Dodaj do listy

Dziura ozonowa 2

Problem dziury ozonowej jest stosunkowo nowy. Jeszcze 20 lat temu niewiele ludzi zdawało sobie sprawę z istnienia ozonosfery. Obecnie dzięki odkrycia naukowców i mediom które tą sprawę nagłaśniają mało jest osób które nigdy nie słyszały o tzw. "dziurze ozonowej".

Ozon jest to trójatomowa odmiana tlenu o symbolu O3 . Gaz ten jest wykorzystywany np. jako wybielacz, środek do odkażania wody oraz do odświeżania powietrza. Posiada tez zdolność pochłaniania elektronów w chemicznych reakcjach, dlatego używany jest jako utleniacz. Wyróżniamy ozon stratosferyczny oraz troposferyczny. Ten drugi powstaje w reakcjach spalania np. w silnikach samochodowych. Jego duże stężenie w przypowierzchniowej warstwie powietrza jest bardzo niekorzystne dla zdrowia żywych organizmów w tym także ludzi.

Warstwa ozonu stratosferycznego jest niezbędna dla istnienia życia na Ziemi. Cienka ozonosfera Ozonosfera warstwa atmosfery znajdująca się na wysokości od 25 do 55 km, o podwyższonej zawartości ozonu. Proces pochłaniania promieniowania ultrafioletowego przez ozon oraz jego rozkład doprowadza do wyraźnego... Czytaj dalej Słownik geograficzny znajdująca się na wysokości 15-50 km, pochłania większości emitowanego przez słońce promieniowania ultrafioletowego (UV). Promieniowanie to jest zabójcze dla wszystkich żywych organizmów. Część promieniowania UV przechodzi jednak przez atmosferę. Dawka ta jest niezbędna do prawidłowego funkcjonowania organizmu. Pod wpływam promieniowania UV w skórze produkowana jest witamina D odpowiedzialna za prawidłowy rozwój układu kostnego.

Największą koncentracja ozonu znajduje się na wysokości 25-30 km. powietrze na tej wysokości zawiera wiele cząsteczek ozonu. Nieustannie zachodzi proces powstawania ozonu. Dwuatomowe cząsteczki zwykłego tlenu rozpadają się na pojedyncze atomy, następnie łączą się one w trój atomowe cząsteczki ozonu. Przemiany te zachodzą pod wpływem promieniowania ultrafioletowego pochodzącego ze słońca. Jest ono zużywane w tych procesach.

Promieniowanie UV.

Reakcja skóry ludzkiej na nawet niewielkie dawki promieniowania ultrafioletowego, jest produkcja Produkcja zorganizowana działalność ludzi polegająca na wytwarzaniu dóbr materialnych oraz świadcząceniu usług, służąca zaspokojeniu potrzeb.
Czytaj dalej Słownik geograficzny
brązowego barwnika melaniny. W ten sposób powstaje nasza opalenizna. Jednak zbyt duże dawki promieniowania UV, prowadza do chorobowych zmian naszej skóry. Następstwem zbyt długiego opalania bez zabezpieczenia specjalnymi filtrami może być bardzo niebezpieczny rak skóry. Zagrożone są również oczy. Promieniowanie UV jest przyczyną powstawania katarakty prowadzącej do ślepoty. Niekorzystny wpływ ma ono również na rośliny. Szczególnie wrażliwe są małe organizmy morskie, fitoplankton. Jest on początkowym ogniwem łańcuch pokarmowego i ma duży udział w produkcji tlenu na naszej planecie. Jego zniszczenie może doprowadzić do bardzo niekorzystnych zmian.

Stężenie ozonu w atmosferze zależy m.in. od temperatury dlatego występują nieznaczne wahania jego ilości w zależności od pory dnia czy roku. Jednak od milionów lat ilość ozonu w atmosferze pozostawała mniej więcej na jednakowym poziomie.

Od lat 80 tych ubiegłego stulecia, Ozonosfera stała się przedmiotem badań i obserwacji wielu naukowców. Stwierdzono nad Antarktyda znaczne spłycenie warstwy ozonowej. Użyto wtedy po raz pierwszy terminy "dziura ozonowa". Mniejsza ilość cząsteczek ozonu powoduje że do powierzchni ziemi dociera większa ilość promieniowania ultrafioletowego. Jak twierdza naukowcy zajmujący się tym problemem, proces powstawania dziury ozonowej rozpoczął się jeszcze w latach 70 tych.

Przyczyny powstawania dziury ozonowej

Pod koniec lat 80 tych poprzedniego wieku, naukowcy odkryli przyczynę problemu. Okazało się że za niszczenie warstwy ozonowej odpowiedzialne są gazy z grupy freonów. Po II wojnie światowej stały się one bardzo popularne. Stosowano ich do produkcji tworzyw sztucznych, w aerozolach oraz w lodówkach i zamrażarkach jako środek chłodniczy.

Cząsteczki freonu pod wpływem światła słonecznego ulegają rozpadowi. Jednym z produktów rozpadu jest chlor. Kiedy dostanie się on do ozonosfery, rozbija cząsteczki ozony, przekształcając je w zwykły tlen. Nawet niewielka ilość chloru powoduje wielkie szkody. Jedna cząsteczka chloru niszczy ok. 100 tyś cząsteczek ozonu.

Problem dziury ozonowej nie dotyczy tylko i wyłącznie obszaru Antarktydy, W latach 90 tych naukowcy stwierdzili niebezpieczne zmniejszenie ilości ozonu w szerokościach umiarkowanych nad Europą oraz Ameryką Północną. Jednak ubytki na d biegunem południowym są największe. Okresowo nawet połowa stratosferycznego ozonu znikała. Jakiś czas później ozon znów się pojawiał. Długo szukano odpowiedzi na tą zagadkę. Okazało się iż powodem tych szybkich zmian s ą chmury. Zima cząsteczki freonów osiadają na kryształkach lodu powstającego w chmurach. W tym czasie wyodrębniany jest z nich chlor. Na wiosnę ze zdwojona siłą niszczy on cząsteczki ozonu.

W końcu lat 80 tych ubiegłego wieku, naukowcy stwierdzili że sytuacja jest bardzo zła i należy coś przedsięwziąć aby zatrzymać proces powiększania się dziury ozonowej. W roku 1987 na międzynarodowej konferencji w Montrealu podpisano układ który zobowiązywał do zmniejszenia emisji freonów. W tym celu należało znaleźć gaz który zastąpi freon. Jednak nawet po podpisaniu układu kilka krajów nie wywiązało się z niego. Dlatego w na początku 90tych lat zmieniono znacznie postanowienia protokołu. Państwa które go podpisały zobowiązały się do całkowitego wycofania freonów do roku 2000. zabroniono również produkcji i sprzedaży freonów krajom które nie podpisały protokołu Montrealskiego.

Jednak z powodu długiego czasu rozkładu freonów (100 lat) długo jeszcze nie pozbędziemy się ich zupełnie z naszej atmosfery.

Efekt cieplarniany

Jest to kolejne zagrożenie dla ludzkości na skalę globalną. Efekt cieplarniany polega na podwyższaniu się temperatury na ziemi. Dzieje się tak na skutek obecności w atmosferze tzw., gazów szklarniowych. Przepuszczają one promieniowanie widzialne słońca jednak nie pozwalają już się wydostać promieniowaniu cieplnemu. Całość działa na zasadzie szklarni. Rolę gazów szklarniowych spełnia tu szyba. Wewnątrz szklarni będzie zawsze cieplej niż na zewnątrz nawet w pochmurny dzień. O gazów szklarniowych zaliczamy parę wodna, dwutlenek węgla, metan, ozon oraz wiele innych gazów.

W wyniku rewolucji przemysłowej na przełomie XIX i XX wieku, do ziemskiej atmosfery trafiało coraz więcej dwutlenku węgla. Jest on produktem spalania podstawowych surowców energetycznych ropy naftowej i węgla kamiennego oraz w mniejszym stopniu gazu ziemnego. Dodatkowo w wyniku wycinania lasów problem nasila się. Lasy są głównymi pochłaniaczami dwutlenku węgla. Wykorzystują go w procesie fotosyntezy. Kolejnym zagrożeniem wpływającym na zawartość dwutlenku węgla w atmosferze jest dziura ozonowa. Promieniowanie UV niszczy fitoplankton Fitoplankton plankton roślinny - mikroskopijne glony i sinice biernie unoszące się w toni wodnej. Fitoplankton jest pierwszym ogniwem w łańcuchu pokarmowym pelagialu mórz i oceanów oraz jezior. W fitoplanktonie... Czytaj dalej Słownik biologiczny oceaniczny który również pochłania wielkie ilości CO2 . Efekt cieplarniany zachodził od milionów lat, jest on zupełnie naturalny, dzięki niemu może istnieć życie na ziemi w kształcie jaki znamy. Gdyby go nie było temperatura na Ziemi była by bardzo niska. Niebezpieczeństwo polega jednak na tym iż człowiek swoją działalnością przyspieszy znacznie naturalny proce. Skutki tego mogą okazać się dla nas tragiczne. Na skutek podniesienia się temperatury, lądolody Antarktydy i Grenlandii Zaczną topnieć. Podniesie się tym samym poziom oceanu światowego. Zalane zostaną wielkie obszary nadbrzeżne. Rejony te są często gęsto zaludnione oraz wykorzystywane rolniczo. Wiele wysp na morzach i oceanach zniknie zupełnie. Taki los czeka np. Maledywy.

Zmianie może ulec klimat Klimat przebieg pogody na pewnym obszarze, ustalony na podstawie wieloletnich obserwacji.
Czytaj dalej Słownik geograficzny
na naszej planecie. Naukowcy mogą jedynie przypuszczać do czego może doprowadzić globalne ocieplenie. Posiadają oni zbyt mała wiedze o tego typu procesach aby prognozować przyszłość. Miejmy nadzieję że najczarniejsze scenariusze nie sprawdza się.