity, po której się poruszał od powierzchni Ziemi zmieniała się od 332 do 354 kilometrów. Płaszczyzna orbity był nachylona do płaszczyzny równika ziemskiego pod kątem 52 stopni.

Równocześnie z programem badawczym skierowanym w stronę Księżyca zastanawiano się nad możliwością eksploracji planet w Układzie Słonecznym. Jako, ze najbliższą Ziemi planetą jest Wenus wiec to ku niej skierowano pierwsze obiekty. Przodował w tym Związek Radziecki i pierwsza sonda wysłana została właśnie stamtąd. Nazywała się Wenera 1. Jednak wkrótce utracono z nią kontakt i misja zakończyła się porażką. Następną sondę ku Wenus wysłały Stany Zjednoczone. Nosiła ona nazwę Mariner2 i udało jej się przelecieć w odległości 35 tysięcy kilometrów od tej planety. Lot ten dostarczył naukowcom wielu interesujących informacji na temat Wenus. W późniejszym czasie w kierunku tej planety były wysyłane inne sondy m.in. Pioneer oraz Magellan.

Kolejną planetą, w kierunku której zaczęto wysyłać sondy był Mars, a potem Merkury, Jowisz , Uran i Neptun.

Rozwój techniki niewątpliwie pozwoli na udoskonalanie i wprowadzanie nowych programów sondowania ciał Układu Słonecznego, a może i nie tylko.

Początkowo postęp w dziedzinie podboju kosmosu motywowany był ogromną rywalizacją między największymi ówczesnymi mocarstwami czyli Stanami Zjednoczonymi i Związkiem Radzieckim. W czasach obecnych na szczęście rywalizacja przeradza się we współpracę wielu państw w celu osiągnięcia wspólnego sukcesu.