Dodaj do listy

Gryzonie

Gryzonie należą do najliczniejszego rzędu ssaków, który obejmuje 29 rodzin tych zwierząt dając w sumie prawie dwa tysiące gatunków. Charakterystyczna dla gryzoni jest obecność długich, stale rosnących siekaczy w szczęce górnej i dolnej. Zwierzęta te nie posiadają kłów i najczęściej żywią się pokarmem roślinnym. Zwierzęta te charakteryzują się także dużą rozrodczością , zasięg ich występowania obejmuje wszystkie kontynenty Kontynenty rozmieszczenie, po­wierzchnia.
Powierzchnia kontynentów oraz ich najwyższe szczyty
Kontynent
pole powierzchni w mln km2
Najwyższy szczyt
Wysokość w m n.p.m.
Azja
...
Czytaj dalej Słownik geograficzny
bez Antarktydy.

Największym gryzoniem na świeci jest kapibara. Występuje on we wschodnich obszarach Ameryki Południowej. Typowym środowiskiem bytowania kapibary są obszary leśne, w pobliżu których znajdują się zbiorniki wodne. Długość tego zwierzęcia wynosi około 130 centymetrów, przy wzroście 50 centymetrów. Budowa ciała tego gryzonia jest masywna, może on ważyć nawet 50 kilogramów. Kapibara żywi się pokarmem roślinnym, zdobywa pożywienie w dzień i w nocy. Potrafi on dość dobrze pływać i nurkować ,co umożliwiają mu błony pławne łączące palce w odnóżach. Polowania na kapibary są bardzo popularne ze względu na cenne mięso a także tłuszcz podskórny będący źródłem jodu wykorzystywanego w lecznictwie.

Gryzonie nadrzewne mają pewne przystosowania, które umożliwiają im sprawne poruszanie się po drzewach. Są nimi ostre pazury nadające im przyczepność do drzewa i długi ogon dzięki któremu mogą balansować na cienkich gałęziach. Popularnym gryzoniem drzewnym jest wiewiórka. Zwierzę to buduje kilka gniazd na drzewie i nie zapada w sen zimowy. Dlatego gromadzą dużo pokarmu na czas zimy w różnych kryjówkach. Niektóre gryzonie nadrzewne , takie jak taguana i polatuchy mają zwiększone fałdy skórne , dzięki którym mogą one wykonywać lot ślizgowy. Gryzonie te mogą skakać w ten sposób na odległość nawet 60 metrów. Te "latające wiewiórki" żyją w koronie drzew, zdobywają pokarm Pokarm związki chemiczne, zarówno organiczne, jak i nieorganiczne, niezbędne do prawidłowego funkcjonowania organizmu, pobrane ze środowiska zewnętrznego. autotrofizm, heterotrofizm.
Czytaj dalej Słownik biologiczny
głownie w nocy , odżywiają się jajami ptaków, roślinami a także owadami.

Gryzonie wodne.

Gryzonie ziemno-wodne posiadają błony pławne pomiędzy palcami, co ułatwia im pływanie. Do takich gatunków gryzoni należą nutria Nutria M. Musierowicz Ida sierpniowa, bohaterka epizodyczna; młodsza Borejkówna, ruchliwa i energiczna.
Czytaj dalej Słownik bohaterów literackich - gimnazjum
i bóbr.

Bóbr europejski jest gatunkiem o aktywności nocnej. Dzięki silnym zębom ścina on gałęzie i pnie drzew, wykorzystując je do budowy tamy. Tamy uszczelnia mułem i roślinnością. Tamy te powodują spiętrzenie wody w rzece, dzięki czemu wejście do nory bobra jest ukryte pod wodą. Po lądzie bobry poruszają się z trudnością ,natomiast w wodzie bardzo zwinnie. W czasie zagrożenia bobry uderzają silnie spłaszczonym, pokrytym łuskami ogonem o powierzchnie wody , ostrzegając tym samym inne osobniki. Dawniej bobry były cennym trofeum w czasie polowań, ze względu na mięso, sadło, futro i specyficzną wydzielinę gruczołów znajdujących się w okolicy narządów rozrodczych. Wydzielina miała zastosowanie w staropolskiej medycynie. Obecnie bóbr objęty jest ochrona gatunkową.

Nutria jest gryzoniem który większość czasu spędza w wodzie. Gryzoń ten przypomina swoją budową szczura, posiada nagi ogon pokryty łuskami. Swoje nory buduje w okolicach rzek, jest świetnym pływakiem. Nutria jest zwierzęciem futerkowym, dba o swoja sierść smarując ją wydzielinami specjalnych gruczołów zlokalizowanych w okolicy pyska.

Innym gryzoniem wodnym jest piżmak, o futerku koloru brunatnego z lekko spłaszczonym bocznie ogonem. Na tylnych łapach tych gryzoni występują kępki szczeciniastych włosków, które ułatwiają pływanie tych zwierząt. Samice w czasie rui wydzielają z gruczołu piżmowego charakterystyczne substancje zapachowe mające na celu zwabić samca. Populacje piżmaków w niektórych rejonach uległy skurczeniu na skutek odstrzałów osobników , które niszczyły wały przeciwpowodziowe kopiąc w nich nory. Substancje wydzielane z gruczołów piżmowych używane są powszechnie w przemyśle perfumeryjnym.

Gryzonie naziemne.

Świstak jest gryzoniem zamieszkującym tereny górzyste, przede wszystkim rejony Tatr i Alp. Kolonie świstaków składają się z kilkunastu osobników, które budują ogromne nory , których mogłyby przezimować. W czasie snu zimowego zmniejsza się tempo metabolizmu, temperatura ciała może spaść do 4° C, spowalnia się rytm oddechu.

Ogromna ilość nor na terenie bytowania świstaków służy im także do ochrony przed drapieżnikami. Świstaki podczas żerowania uważnie obserwują okolicę i w chwili niebezpieczeństwa wydają bardzo głośny świst ostrzegający pozostałych członków gromady. Ten system ostrzegania pozwala im szybko skryć się w norach.

Populacja świstaków w XIX wieku skurczyła się w dużym stopniu ze względu na liczne polowania , które miały na celu zdobycie cennego futra i sadła. Świstak był pierwszym gatunkiem , który został objęty ochroną gatunkową.

Szynszyla mała jest to gryzoń , który praktycznie nie występuje naturalnie w środowisku. Terenem jej naturalnego występowania są Andy. Populacja Populacja podstawowa jednostka ekologiczna; zespół osobników danego gatunku występujących na określonym obszarze, np. populacja saren w lesie lub szczupaków w jeziorze. Każda populacja posiada charakterystyczną... Czytaj dalej Słownik biologiczny szynszyli jest na wymarciu i objęta ścisła ochrona gatunkową. Większość przedstawicieli tego gatunku to osobniki hodowlane. Podobnym do niej gatunkiem jest szynszyla duża o czarnej barwie futerka.

Mysz domowa jest bardzo popularnym gryzoniem występującym na każdym kontynencie z wyjątkiem Antarktydy. Jej środowisko bytowania ściśle związane jest z ludzkim. Gryzonie te są wszystkożerne, żyją stadnie i żerują głównie nocą. Są szkodnikami w gospodarstwach domowych i rolnych, często roznoszą choroby zakaźne. Myszy hodowane w laboratorium często wykorzystywane są jako obiekt badań naukowych.

Szczur wędrowny- jest gatunkiem, który pierwotnie występował tylko na terenach Azji Północno-Wschodniej. W wieku XVII i XVII nastąpiło masowe rozprzestrzenianie się tego gatunku po całym świecie. Jego występowanie zależy od miejsca bytowania człowieka. Zamieszkuje różnego rodzaju nory , kanały ściekowe. Jest groźnym szkodnikiem, który może atakować niektóre zwierzęta hodowlane oraz jest nosicielem wielu chorób zakaźnych.

Znane są także inne gatunki szczurów : szczur śniady i wielkoszczur. Wielkoszczur jest podobny do szczura wędrownego lecz jest od niego większy, osiągając czasem długość 45 centymetrów , z ogonem nawet 90 cm. Posiada specjalne torby policzkowe ,w których gromadzi pokarm.

Świnka morska - popularny gryzoń hodowlany, występuję naturalnie na terenach Brazylii i Peru. Hodowle świnki morskiej wykorzystywane są w laboratoriach, jako obiekt eksperymentów naukowych. W Ameryce Południowej gryzoń ten jest popularnym przysmakiem.

Nornica ruda jest niewielkim gryzoniem zamieszkującym tereny leśne, zarośla i łąki. Jest szkodnikiem pól uprawnych , często tępiona przez rolników.

Lemingi- są to gryzonie zamieszkujące obszary tundry. Stworzonka te mają bardzo puszyste futerko i owłosione łapy. Istnieje odmiana lemingów śnieżnych, które są jedynymi gryzoniami posiadającymi białe futro.