Dodaj do listy

Sposoby poznawania i obserwacji kosmosu.

Od wieków ludzkość fascynowało to co znajduje się poza horyzontem. Dotyczyło to także tego, co znajduje się poza naszą planetą. Jednak w początkach rozwoju naszej cywilizacji poznawanie otaczającej nas przestrzeni ograniczało się do przeprowadzania obserwacji i dokonywaniu różnych obliczeń. Prawdziwe poznawanie wszechświata rozpoczęło się dopiero w drugiej połowie XX wieku, kiedy to człowiek po raz pierwszy znalazł się w przestrzeni kosmicznej. Jednak wróćmy na chwilę do przeszłości. Początkowo ludzkość myślała, że Ziemia znajduje się w centrum Wszechświata i wszystkie planety, a także Słońce krążyły wokół niej. Dopiero polski astronom Mikołaj Kopernik opublikował dzieło, w którym dowodził że jest zupełnie inaczej, że to planety krążą wokół Słońca. Warto dodać, że wnioski swoje oparł na obserwacjach prowadzonych bez jakiegokolwiek wykorzystania lunet czy teleskopów. Pierwszy teleskop został skonstruowany przez Galileusza, który to dzięki niemu był w stanie obserwować księżyce Jowisza, a także dokładniej przyjrzeć się powierzchni naszego Księżyca. Przez następne lata teleskopy ulegały coraz większym modyfikacjom, dzięki którym stawało się możliwe obserwowanie coraz dalej położonych obiektów. Dzięki temu odkryto najdalej położone planety Układu Słonecznego. Jak wiemy najdalej położoną planetą w Układzie Słonecznym jest Pluton, swoją nazwę zyskał on dopiero w 1930 roku. Dzięki teleskopom stała się także możliwa dokładniejsza obserwacja gwiazd, co pozwoliło na poznanie procesów, jakie w nich zachodzą. Jednak wkrótce okazało się, że aby dokładniej poznać otaczającą nas przestrzeń nie wystarczą same teleskopy. Należało odbyć podróż w kosmos, dzięki czemu człowiek mógł bezpośrednio zbadać otaczającą go przestrzeń. Jak dzisiaj wiemy ludzie Ludzie J. R. R. Tolkien Hobbit, czyli tam i z powrotem, bohater zbiorowy; ludzie Trzeciej Epoki są zupełnie podobni do ludzi współczesnych. Tak jak dzisiaj zdarzają się wśród nich postacie niezwykłe, szlachetne,... Czytaj dalej Słownik bohaterów literackich - gimnazjum są wynoszeni w kosmos za pomocą olbrzymich rakiet. Jednak rakiety nie od razu do tego celu były przeznaczone. Pierwsze ich miniaturowe wersje, czyli fajerwerki powstały w Chinach około 1000 lat temu. W XIX wieku po raz pierwszy użyto rakiet w czasie bitew. Jednak dopiero w 1903 roku pojawił się pomysł, jakoby rakiety mogły być użyte do odbycia lotu w kosmos. Pierwszy start takiej rakiety odbył się 1926 roku i został on przeprowadzony przez amerykańskiego konstruktora Roberta Goddarda. W czasie II wojny światowej techniką rakietową zainteresowały się Niemcy, które to stworzyły rakiety V2. Głównym ich konstruktorem był Verhner von Braun. Rakiety te były w stanie wznieść się na wysokość 160 km ponad powierzchnię Ziemi, czyli można powiedzieć, iż w pewnym stopniu osiągały one już przestrzeń kosmiczną. W 1944 roku Niemcy Niemcy Republika Federalna Niemiec. Członek Unii Europejskiej. Państwo położone w środkowej Europie nad Morzem Bałtyckim i Północnym. Powierzchnia 356 970 km2. Liczba ludności 82 357 tys. (2001 r.).... Czytaj dalej Słownik geograficzny przeprowadzili atak na takie miasta jak Londyn i Paryż z wykorzystaniem tychże rakiet. Po wojnie von Braun dostał się w ręce amerykanów i pomógł im przy budowie rakiet kosmicznych. Pierwsze egzemplarze jednak potrafiły się wznieść tylko na wysokość 112 km nad powierzchnię Ziemi. Jednak oprócz amerykanów także Rosjanie Rosjanie A. Mickiewicz III cz. Dziadów, bohater zbiorowy; licznie występują w dramacie, począwszy od tyrana Nowosilcowa, poprzez jego zauszników Bajkowa i Pelikana, po młodych oficerów, przybyłych na bal... Czytaj dalej Słownik bohaterów literackich - liceum zainteresowali się podbojem kosmosu i to oni odnieśli pierwszy sukces na tym polu. Wysłali oni, bowiem pierwszego sztucznego satelitę - Sputnika 1, który to był w stanie krążyć po orbicie wokół Ziemi. Po tym sukcesie wynieśli w kosmos pierwszą żywą istotę - psa Łajkę, a następnie pierwszego człowieka Juriego Gagarina, który to okrążył Ziemię w swoim statku kosmicznym i po 108 minutach lotu powrócił bezpiecznie na Ziemię. Amerykanie jednak nie zamierzali tak łatwo się poddać i uruchomili swój program podboju kosmosu, który to zakładał dotarcie człowieka do Księżyca. Plan ten jak wiemy się powiódł i w 1969 roku dwóch amerykanów Neil Armstrong i Buzz Aldrin stanęli na powierzchni Księżyca. Od tego czasu człowiek jeszcze pięć razy miał okazję dotknąć powierzchni Księżyca. W czasie tych podróży zebrał on wiele materiałów badawczych takich jak próbek skał i pyłu. W 1977 roku Amerykanie wysłali w przestrzeń kosmiczną dwie sondy Voyager 1i i Voyager 2, których zadaniem miało być zbadanie najdalszych części Układu Słonecznego, a następnie opuszczenie go i powędrowanie w nieznane. Obecnie Voyager 1 już opuścił Układ Słoneczny. Z racji tego, że odległość w kosmosie są ogromne, upłynie dużo czasu zanim któraś z tych sond dotrze do planety spoza Układu Słonecznego, bądź innej gwiazdy.

Ale oprócz rakiet, które to służą do wynoszenia satelitów, sond i ludzi w przestrzeń kosmiczną astronomowie do swoich badań wykorzystują także specjalistyczne balony. Dzięki temu, że potrafią one wznosić się na bardzo duże wysokości, są w stanie zbierać promieniowanie kosmiczne, które nie dociera do detektorów naziemnych. Oprócz tego, wykorzystuje się je także do badania atmosfery, grubości warstwy ozonowej, która to chroni nas przed szkodliwym działaniem promieniowania ultrafioletowego.

Ludzkość jednak nie poprzestała tylko na wysyłaniu sond i satelitów w przestrzeń kosmiczną. Stworzyła ona także kilka stacji kosmicznych, z których najsłynniejszą je stacja Mir. Została ona wyniesiona w przestrzeń kosmiczną przez Rosjan w 1986 roku. Na jej pokładzie przez wiele miesięcy pracowały różne grupy astronomów. W czasie swojej pracy badali przede wszystkim wpływ stanu nieważkości na organizm człowieka. Stacja ta kilka lat temu zakończyła swoje działanie, została wprowadzona w atmosferę ziemską, gdzie w wyniku tarcia spłonęła. Obecnie planuje się zbudowanie międzynarodowej stacji kosmicznej "Alfa" a w dalszej przyszłości wysłanie także człowieka na Marsa. Gdyby człowiekowi to się udało byłby to kolejny jego wielki krok w podboju kosmosu. Jak na razie do Marsa dotarło kilka sond, które przesłały na Ziemię spektakularne zdjęcia jego powierzchni.

Oprócz tego na orbicie ziemskiej znajduje się kosmiczny teleskop Hubble'a który także dostarcza wspaniałych zdjęć obiektów znajdujących się w bardzo dalekich częściach Wszechświata. Prowadzi się także badania mające na celu poznanie procesu ewolucji Wszechświata. Danych w tym zakresie dostarczył swego czasu satelita Satelita trabant - odcinek chromosomu oddzielony od reszty chromosomu przewężeniem wtórnym.
Czytaj dalej Słownik biologiczny
COBE, który stwierdził obecność w przestrzeni kosmicznej promieniowania tła - pozostałości po Wielkim Wybuchu. To także kolejny fragment, dzięki któremu lepiej rozumiemy Wszechświat.

Sputnik 1

Związek Radziecki zaskoczył cały świat 4 października 1957 roku informacją o wysłaniu w przestrzeń kosmiczną pierwszego sztucznego satelity, jakim był Sputnik 1. Była to po prostu metalowa kula wielkością zbliżona do piłki plażowej, a wyposażona w różnego rodzaju przyrządu do pomiaru temperatury i gęstości otoczenia. Informacje jakie satelita ten zbierał były przesyłane na Ziemię za pomocą 4 anten, przez 21 dni, do momentu wyczerpania się jego wewnętrznych źródeł baterii. Krążył on wokół Ziemi przez 96 dni, a po tym czasie spłonął w atmosferze. Samo słowo "Sputnik" w języku rosyjskim oznacza towarzysza podróży.

Eksplorer 1

Po dokonaniu Związku Radzieckiego przyszedł czas na Stany Zjednoczone, które także wystrzeliły w przestrzeń kosmiczną swojego sztucznego satelitę - Eksplorera 1. Odbyło się to dnia 1 lutego 1958 roku. Był on mniejszy od Sputnika 1, gdyż jego średnica wynosiła zaledwie 16,5 cm. Podobnie jak Sputnik 1 był także wyposażony w różnego rodzaju przyrządy do pomiaru temperatury czy promieniowania wokół niego. Wzniósł się on na wysokość 2540 km. Wyniki jakich dostarczył pozwoliły na odkrycie pasów Van Allena, czyli pasów roztaczających się wokół Ziemi, zwiększonego natężenia promieniowania.

Seria Eksplorer

Są to statki kosmiczne produkcji amerykańskiej, których głównym celem było badanie promieniowania kosmicznego, obiektów znajdujących się w Układzie Słonecznym, czy pasów radiacyjnych Ziemi. Jedna z sond z rodziny Eksplorer zbadała nawet ogon jednej z komet.

Seria Kosmos

Były to statki kosmiczne, takie jak sondy i satelity, wyprodukowane przez Związek Radziecki. Z racji tego, że były to dopiero pierwsze kroki w wysyłaniu obiektów w przestrzeń kosmiczną, wiele startów kończyło się niepowodzeniem. Dlatego też na początek wszystkie statki nazywane były jako Kosmos i numer porządkowy. Dopiero gdy start się powiódł zyskiwały one swoją nazwę własną. Ich przeznaczenie było różne, niektóre z nich były statkami kosmicznymi - badawczymi, a inne satelitami wojskowymi. Pierwszy statek z serii Kosmos został wystrzelony w 1962 roku.

Program Vanguard

Program ten miał na celu zbudowanie rakiety, która byłaby w stanie wysłać na orbitę okołoziemską 9 kilogramowego satelitę. Satelitą tym miał być Vanguard 1 i miał to być pierwszy amerykański sztuczny satelita. Jednak w wyniku opóźnień został on wystrzelony dopiero 17 marca 1958 roku, czyli po Eksplorerze 1 i po obu Sputnikach. Program ten jednak nie dawał zadowalających rezultatów (spośród 11 prób startu, aż 8 zakończyło się fiaskiem), dlatego też został on zawieszony.

Program Wostok

Były to statki kosmiczne na pokładzie których każdorazowo znajdował się jeden astronauta. Były one wysyłane w przestrzeń kosmiczną w latach 1961 - 1963 i odbyły one 6 takich lotów. Statki te były złożone z dwóch części: sekcji załogowej o kształcie sferycznym i części technicznej. To na pokładzie Wostoka 1 został wystrzelony w kosmos Jurij Gagarin.

Striełka i Briełka

Oprócz Łajki w przestrzeń kosmiczną Rosjanie wystrzelili także inne psy. O ile Łajka niestety nie powrócił na Ziemię i zdechł w swojej kabinie, to jego następcy, psy Striełka i Briełka powróciły bezpiecznie na Ziemię. Ich los przekonał cały świat, że organizmy żywe można wysłać w kosmos i mogą one z niego bezpiecznie powrócić całe i zdrowe. W czasie swej kosmicznej podróży Striełka i Briełka spędziły dobę w stanie nieważkości, a ich statek zdążył okrążyć naszą planetę 18 razy. Zanim rosjanie zdecydowali się wysłać człowieka w kosmos to wystrzelili jeszcze dwukrotnie psy, które także szczęśliwie wróciły na Ziemię.

Jurij Gagarin - pierwszy astronauta

Jurij Gagarin był pierwszym człowiekiem, który znalazł się w przestrzeni kosmicznej. Został on wystrzelony w kosmos na pokładzie Wostoka 1 dnia 12 IV 1961 roku. Jego lot trwał niespełna 2 godziny, w czasie, którego jeden raz okrążył Ziemię. Statek w którym znajdował się Gagarin, nie był jednak pilotowany bezpośrednio przez niego, ponieważ naukowcy nie wiedzieli, jak dokładnie zachowa się organizm astronauty w stanie nieważkości. Dlatego też sterowanie statkiem zajmowali się kontrolerzy znajdujący się na powierzchni Ziemi.

Walentyna Tierieszkowa - pierwsza astronautka

Pierwszą kobietą która została wyniesiona w przestrzeń kosmiczną była Walentyna Tierieszkowa. Została ona wystrzelona 16 VI 1963 roku na pokładzie Wostoka 6, który to był już ostatnim statkiem z tej serii. W czasie swego lotu Wostok 6 dołączył do orbitującego już Wostoka 5. Po trzech dniach oba statki sprowadzono bezpiecznie na powierzchnię Ziemi. Kolejną kobietą która znalazła się w kosmosie była Swietłana Sawicka. Jednak odbyło się prawie 20 lat po locie Tierieszkowej, bo dopiero w 1982 roku. Statek na którym podróżowała Sawicka nosił nazwę Salut 7.

Wostok 2

Drugi człowiek, który został wyniesiony w przestrzeń kosmiczną był Herman Titow. Był za to pierwszy astronautą, który w kosmosie przebywał ponad dobę. Został on wystrzelony 6 VIII 1961 roku.

Wostok 3 i Wostok 4

Statki te były pierwszymi statkami kosmicznymi, które orbitowały razem wokół Ziemi. Wostok 3 został wystrzelony 11 VIII 1962 r., a na jego pokładzie znajdował się Adrian Nikołajew. Natomiast Wostok 4 został wystrzelony tylko dzień później. Jego pasażerem był Paweł Popowicz. W czasie lotu tych obu statków, który trwał 3 dni, ich statki zbliżyły się do siebie na odległość 6 km. Astronauci nie mogli jednak manewrować swoimi statkami, dlatego też nie mogli doprowadzić do większego zbliżenia. Ich lot był jeszcze ciekawy z tego względu, że przeprowadzono transmisję telewizyjną ukazującą światu jak wygląda stan nieważkości w takim statku kosmicznym.

Program Mercury

Były to loty załogowe statków kosmicznych serii Merkury, z których pierwszy wystartował 5 V 1961 r. Wszystkich lotów natomiast odbyto 6. W przypadku pierwszych 2 lotów tory statków miały kształt balistyczny i tak naprawdę nie osiągnęły one przestrzeni kosmicznej. Jednak w przypadku ostatnich 4, znalazły się już one w kosmosie. Główną częścią statków serii Merkury była kabina w której znajdował się astronauta wraz z całym wyposażeniem. Oprócz tego do statku była przyczepiona mała rakieta ratunkowa, którą astronauta mógł wykorzystać w razie problemów przy starcie. W czasie powrotu na Ziemię, statki Merkury lądowały w wodzie, przy czym za amortyzatory służyła poduszka powietrzna, jaka znajdowała się w dolnej części kabiny.

Pierwsi Amerykanie w kosmosie

W ramach programu Merkury Nasa 9 IV 1959 roku podała do informacji publicznej nazwiska siedmiu Amerykanów, który jako pierwsi polecą w przestrzeń kosmiczną. Wszyscy ci kandydaci byli pilotami służącymi w armii amerykańskiej. Charakteryzowali się poza tym wzrostem poniżej 180 cm, wiekiem poniżej 40 lat, oraz znakomitą formą fizyczną. W czasie przygotowań do lotów zostali oni poddani bardzo wymagającemu treningowi.

Pierwszy Amerykanin w kosmosie

Pierwszym Amerykaninem, który został wyniesiony w przestrzeń kosmiczną był Alan Shepard. Został on wystrzelony na pokładzie Freedom 7 i odbyło się to zaledwie 4 tygodnie po locie Gagarina, a mianowicie 5 V 1961 roku. Lot ten jednak różnił się od lotu Gagarina, ponieważ przypominał on raczej gigantyczny skok. Statek Sheparda nie wszedł na orbitę okołoziemską, ale zaraz po tym jak osiągnął wysokość 187 km, opadł lądując w oceanie w odległości 485 km. od miejsca, z którego wystartował. Cały ten skok trwał tylko 15 minut, a w czasie jego trwania Alan Shepard przez 5 minut znajdował się w stanie nieważkości. Następnym astronautą który powtórzył ten wyczyn był Virgil Grissom, który został wystrzelony w podobny sposób 11 tygodni po Shepardzie. Jednak w jego przypadku o mały włos nie doszło do tragedii, ponieważ statek Grissoma po opadnięciu do oceanu zaczął nabierać wody i tonąć.

Pierwsi Amerykanie na orbicie okołoziemskiej

Pierwszym Amerykaninem, który został wyniesiony na orbitę okołoziemską był John Glenn. Został on wystrzelony na pokładzie Friendship 7 w dniu 20 II 1962 roku, jego lot trwał 5 godzin, w czasie, których statek zdążył trzy razy okrążyć Ziemię. Program Mercury zaowocował jeszcze trzema lotami i w czasie ostatniego astronauta Gordon Cooper stał się pierwszym Amerykaninem, który spędził w przestrzeni kosmicznej ponad dobę - jego lot trwał 34 godziny.

Przestrzeń kosmiczna jest miejscem w którym panują ekstremalne warunki. Poza tym, że panuje w niej całkowita próżnia to występują w niej olbrzymie wahania temperatury, a także wszelkie ciała przebywające w niej znajdują się w stanie nieważkości. Dlatego też wszelkie urządzenia jakie zostają wysłane w kosmos muszą sprawnie działać w takich warunkach. Gdyby nie rozwój technologii kosmicznej, niemożliwe byłoby stworzenie takich urządzeń. Co ciekawe, to wiele rozwiązań technologicznych które sprawdziły się w przestrzeni kosmicznej, jest następnie wykorzystywanych na Ziemi, często także w życiu codziennym.

Czarne dziury

Do lat 90 czarne dziury jawiły się tylko jako twory czysto teoretyczne, jednak w momencie gdy skonstruowano teleskop Hubble'a oraz wysłano pierwsze sondy w przestrzeń kosmiczną, okazało się że są to obiekty jak najbardziej realne i występują we Wszechświecie. Pomocne przy badaniach związanych z czarnymi dziurami stają się coraz to nowsze generacje teleskopów. W przyszłości będzie można znajdować czarne dziury już w momencie ich narodzin, czyli w czasie wybuchów supernowych. Wybuch taki, będący śmiercią jednej gwiazdy często powoduje narodziny innej gwiazdy. W przeszłości kiedy astronomowie nie mieli dostępu do takich zaawansowanych technologii jak dzisiaj, mogli oni tylko spekulować nad cyklem życia gwiazd. Dziś jednak jest to już problem stosunkowo dobrze poznany, jednak istnieje jeszcze wiele innych tajemnic.

Inne planety

W latach 90 okazało się, że poza Układem Słonecznym także istnieją planety, które krążą wokół innych gwiazd. W obecnych czasach znamy więcej takich planet niż znajduje się w naszym Układzie Słonecznym. W większości są to jednak planety większe od naszego olbrzyma - Jowisza. Spośród zbadanych do tej pory 200 gwiazd, okazuje się, że 10% ich posiada własne systemy planetarne. Co więcej ostatnimi czasy okazało się że istnieją planety bardzo podobne do naszej Ziemi.

Sonda Cassini

Sonda Cassini została wyniesiona w przestrzeń kosmiczną przy pomocy rakiety nośnej Tytan Tytan [gr. Titan] człowiek silny fizycznie i moralnie, mit. każdy z olbrzymów, dzieci Uranosa i Gai, którzy stoczyli z Zeusem walkę o panowanie nad światem i zostali strąceni do Tartaru, chem. pierwiastek... Czytaj dalej Słownik wyrazów obcych IV - Centaur w dniu 15 X 1997 roku. Celem sondy było dostarczenie próbnika na jeden z księżyców Saturna: na Tytana, a następnie pozostanie na orbicie Saturna i zbadanie jego pierścieni oraz samej planety, a także pozostałych księżyców. Zainteresowanie Tytanem wynika z tego, że jest to jedyny księżyc w Układzie Słonecznym na którym znajduje się atmosfera. Co więcej skład tej atmosfery przypomina atmosferę z pierwszych faz rozwoju naszej planety. Po względem technicznym misja sondy Cassini jest podobna do misji sondy Galileo, z tą różnicą że jest ona skierowana w stronę Saturna. Jednak podobnie jak Galileo wykorzysta ona pole grawitacyjne innych planet w czasie swojej podróży. Będą to w kolejności Wenus, Ziemia i Jowisz. Według planów sonda Cassini powinna dotrzeć w pobliże Saturna w październiku 2004 roku. Gdy sonda dotrze na miejsce, oddzieli się od niej próbnik o nazwie Huygens, który następnie opadnie na powierzchnię Tytana. Pozostała część sondy wejdzie na orbitę Saturna i dokona 30 pełnych obiegów w czasie których przeprowadzi zaplanowane obserwacje.

Sonda Gitto

Sonda Gitto została skonstruowana z myślą zbadania komety Komety niewielkie ciała niebieskie zbudowane głównie z lodu, odłamków skalnych i pyłu. Ich wielkość na ogół nie przekracza 10 km. Poruszają się po orbitach eliptycznych, hiperbolicznych lub parabolicznych.... Czytaj dalej Słownik geograficzny Halleya, a także w drugiej kolejności komety Grigg - Skjellerup. Najważniejszymi celami tej misji, jest to aby dokonać kolorowych zdjęć komety, przeprowadzić analizę procesów zachodzących w jej wnętrzu, a także poznać jej skład, zarówno części głównej jak i ogona.

13 marca 1986 roku sonda Gitto dotarła do komety Halleya i przeleciała w odległości 596 km od jej jądra. W czasie swojego lotu udało jej się pobrać odpowiednie próbki pyłu i gazu, a następnie przesłać wyniki ich analizy na Ziemię. W wyniku obserwacji przez nią przeprowadzonych okazało się, że jądro tej komety ma wymiary 8km na 15 km i jest barwy czarnej. Oraz okazało się, że wiruje ono z okresem 2,2 dnia. Cała powierzchnia jest usiana różnymi rozcięciami, szczelinami i kraterami, a natomiast z głębszych rozpadlin, które to pokrywają 10% powierzchni komety wydobywa się pył i gaz, unoszony w kierunku Słońca. W wyniku analizy składu tego pyłu i gazu, stwierdzono, że w 80% składa się on z pary wodnej, a pozostałą część stanowią tlenek i dwutlenek węgla, oraz amoniak.

Sonda SOHO - SOllar and Heliospheric Obsrvatory

Sonda ta została skonstruowana i wysłana w przestrzeń kosmiczną w celu zbadania procesów zachodzących we wnętrzu Słońca, oraz zbadania procesów które to kształtują jego koronę. Została ona wyniesiona w przestrzeń kosmiczną 12 XII 1995 roku za pomocą rakiety nośnej Atlas Atlas pierwszy kręg szyjny - dźwigacz. U ssaków posiada dwie powierzchnie stawowe, którymi ruchomo zestawia się z kłykciami potylicznymi czaszki. Nie posiada trzonu.

Atlas
Czytaj dalej Słownik biologiczny
2-AS. Sama sonda składa się z części zawierającej całą aparaturę badawczą, a także z części zawierającej niezbędne urządzenia umożliwiające poprawny lot sondzie (min. baterie słoneczne). Sonda ta według założeń miała działać 2 lata, w czasie których miała przesyłać dane na powierzchnię Ziemi z prędkością 40 kb/s. Prędkość tą zwiększono do 160 kb/s poprzez dodanie do sondy modułu MDI - Michelson Doppler Imager.

Sonda Ulysses

Jest to pierwsza sonda, która miała na celu zbadanie Słońca, bezpośrednio znajdując się na orbicie polarnej. Została ona wystrzelona w przestrzeń kosmiczną w październiku 1990 roku. W czasie swej podróży ku Słońcu, wykorzystała ona pole grawitacyjne Jowisza, które zadziałało jak katapulta i nadało sondzie odpowiedniej prędkości. Głównymi zadaniami jakie sonda powinna wykonać było zbadanie właściwości wiatru słonecznego, promieniowania jakie emituje Słońce, a także jej pola magnetycznego. Oprócz tego, w momencie kiedy znalazła się blisko Jowisza, miała także przeprowadzić kilka pomiarów z nim związanych. Po dwóch latach od wystrzelenia, sonda dotarła do Jowisza, a stamtąd powędrowała w stronę Słońca, do którego dotarła w 1994 roku. Wówczas to sonda przeleciała nad biegunem południowym Słońca i następnie w połowie 1995 roku dotarła nad biegun północny gwiazdy. W październiku tegoż samego roku, sonda Ulysses dokonała pełnego obrotu wokół Słońca i z powrotem skierowała się w stronę Jowisza. Po dotarciu do Jowisza ponownie wykorzystała jego pole grawitacyjne i powróciła w okolice Słońca 5 lat później. Dotarła na miejsce w czasie gdy Słońce charakteryzowało się wzmożoną aktywnością.

Sonda Galileo

Jest to sonda której misja polegała na zbadaniu atmosfery i magnetosfery największej planety Układu Słonecznego, czyli Jowisza. Została ona wyniesiona w przestrzeń kosmiczną na pokładzie wahadłowca Atlantis 18 X 1989 roku. W czasie swojej podróży wykorzystała ona pole grawitacyjne Wenus, które wyrzuciło ją z powrotem w kierunku Ziemi, a następnie wykorzystując z kolei ziemskie pole grawitacyjne nabrała już odpowiedniej prędkości aby dotrzeć do Jowisza. Dzięki takiej długiej podróży, sonda Galileo miała także możliwość zbadania Wenus (w pobliżu której znalazła się 10 II 1990 roku), Ziemi i jej Księżyca, a także asteroidów Gaspra i Ida. I w przypadku przelotu w okolicach Idy sonda ta odkryła iż asteroida ta posiada swojego naturalnego satelitę, którego nazwano Daktylem. Najbardziej spektakularną obserwacją jakiej dostarczyła Galileo było zderzenie się komety Shoemaker - Levy 9 z powierzchnią Jowisza. Zderzenie to nie byłoby możliwe do oglądania z powierzchni Ziemi. W grudniu 1995 roku Galileo zbliżyła się w końcu na taką odległość od Jowisza, z której to możliwe już było wypuszczenie próbnika. Próbnik dostał się do atmosfery Jowisza po 147 dniach od jego wypuszczenia przez sondę. W czasie swojej pracy przeprowadził badania atmosfery Jowisza, a także aktywności wulkanicznej księżyca Io. Następnie pod wpływem ogromnego ciśnienia jakie panuje we wnętrzu atmosfery uległ zniszczeniu. Sama sonda pozostała jeszcze przez dwa lata na orbicie Jowisza.

Próbniki Lunar Orbiter

Było to pięć próbników, które zostały zbudowane po to aby wykonać zdjęcia powierzchni Księżyca. Zdjęcia te miały następnie być wykorzystane przy planowaniu misji Apollo. Były one wysyłane w stronę Księżyca w latach 1966 - 1967 i wszystkie te loty zakończyły się pełnym sukcesem. Zdjęcia jakie wykonały próbniki ukazały 99% powierzchni Księżyca, a ich rozdzielczość wynosiła 60 metrów. Spośród wszystkich pięciu próbników, 3 wysłane jako pierwsze miały na celu wykonanie dokładniejszych fotografii 20 miejsc, które uważano za potencjalne miejsca lądowania dla misji Apollo. Pozostałe 2 próbniki miały na celu prowadzenie bardziej ogólnych obserwacji Księżyca.

Sonda Magellan

Sonda Magellan była pierwszą sondą, która nie została wystrzelona bezpośrednio z Ziemi, a tylko z jej orbity. Na orbitę została ona wyniesiona na pokładzie wahadłowca Atlantis, po czym odpaliła swoje silniki o powędrowała w stronę Wenus. W czasie swojego lotu półtora raz okrążyła Słońce i w dniu 10 VIII 1990 roku weszła na orbitę Wenus. Dzięki swojemu wyposażeniu sonda ta była w stanie zrobić bardzo dokładne mapy powierzchni Wenus, a także jej pola grawitacyjnego. Po przeprowadzeniu wszystkich zaplanowanych pomiarów sonda ta została wykorzystana do sprawdzenia nowej techniki manewrowania. Technika ta wykorzystywała do hamowania i sterowania atmosferę planety. Sonda Magellan zakończyła swój żywot 12 IX 1994 roku, kiedy to uległa zniszczeniu w atmosferze Wenus na skutek wysokiego ciśnienia.

Sondy Mariner

Była to seria 10 międzyplanetarnych próbników, które według planów miały być wysłane w przestrzeń kosmiczną w latach 1962 - 1974, a ich celem było zbadanie takich planet jak Merkury, Wenus i Mars.

Mariner 1

Pierwszy start międzyplanetarnej sondy zakończył się niepowodzeniem. Wystrzelona 22 VII 1962 roku sonda w chwilę po starcie rakiety, będąc na wysokości 161 km uległa zniszczeniu w wyniku zboczenia z kursu.

Mariner 2

Był pierwszą sondą międzyplanetarną, którego misja zakończyła się pełnym sukcesem. Została ona wyniesiona w przestrzeń kosmiczną 27 VIII 1962 roku za pomocą rakiety Atlas-Agena, której start odbył się z przylądka Canaveral. 14 grudnia tegoż samego roku sonda ta dotarła w pobliże Wenus i przesłała na Ziemię zebrane dane. Sonda ta jeszcze nadawała do 1964 roku, kiedy to bezpowrotnie utracono z nią kontakt, sonda była wówczas w odległości ok. 90 milionów km od Ziemi.

Mariner 3

Z założenia sonda ta miała zbadać Marsa. Została wystrzelona w kosmos 5 października 1964 roku. Niestety w wyniku nie odłączenia się obudowy od sondy, nie mogła ona rozwinąć swoich baterii słonecznych i straciła moc. Do dzisiaj znajduje się ona na orbicie okołoziemskiej

Mariner 4

Była to pierwsza sonda która pozwoliła astronomom przyjrzeć się powierzchni Marsa. Została wystrzelona w przestrzeń kosmiczną 28 listopada 1964 roku. W czasie swej podróży badała przestrzeń jaka znajduje się wokół niej, a po dotarciu w pobliże Marsa wykonała 22 zdjęcia jego powierzchni, co stanowiło 1% całkowitej powierzchni planety.

Mariner 5

Sonda Mariner 5 pod względem budowy była dokładną kopią sondy Mariner 4. Jednak była przystosowana do badania Wenus. Została wystrzelona w przestrzeń kosmiczną 14 VI 1967 roku i do Wenus dotarła w ponad 4 miesiące później. Dzięki temu, że była wyposażona w dokładniejszą aparaturę mogła ona dostarczyć bardziej szczegółowych danych o Wenus niż sonda Mariner 2.

Mariner 6 i Mariner 7

Obie te sondy były zaprojektowane i zbudowane z myślą o zbadaniu Marsa. Plan ich lotu zakładał przelot nad równikiem i południową stroną planety. Mariner 6 został wystrzelony jako pierwszy dnia 24 II 1969 roku, natomiast Mariner 7 ponad miesiąc później 27 III 1969 roku. Jako pierwszy w okolice Marsa dotarł Mariner 6, ale sonda Mariner 7 swój cel osiągnęła tylko 4 dni później. W czasie swojego lotu najbliższa odległość jaka dzieliła te sondy od powierzchni Marsa wynosiła 3550 km. W czasie swoich obserwacji dostarczyły one na Ziemię ok. 200 zdjęć czerwonej planety, a także jego księżyca - Phobosa. Oprócz tego badały także skład jej atmosfery.

Mariner 8 i Mariner 9

Były to 2 kolejne sondy które miały prowadzić dalsze badania Marsa. Jednak misja sondy Mariner 8 zakończyła się tuż po starcie, dlatego też niektóre zadania planowane dla sondy Mariner 8 musiał wykonać Mariner 9. Sonda Mariner 9 została wystrzelona w przestrzeń kosmiczną 30 V 1971 roku i po dotarciu do Marsa stała się jego sztucznym satelitą. W czasie swojego orbitowania wykonywała zdjęcia powierzchni czerwonej planety, badała skład jej atmosfery, jej ciśnienie i temperaturę, a także temperaturę powierzchni i jej ukształtowanie. Dzięki swojej pracy sonda ta dostarczyła naukowcom zdjęć całej powierzchni czerwonej planety, a także jej księżyców Phobosa i Deimosa.

Mariner 10

Była to 7 z kolei sonda, której misja zakończyła się sukcesem. Była to zarazem także pierwsza sonda, która w celu dotarcia do celu, jakim w tym wypadku był Merkury, wykorzystała pole grawitacyjne innej planety - Wenus. W swoich założeniach sonda Mariner 10 miała zbadać atmosferę i powierzchnię zarówno Merkurego jak i Wenus. Jej lot przebiegał w ten sposób, że 3 XI 1973 roku została wyniesiona w przestrzeń kosmiczną i umieszczona na orbicie okołoziemskiej, skąd następnie została przeniesiona na orbitę słoneczną i posłana w stronę Wenus. Do Wenus Mariner 10 dotarł 5 II 1974 roku i wykonał ponda 4000 zdjęć powierzchni tej planety. Dzięki wykorzystaniu jej pola grawitacyjnego sonda przyspieszyła i zmieniła swój tor lotu, tak, że 29 III tegoż samego roku dotarła w pobliże Merkurego. W czasie swojego lotu zbliżyła się do jego powierzchni na odległość 705 km. Sonda jeszcze dwukrotnie zbliżyła się do powierzchni Merkurego na odległość 47000 km i 375 km. W czasie drugiego zbliżenia które nastąpiło 21 IX 1974 roku sonda wykonała zdjęcia oświetlonej i południowej części planety. Natomiast w czasie trzeciego ostatniego zbliżenia sonda oprócz tego, że wykonała kolejne zdjęcia powierzchni planety, to także zbadała jej pole magnetyczne.

Pioneer 10

Była to sonda, która została wystrzelona w kosmos 2 III 1972 roku. Swego czasu za sprawą użytego napędu był to najszybszy pojazd kosmiczny. Dzięki swej prędkości był on w stanie minąć orbitę Księżyca po 11 godzinach lotu, a orbitę Marsa po 12 tygodniach lotu. 15 VII 1972 roku sonda dotarła do pasa asteroidów jaki znajduje się pomiędzy Marsem i Jowiszem, przez który udało jej się szczęśliwie przelecieć. Następnie kontynuowała swoją podróż w stronę Jowisza z prędkością 132000 km/h. Sonda minęła Jowisza 3 XII 1973 roku w odległości 130354 km i jako pierwsza uzyskała jego zdjęcia. Oprócz tego zbadała także pole magnetyczne tego olbrzyma, oraz przeprowadziła inne badania i dokonała kilka odkryć. Po tym zdarzeniu sonda kontynuuje swoją podróż ku granicom Układu Słonecznego, przy okazji prowadząc badania nad promieniowaniem kosmicznym i wiatrem słonecznym.

Pioneer 11

Został wystrzelony w przestrzeń kosmiczną 5 IV 1973 roku. Podobnie jak Pioneer 10 także Pioneer 11 przeleciała szczęśliwie przez pas asteroidów znajdujący się pomiędzy Marsem i Jowiszem, po czym włączył dodatkowe silniki i przyspieszył o 63 m/s. Do Jowisza dotarł w grudniu 1974 i zbliżył się do niego na odległość 43000 km. Tak niewielki dystans umożliwił wykonanie bardzo dokładnych zdjęć tej planety, min. naukowcy mogli dokładniej przyjrzeć się wielkiej czerwonej plamie. Oprócz tego sonda zbadała dokładnie polarne regiony planety, a także zebrane przez nią dane pozwoliły na określenie masy jednego z księżyców - Calisto. Dzięki temu że sonda zbliżyła się tak blisko do Jowisza, mogła wykorzystać jego pole grawitacyjne i jeszcze bardziej przyspieszyć osiągając prędkość 173 000 km. Z początkiem września 1979 roku sonda Pioneer 11 dotarła w pobliże Saturna przelatują koło niego w odległości 21000 km. W czasie swojego przelotu dostarczyła pierwszych tak bliskich zdjęć tej planety, a także zbadała jej pole grawitacyjne i magnetyczne. Odkryła także dwa dotąd nieznane księżyce Saturna. Przeprowadziła także badania dotyczące największego księżyca Saturna - Tytana, dzięki czemu wiemy, że jest tam za zimno aby mogło się pojawić na nim jakiekolwiek życie. Po tym spotkaniu z Saturnem sonda kontynuowała swoją podróż ku granicom Układu Słonecznego prowadząc podobnie jak Pioneer 10 badania dotyczące promieniowania kosmicznego i wiatru słonecznego. Niestety 1995 roku w wyniku wyczerpania się jej zasobów energii kontakt z tą sondą został całkowicie utracony.

Sondy z serii Ranger

Były to sondy stanowiące pierwsze próby NASA dotyczące badania powierzchni Księżyca. Ich misje miały wyglądać w ten sposób, że sondy miały być kierowane w kierunku Księżyca i do momentu ich rozbicia się o jego powierzchnię miały przesyłać na Ziemię zdjęcia jego powierzchni. Każda sonda z tej serii była wyposażona w 6 kamer. Nie były to identyczne kamery, a różniły się pomiędzy sobą takimi parametrami jak czas ekspozycji, pole widzenia, oraz wielkość i rodzaj Rodzaj jednostka systematyczna - jedna z kategorii w systemie klasyfikacji roślin i zwierząt, wyższa od gatunku, a niższa od rodziny, np. rodzaj szczur obejmuje gatunki: szczur śniady, szczur wędrowny; rodzaj... Czytaj dalej Słownik biologiczny obiektywu. Wystrzelona 23 IV 1962 roku sonda Ranger 4 była pierwszą która uderzyła w powierzchnię Księżyca. Jej następcą był Ranger 5, który wystrzelony 18 X 1962 roku, w wyniku usterki technicznej rozminął się z Księżycem.

Próbnik z serii Surveyor

Były to pierwsze sondy które jako pierwsze bezpiecznie wylądowały na powierzchni Księżyca. Ich głównym zadaniem było oprócz wykonania dokładnych zdjęć powierzchni Księżyca, także zbadanie gruntu i sprawdzenie czy może na nim wylądować statek kosmiczny - było to przygotowanie pod misję Apollo. Pierwsza sonda z tej serii została wystrzelona w kierunku Księżyca 31 V 1966 roku i jej misja zakończyła się sukcesem. Spośród kolejnych 6 sond które zostały wystrzelone do stycznia 1968 roku, aż pięć z nich osiągnęło swój cel. W sumie sondy z tej serii dostarczyły ponad 88000 zdjęć powierzchni Księżyca i przeprowadziły pierwsze analizy "gleby".

Sondy Viking 1 i Viking 2

Sondy te stanowiły projekt Viking, którego to głównym zadaniem i celem było wylądowanie próbników na Marsie, oraz zbadanie atmosfery i powierzchni tej planety. Wśród celów wymieniało się także poszukiwanie śladów życia na Marsie. Każda z tych sond zbudowana była z dwóch części: modułu orbitującego i lądownika.

Jako pierwszy wystartował Viking 1, który to został wystrzelony 20 VIII 1975 roku i zbliżył się on do Marsa 19 VI następnego roku. W czasie swojego pierwszego miesiąca krążenia na orbicie planety Viking 1 poszukiwał bezpiecznego miejsca do lądowania. 20 VII od sondy oddzielił się lądownik i pomyślnie opadł na powierzchnię czerwonej planety. Następna sonda - Viking 2 została wystrzelona w kierunku Marsa 9 IX 1975 roku i weszła na jego orbitę 7 VIII 1976 roku. 3 IX odłączył się od niego lądownik i również bezpiecznie wylądował na powierzchni planety. Pozostałe orbitujące części sond wykonywał zdjęcia powierzchni planety, których rozdzielczość wynosiła 150 - 300 metrów. W przypadku wybranych części powierzchni rozdzielczość ta nawet wynosiła 8 metrów. Viking 1 zakończył swoją pracę 17 VIII 1980 roku i w tym czasie dokonał 1400 obiegów wokół planety. Natomiast Viking 2 przestał pracować wcześniej bo 25 VII 1978 roku i w czasie swojego działania wykonał 706 obiegów wokół planety. Lądowniki które bezpiecznie osiągnęły powierzchnię Marsa przekazywały zdjęcia powierzchni planety, a także badały próbki gruntu, skład atmosfery i poszukiwały jakichkolwiek śladów życia. Lądownik Viking 1 zakończył swoją pracę i przerwał komunikację 13 XI 1982 roku, a lądownik Viking 2 - 11 VI 1980 roku. Do tego czasu zdołały przesłać na Ziemię 1400 zdjęć powierzchni czerwonej planety.

Voyager 1 i Voyager 2

Były to bliźniacze sondy, których głównym zadaniem było zbadanie najdalej położonych planet Układu Słonecznego - Saturna, Jowisza, Urana i Neptuna. W swoim locie sondy te wykorzystały bardzo korzystny układ planet, który zdarza się raz na 176 lat, dzięki czemu nie musiały być one wyposażane w silniki o dużej mocy. Dzięki temu że wykorzystano pole grawitacyjne poszczególnych planet dotarcie tych sond do Plutona nie zabrało im 30 lat.

Pierwszą sonda, która wystartowała był Voyager 2, wystrzelono ją w przestrzeń kosmiczną. 20 VIII 1977 roku. Voyager 1 został wyniesiony w kosmos 5 IX 1977 roku, jednak miał on podróżować po znacznie szybszej trajektorii. Obie rakiety, które wyniosły te sondy startowały z przylądka Canaveral na Florydzie. Sonda Voyager 1, dzięki temu, że poruszała się z większą prędkością od sondy Voyager 2 jako pierwsza doleciała do Jowisza, już w 18 miesięcy po starcie z Ziemii. Voyager 1 dotarł do Jowisza 5 V 1979 roku kiedy to zbliżył się do gazowego giganta na odległość 280 tys. km. Voyager 2 znalazł się w pobliżu Jowisza ponad miesiąc później bo 9 VI. W czasie swoich obserwacji obie sondy dokonały zaskakującego odkrycie, a mianowicie okazało się, że Jowisz także wyposażony jest w pierścienie roztaczające się wokół niego. Odkryto także, iż na księżycu Io znajdują się aktywne wulkany. Po przelocie w pobliżu Jowisza sondy kontynuowały swoją wędrówkę w kierunku następnej w kolejności planety Układu Słonecznego - Saturna. Jako pierwszy dotarł do niego Voyager 1, w listopadzie 1980 roku przelatując w odległości 124 000 km od planety. Natomiast Voyager 2 znalazł się w pobliżu Saturna w niecały rok później, bo w sierpniu 1981 roku. W czasie swojego lotu sondy dostarczyły zdjęć pierścieni Saturna, które posłużyły naukowcom do określenia ich składu, a także zrozumienia w jaki sposób utrzymują się one stale na orbicie planety. Saturn Saturn planeta
Czytaj dalej Słownik geograficzny
był ostatnią planetą Układu Słonecznego, którą odwiedził Voyager. Podczas jego przelotu w pobliżu Tytana, czyli jednego z księżyców Saturna, sonda wyskoczyła ponad płaszczyznę ekliptyki, przez co zmieniła swój kierunek tak, że nie ma szans spotkać już żadnej planety z naszego Układu Słonecznego. Obecnie zmierza ona w kierunku otchłani Wszechświata, a na jej pokładzie znajdują się informacje graficzne o naszej planecie, a także nagrane pozdrowienia mieszkańców Ziemi, odgłosy zwierząt i inne dźwięki naszej przyrody.

Voyager 2 jednak kontynuował swoją drogę ku następnym planetom i w styczniu 1986 r. dotarł do Urana. Tu także jego wizyta zaowocowała istotnymi odkryciami, bowiem udało mu się odkryć 10 nowych księżyców, a także pole magnetyczne jakie roztacza się wokół tej planety. Po przelocie w pobliżu Urana Voyager skierował się w stronę Neptuna, do którego dotarł w sierpniu 1989 roku. W czasie tego przelotu udało się sondzie zaobserwować aktywną atmosferę planety, odkryć 6 nowych jej księżyców, zarejestrować istnienie jej pola magnetycznego, a także zaobserwować istnienie pierścieni, które się wokół niej roztaczają. Po odwiedzeniu Neptuna Voyager 2 skierował się już ku krańcom Układu Słonecznego. Przy okazji obrócono kamery zamontowane na sondzie w ten sposób, aby można było wykonać ogólne zdjęcia układu planet z takiego punktu widzenia.

Łuna 2

Była to sonda, której przeznaczeniem było dotarcie do Księżyca. Była jedną z 24 planowanych takich sond. Po tym jak została wystrzelona 12 IX 1959 roku, zaledwie dwa dni później uderzyła w jego powierzchnię.

Łuna 3

Była to sonda wystrzelona w kierunku Księżyca 4 X 1959 roku. W tym wypadku jednak sonda była sterowana z powierzchni Ziemi za pomocą fal radiowych. Dzięki temu udało się wprowadzić ją na taką trajektorię, dzięki której mogła dokonać pełnego obrotu wokół Księżyca. W czasie swojego największego zbliżenia sonda znajdowała się w odległości 6200 km od powierzchni satelity. Sonda także wykonała pierwsze zdjęcia powierzchni Księżyca. Zdjęcia te jednak nie były natychmiast przesyłane na powierzchnię Ziemi, a wywoływane we wnętrzu sondy i tam też skanowane. Dopiero jak sonda zbliżyła się do powierzchni Ziemi, zostały one przesłane do ludzi nadzorujących jej pracę.

Łuna 9

Sonda ta przeszła do historii jako pierwsza, która wylądowała bezpiecznie na powierzchni Księżyca. Głównym jej zadaniem było zrobienie zdjęć powierzchni srebrnego globu, a następnie przesłanie ich na Ziemię do centrum kontroli lotu. Została ona wystrzelona z powierzchni Ziemi 31 I 1966 roku i dotarła do Księżyca 3 II. Dzięki danym zebranym przez tą sondę, naukowcy byli w stanie scharakteryzować ukształtowanie powierzchni Księżyca, określić liczbę kraterów, a także fizyczną specyfikę gruntu.

Łuna 10

Była to kolejna sonda programu mającego na celu zbadanie Księżyca. Została wystrzelona w jego kierunku 31 II 1966 roku i w kilka dni później bo 4 kwietnia weszła na orbitę naszego naturalnego satelity. Co ciekawe sonda startowała z platformy która znajdowała się na orbicie okołoziemskiej. Sonda ta była wyposażona we wszelkiego rodzaju aparaturę służącą do rejestracji promieniowania gamma, promieniowania kosmicznego, promieniowania słonecznego, a także promieniowania podczerwonego emitowanego przez Księżyc. W czasie swojej pracy dokonano także pomiarów grawitacji srebrnego globu. Co ciekawe sonda ta została także wykorzystana w celach politycznych kiedy to z okazji Kongresu Partii Komunistycznych odegrała zaprogramowaną melodię - "Międzynarodówkę". W sumie w czasie swojej pracy sondzie udało się wykonać 460 lotów wokół Księżyca w czasie których dokonała 219 połączeń z Ziemią drogą radiową. Działalność swoją zakończyła 30 V 1966 roku.

Łuna 11

Podobnie jak Łuna 10, także i ta sonda została wystrzelona z platformy znajdującej się na orbicie okołoziemskiej. Jej start odbył się 24 VIII 1966, a na orbitę Księżyca weszła dnia 28 VIII. Głównymi zadaniami sondy było:

- zbadanie promieniowanie rentgenowskiego i gamma, jakie emituje sam Księżyc

- zbadanie składu chemicznego Księżyca

- wyjaśnienie istnienia anomalii grawitacyjnych

- obserwacja i badania grup meteorytów znajdujących się w pobliżu Księżyca

- zbadanie promieniowania kosmicznego w pobliżu Księżyca

W czasie swojej pracy sonda Łuna 11 wykonała 277 obiegi wokół Księżyca w czasie których 137 razy łączyła się drogą radiową z centrum kontroli lotu. Jej działalność zakończyła się 1 IX 1966 roku.

Łuna 12

Kolejna sonda, której start odbywał się z platformy znajdującej się na orbicie okołoziemskiej. Została ona wystrzelona w kierunku Księżyca 22 X 1966 roku i w 3 dni później weszła na jego orbitę. Wykonała ona zdjęcia powierzchni, których rozdzielczość wynosiła 14,9 m na 19,8 m. Zdjęcia te były natychmiast przesyłane na Ziemię. W czasie swojej pracy zdołała wykonać 602 obiegi wokół Księżyca w czasie których 302 razy łączyła się drogą radiową z obsługą na Ziemi.

Łuna 13

To także sonda której start odbył się z platformy znajdującej się na orbicie ziemskiej. Została ona z niej wystrzelona 21 XII 1966 roku i tym razem jej zadaniem było bezpieczne wylądowanie na powierzchni Księżyca. Udało się to dnia 24 XII. W kilka minut po wylądowaniu sonda natychmiast zaczęła przekazywać na Ziemię obraz Obraz W najogólniejszym znaczeniu: świat przedstawiony w utworze literackim jako odzwierciedlenie jakiejś rzeczywistości zewnętrznej, np. obraz XIX-wiecznej Warszawy w Lalce B. Prusa. Takie pojmowanie kategorii... Czytaj dalej Słownik terminów literackich powierzchni Księżyca. W czasie transmisji można było obserwować jak zmienia się oświetlenie na Księżycu. Oprócz tego przekazu sonda także wykonała badania próbek gruntu oraz rejestrowała promieniowanie kosmiczne.

Łuna 14

Sonda ta została wystrzelona w przestrzeń kosmiczną 7 IV 1968 roku i po 3 dniach lotu weszła na orbitę Księżyca. W czasie swojej pracy sonda badała oddziaływanie grawitacyjne pomiędzy Ziemią i Księżycem. Sprawdzała także jakość transmisji radiowej z różnych orbit, oraz badała promieniowanie kosmiczne.

Łuna 16

Sonda ta została wysłana w kierunku Księżyca 12 IX 1970 roku, pięć dni później weszła na jego orbitę. Natomiast 20 IX udało jej się miękko i bezpiecznie wylądować na powierzchni Księżyca. Oprócz tego że wykonała zdjęcia powierzchni Księżyca (niestety nie udostępniono ich opinii publicznej), to także wyposażona w specjalne ramie mechaniczne zbierała próbki gruntu. Próbki te następnie zostały zamknięte w hermetycznym pojemniku i wraz z częścią sondy, która się oddzieliła powróciła na Ziemię. Próbki te dotarły na Ziemię 24 IX. Na Księżycu pozostała część sondy prowadziła dalej badania dotyczące temperatury i promieniowania kosmicznego, które przesyłała na Ziemię.

Łuna 17

Sonda ta została wystrzelona z orbity ziemskiej w kierunku Księżyca 10 XI 1970 roku i 15 XI weszła na jego orbitę. Następnie opadła bezpiecznie na powierzchnię srebrnego globu. Była to pierwsza sonda na pokładzie której znajdował się pojazd mechaniczny, którego przeznaczeniem było poruszanie się po powierzchni Księżyca. Pojazd ten nosił nazwę Łunochod 1 i po tym jak sonda wylądowała zjechał po wysuniętej rampie na powierzchnię naszego naturalnego satelity. Pojazd ten był bogato wyposażony w różnego rodzaju urządzenia pomiarowe. Min. dzięki zestawowi 4 kamer telewizyjnych był on w stanie przesłać na Ziemię ponad 20000 fotografii przedstawiających powierzchnię i panoramę Księżyca. Oprócz tego badał także grunt, rejestrował promieniowanie rentgenowskie i promieniowanie kosmiczne. W czasie swojej pracy udało mu się zebrać w sumie ok. 500 próbek skał, czasami nawet wydobywając je z dziur o głębokości 1m, które sam wywiercił. W pierwotnych założeniach Łunochod miał pracować jedynie 3 dni księżycowe które odpowiadały ok. 90 dniom ziemskim. Jednak spisał się on tak dobrze, że zdołał przepracować 11 dni księżycowych, czyli prawie jeden rok ziemski. Misja Łunochoda oficjalnie została zakończona 4 XII 1971 roku. W czasie swojej pracy pojazd ten przejechał przebył drogę 10 km.

Łuna 19

Kolejna sonda której start odbył się z orbity ziemskiej. Została ona wystrzelona w kierunku Księżyca 28 IX 1971 roku i weszła na jego orbitę 3 XII 1971 r. W czasie swojej działalności sonda prowadziła badania nad polem grawitacyjnym Księżyca i promieniowaniem jakie emituje. Oprócz tego, także badała wiatr słoneczny i transmitowała na Ziemię zdjęcia Księżyca i nie tylko.

Łuna 20

Została wystrzelona 14 II 1972 roku i w 4 dni później osiągnęła jego orbitę. Z kolei 3 dni później zdołała bezpiecznie wylądować na powierzchni Księżyca. Oprócz tego, że wykonywała zdjęcia panoramy Księżyca to także zbierała próbki gruntu, które po powrocie sondy na Ziemię stanowiły cenny materiał badawczy dla naukowców. Sonda wystartowała w drogę powrotną 22 II i po 3 dniach znalazła się na Ziemi.

Łuna 21

Została ona wystrzelona w kierunku Księżyca 8 I 1973 roku. Była to druga sonda, która dostarczyła na powierzchnię Księżyca pojazd mechaniczny - Łunochod 2. Pojazd ten w czasie swoje pracy fotografował powierzchnię Księżyca i badał próbki skał. W czasie swoje działalności przebył 37 km.

Łuna 24

Była to ostatnia sonda z tej serii i wystrzelono ją w przestrzeń kosmiczną 9 VIII 1976 roku. Jej zadaniem było zebranie próbek skał z powierzchni Księżyca i transport Transport element działu gospodarki narodowej zwanego komunikacją. Przemieszczanie ładunku i osób. W wielu rejonach świata do dziś zwierzęta są podstawowym środkiem transportu. Dotyczy to zwłaszcza słabo... Czytaj dalej Słownik geograficzny ich na powierzchnię Ziemi. Zadanie to zostało wykonane i sonda bezpiecznie powróciła na Ziemię dnia 22 VIII 1976 roku.

Phobos 1 i Phobos 2

Były to dwie bliźniacze sondy które zostały wyniesione w przestrzeń kosmiczną za pomocą rakiety Proton, odpowiednio 7 i 21 VII 1988 roku. Głównymi zadaniami tych sond było badanie przestrzeni kosmicznej, obserwacja Słońca, a także badanie powierzchni i atmosfery Marsa i jego księżyca - Phobosa.

Sonda Phobos 1 działała prawidłowo i wypełniała swoje zadania jedynie do dnia 30 VIII, kiedy to w wyniku błędu w przesłanym oprogramowaniu sonda straciła orientację w przestrzeni i nie mogła już odpowiednio ustawić się tak, aby pobierać energię słoneczną. W skutek czego straciła moc i łączność z nią została utracona.

Druga sonda - Phobos 2 pracował bez zarzutu przez cały lot w kierunku Marsa, a także w czasie jej wejścia na orbitę planety. Jednak gdy sondę czekało już ostatnie zadanie, którego celem był przelot 50 metrów nad powierzchnią planety i wystrzelenie dwóch próbników w kierunku jej księżyca - Phobosa, w wyniku błędu komputera pokładowego kontakt z sondą został bezpowrotnie utracony.

Misja Vega

Była to misja, która wykorzystywała dwie sondy Vega 1 i Vega 2. Ich głównym zadaniem był przelot w pobliżu planety Wenus, a także komety Halleya. Vega 1 została wystrzelona w przestrzeń kosmiczną. 15 XII 1984 roku, natomiast Vega 2 6 dni później. Gdy sondy te dotarły w pobliże Wenus, wystrzeliły w kierunku jej powierzchni próbniki, a same dzięki wykorzystaniu grawitacji planety powędrowały na spotkanie komety Halleya. 6 III 1986 roku pierwsza sonda minęła kometę Halleya w odległości 10000 km lecąc z prędkością prawie 80 km/s. Druga natomiast minęła kometę w odległości 3000 km. Każda sonda wyposażona była w skomplikowaną aparaturę pomiarową w skład której wchodziły różnego rodzaju kamery, spektrometry i różnego rodzaju próbniki. W sumie całe oprzyrządowanie naukowe każdej sondy ważyło ok. 125 kilogramów. Dane jakie zbierały sondy były natychmiast transmitowane na Ziemię z prędkością 65 kb/s. Badanie komety Halleya trwało w sumie ok. 3 godzin. Rozpoczęło się na 2,5 godziny przed dotarciem w jej pobliże, a skończyło się w 0,5 godziny po punkcie największego zbliżenia.

Próbnik Wenus

Była to kula, której średnica wynosiła ok. 240 cm. Próbnik ten został oddzielony od sondy na dwa dni przed dotarciem do powierzchni planety. Pod względem budowy i konstrukcji był to próbnik identyczny z tymi, które wykorzystano w misjach Venera 9 - 14. Także pod względem wytyczonych celów misje te nie różniły się za bardzo od siebie. Próbnik Wenus miał bowiem na celu zbadanie powierzchni i atmosfery planety. Był on wyposażony we wszelkiego rodzaju aparaturę pomiarową, której zadaniem było przeprowadzenie pomiarów dotyczących temperatury, promieniowania, ciśnienia, składu atmosfery i określenia innych właściwości planety. Gdy tylko lądownik znalazł się w atmosferze z jego wnętrza uwolnione zostały specjalne balony, które miały prowadzić badania nad składem i innymi parametrami gazów zawartych w atmosferze. Balony te były zaopatrzone w linę na końcu której znajdowała się aparatura pomiarowa, która zebrane dane bezpośrednio przesyłała w kierunku Ziemi. Badania te trwały 47 godzin. W czasie swojej działalności balony w sumie przebyły dystans 9000 km, i gdy weszły na obszar oświetlony przez Słońce uległy zniszczeniu na skutek działania wysokiej temperatury.