Dodaj do listy

Zagrożenie HIV i AIDS

AIDS (ang. Acquired Immune Deficiency Syndrome) to zespół nabytego upośledzenia odporności. Prowadzi do niego zakażenie wirusem HIV (ang. Human Immunodeficiency Syndrom), czyli ludzkim wirusem upośledzenia odporności. Prawdopodobnie wirus HIV - 1, będący odmianą wirusa HIV, albo wirus niezwykle do niego podobny zmutował po czym przedostał się z małp afrykańskich na ludzi. Początkowo rozprzestrzeniał się wśród ludności afrykańskiej, a następnie zaatakował mieszkańców Ameryki, Europy i pozostałych kontynentów. Trzeba zatem zapamiętać, że AIDS to choroba Choroba występuje wtedy, gdy bodźce zewnętrzne są zbyt silne lub działają zbyt długo, przy równoczesnym zmniejszaniu się zdolności przystosowania organizmu.
Czytaj dalej Słownik biologiczny
zakaźna, której przyczyną jest zakażenie wirusem HIV. Pozostaje on w organizmie gospodarza do końca jego życia i prowadzi do zespołu chorób.

Wirus HIV jest wrażliwy na czynniki zewnętrzne tj. promienie słoneczne czy suche powietrze i nie jest groźny już w kilka, kilkanaście godzin po opuszczeniu organizmu człowieka. Natychmiast zabija go temperatura wrzenia wody, dlatego nie bez znaczenia jest konieczność gotowania narzędzi chirurgicznych po każdym zabiegu. Poza organizmem ludzkim wirus niszczy temperatura powyżej 56˚C, środki dezynfekujące, w tym alkohol i stosowane w gospodarstwach domowych preparaty czyszcząco - myjące zawierające w swym składzie związki chloru. Gdy cząsteczki wirusa przedostaną się na przedmioty codziennego użytku, wraz z upływem minut jest ich mniej, aż giną wszystkie. W świeżej krwi i niektórych wydzielinach wirus żyje nieco dłużej.

Wirus po wniknięciu do organizmu ludzkiego, atakuje układ odpornościowy, namnaża się w jego komórkach i niszczy je, co prowadzi do groźnego osłabienia odporności osoby zainfekowanej. W efekcie organizm traci zdolność skutecznej walki z błahymi nawet zakażeniami niegroźnymi dla osoby zdrowej, które mogą prowadzić do śmierci nosiciela wirusa HIV.

Po raz pierwszy chorobę AIDS zdiagnozowano w 1986 roku, a definicję nowego zespołu chorobowego ustalono na świecie już w roku 1981. Dziś już wiadomo, że wirus atakował ludzi znacznie wcześniej.

W Polsce od roku 1986 do 31 grudnia 1999 roku wirusem HIV zakaziło się 839 osób, a z tego 470 zmarło. Od początku pandemii AIDS na świecie zmarło ponad 16 milionów ludzi, dzieci Dzieci Z. Nałkowska Medaliony - Dorośli i dzieci w Oświęcimiu, bohaterowie autentyczni; dzieci przybywające do Oświęcimia nie miały wielkich szans przetrwania. Mniejsze i słabsze natychmiast kierowano... Czytaj dalej Słownik bohaterów literackich - liceum i dorosłych. Obecnie z HIV i AIDS żyją 34 miliony osób. Każdego dnia przybywa na świecie średnio 6tysięcy nowych infekcji wirusem. Liczba ta jest bardzo prawdopodobna, jednak jedynie szacunkowa, bowiem takich danych dostarczają statystyczne analizy epidemii i nikt tak na prawdę nie wie, ile osób dziennie ulega zakażeniu. Niepokoi fakt, że na świecie można obserwować wzrost liczby nowych zakażeń, zwłaszcza w biednych krajach Ameryki Południowej, Afryki Saudyjskiej, Azji czy krajach byłego Związku Radzieckiego. W samych rejonach Afryki Środkowej i Południowo - Wschodniej około 36% dorosłej populacji jest zainfekowana wirusem HIV. Według szacunków dziennie zakażonych wirusem HIV zostaje 1500 obywateli Republiki Południowej Afryki. W regionie Kwa Zulu Natal należącym do RPA 30-40% populacji jest nosicielem wirusa HIV.

Badania, które prowadzone były w Kenii wykazały, że aż 20% kobiet zakażonych HIV i chorujących na AIDS padło ofiarą przemocy, gdy przedstawiły partnerowi wynik testu. Kobiety, które ukrywają fakt swojego nosicielstwa nie są poddawane leczeniu w okresie ciąży. Po urodzeniu dziecka karmią je piersią, przez co zwiększają ryzyko zakażenia swojego potomstwa.

Zagrożenie istnienia gatunku ludzkiego z powodu pandemii HIV/AIDS jest teoretycznie możliwe. Nalerzy jednak wierzyć, iż instynkt samozachowawczy zmusi ludzi do zmian zachowań, które przyczyniają się do szerzenia zakażeń, szczególnie zachowań w dziedzinie życia seksualnego.

Wirus HIV dostaje się do organizmu po pokonaniu nieswoistych barier ochronnych ludzkiego ciała, najczęściej na skutek przerwania ciągłości śluzówki albo skóry podczas stosunku seksualnego czy karmienia. Zakłucie igłą ubrudzoną materiałem zakaźnym pochodzącym od pacjenta HIV - dodatniego prowadzi do infekcji 1 na 200-300 ekspozycji, podczas gdy dożylne podanie Podanie opowieść ludowa, utrwalona w tradycji, przekazywana ustnie, dotycząca przeszłości historycznej lub legendarnej danej zbiorowości, związana z postaciami, wydarzeniami lub miejscami ważnymi dla jakiegoś regionu.
...
Czytaj dalej Słownik terminów literackich
jednej jednostki zakażonej krwi praktycznie równoznaczne jest z przekazaniem wirusa zdrowej dotychczas osobie.

Gdy wirus zetknie się z komórką, która jest wrażliwa na zakażenie, czyli z komórką posiadającą na swej powierzchni receptor CD4 tj. limfocyt T czy makrofag, dochodzi do połączenia się płaszcza wirusa z błoną komórkową komórki docelowej, czyli do fuzji. Do wnętrza atakowanej komórki dostaje się cząsteczka RNA wirusa oraz jego enzymy, dzięki którym wirus wykorzysta aparat replikacyjny komórki do własnych celów. Teraz los komórki zainfekowanej zależy od stanu, w który ona wejdzie - stanu zakażenia letentnego, czyli przewlekłego lub w stan aktywnej replikacji. Faza replikacyjna prowadzi w ostateczności do zniszczenia komórki zakażonej, a komórki zainfekowane letentnie stają się potencjalnym rezerwuarem cząsteczek wirusa.

Natychmiast po wniknięciu do ludzkiego organizmu, wirus HIV atakuje komórki, które posiadają receptor powierzchniowy CD4, czyli limfocyty Limfocyty rodzaj leukocytów należący do agranulocytów. Są to komórki kręgowców warunkujące pamięć, koordynację i specyfikę reakcji immunologicznych, oraz odpowiedzi obronne typu komórkowego, dzięki... Czytaj dalej Słownik biologiczny T i makrofagi Makrofagi komórki o dużych właściwościach żernych. Potrafią sfagocytować do stu komórek bakteryjnych. Niszczą też stare, zużyte komórki organizmu (głównie krwinki). Makrofagi powstają z monocytów... Czytaj dalej Słownik biologiczny należące do grupy białych ciałek krwi. Cząsteczki wirusa roznoszone są po całym organizmie przy pomocy krążących makrofagów, aż osiadają w elementach tkanki chłonnej, najczęściej w węzłach chłonnych. W kilka tygodni od infekcji - zazwyczaj 3 - 8 tygodni - w organizmie rozwija się ostra choroba retrowirusowa. Często przebiega bezobjawowo albo w postaci łagodnej choroby, która objawia się typowo dla infekcji wirusowej, czyli towarzyszy jej gorączka, zapalenie gardła, bóle mięśniowo - kostne, grudkowo - plamista wysypka najczęściej pojawiająca się na twarzy i tułowiu, czasem na kończynach, a także wrzodziejące zmiany na śluzówce jamy ustnej, przełyku i narządów płciowych. Często ta faza infekcji bywa niezauważalny albo interpretowany jako zwykłe przeziębienie. Niejednokrotnie objawom zakażenia wirusowego współtowarzyszy zespół mononukleozowy, który charakteryzuje się powiększeniem węzłów chłonnych. Ich powiększenie można zaobserwować często także długo po zakończeniu ostrej fazy choroby i ustąpieniu jej objawów. Osoba zainfekowana cierpi w tym okresie także na bóle głowy, biegunki, nudności i wymioty, powiększeniu ulega wątroba i śledziona, pojawiają się pleśniawki albo zapalenie mózgu, obserwuje się neuropatię obwodową, porażenie nerwu twarzowego oraz zespół Guilliana - Barryego czy psychozę. Dochodzi także do spadku masy ciała. Bardzo rzadko w fazie ostrej rozwija się zapalenie opon mózgowo - rdzeniowych. W tym okresie dochodzi także do procesu gwałtownego mnożenia się wirusa, a to prowadzi do infekcji następnych komórek i zniszczenia limfocytów T wraz z ich markerem powierzchniowym CD4, a w efekcie spadku ich bezwzględnej liczby. Równocześnie bardzo wzrasta ilość cząsteczek wirusa we krwi. Liczba zainfekowanych komórek CD4, mimo gwałtownie biegnącego procesu, nie przekracza 1%. W ostrej fazie choroby we krwi nie można jeszcze wykryć przeciwciał anty - HIV, a okres, w którym pacjent jest nosicielem wirusa, mimo, iż wyniki testów są ujemne, nazwany jest okienkiem serologicznym. Trwa ono różnie: kilka tygodni lub kilka miesięcy, nawet kilka lat. W kolejnej fazie infekcji we krwi pojawiają się już przeciwciała anty - HIV, które wykrywa się powszechnie stosowanymi testami. Pacjent wchodzi wówczas w fazę nosicielstwa bezobjawowego.

Okres bezobjawowego nosicielstwa to etap zakażenia, podczas którego układ odpornościowy gospodarza potrafi sprawnie kontrolować replikację wirusa. Ilość komórek CD4 zazwyczaj rośnie, choć wartości prawidłowych nie osiąga. Wiremia, czyli ilość cząsteczek wirusa we krwi, maleje, ale nie osiąga zazwyczaj wartości nieoznaczalnych. Częstym objawem towarzyszącym tej fazie jest uogólniona limfodenopatia. Diagnozowana jest na podstawie powiększenia węzłów chłonnych przekraczającego 1 cm, utrzymującego się ponad 3 miesiące, w 2 co najmniej, poza pachwinami, miejscach. Faza bezobjawowego nosicielstwa trwać może kilka, kilkanaście lat, a osoba zainfekowana nie jest świadoma swojego stanu, ponieważ nie ma żadnych stygmatów zakażenia i prowadzi normalne życie prywatne i zawodowe. Długość trwania omawianego etapu zależy bezpośrednio od zjadliwości cząsteczek wirusa, od sprawności układu odpornościowego gospodarza oraz od uwarunkowanych genetycznie predyspozycji. Nie bez znaczenia jest także tryb życia - nałogi czy warunki bytowe osoby zakażonej. Podczas okresu bezobjawowego dochodzi do powolnej degradacji układu immunologicznego polegającej na zmniejszaniu populacji limfocytów T z receptorem CD4. W efekcie spada odporność organizmu, co powoduje pełnoobjawowy zespól nabytych niedoborów odporności, czyli AIDS.

Dokonano podziału okresu infekcji HIV na kilka etapów, które obrazują postęp choroby. Zawierają się w nim zagadnienia związane z występowaniem objawów chorobowych oraz spadek odporności:

• grupa A - pacjenci bez objawów, które związane są z zakażeniem wirusem HIV;

• grupa B - pacjenci objawowi, z nie zdiagnozowanymi chorobami wskaźnikowymi; mogą cierpieć na grzybicę jamy ustnej, półpasiec czy długotrwałe powiększenie węzłów chłonnych;

• grupa C - pacjenci z rozpoznaną chorobą wskaźnikową np. gruźlicą, mykobakteriozą uogólnioną, grzybicami układowymi, nawracającym zapaleniem płuc, toksoplazmozą, chorobą cytomegalowirusową, nowotworami takimi jak chłonniaki, mięsak Kaposiego, rak szyjki macicy i inne wyszczególnione przez centrum Kontroli chorób w Atlancie.

Prawidłowy poziom komórek CD4 waha się w granicach 750 - 1500. Zmiana liczby tych komórek w poszczególnych okresach choroby przedstawia się następująco:

• okres I - trwa od momentu zakażenia do spadku CD4 poniżej 500 komórek;

• okres II - obniżenie CD4 od 500 do 200 komórek;

• okres III - spadek CD4 poniżej 200 komórek.

Nosiciel Nosiciel wektor - organizm zwierzęcy nie wykazujący objawów chorobowych, lecz posiadający drobnoustroje chorobotwórcze lub pasożyty, które roznosi poprzez kał, mocz lub płyny ustrojowe. W technikach inżynierii... Czytaj dalej Słownik biologiczny wirusa HIV zaczyna chorować na AIDS w momencie rozpoznania choroby wskaźnikowej albo spadku odporności poniżej 200 komórek. W kolejnych dwóch, trzech latach choroba postępuje gwałtownie i szybko. Spada odporność, rozwijają się następne choroby oportunistyczne, wyniszczenie i demencja narasta prowadząc w konsekwencji do śmierci.

Rozwój współczesnej medycyny umożliwił wprowadzenie na szeroką skalę leczenia antyretrowirusowego, co niewątpliwie zmieniło przebieg choroby AIDS. Pacjenci w zaawansowanych nawet etapach choroby mają obecnie większą szansę na poprawę zdrowia oraz na powrót do wcześniejszej aktywności życiowej.

Przebieg zakażenia wirusem HIV u dzieci jest różny w zależności od drogi zakażenia. Średnio 80% przypadków jest wynikiem zakażenia wertykalnego. Dzieci urodzone przez matki narkomanki, które przyjmowały środki odurzające okresie okołoporodowym, bezpośrednio po przyjściu na świat prezentują objawy charakterystyczne dla czasu abstynencji i wymagają natychmiastowego leczenia odtruwającego. Personel medyczny stara się także ocenić ryzyko możliwości zakażenia dziecka wirusem HIV, choć odpowiedz na pytanie, czy do niego doszło, uzyskuje się po kilku dopiero tygodniach. Przebieg zakażenia u dzieci zależy w dużej mierze od fazy ciąży albo porodu, w której wirus przedostał się do organizmu dziecka. Najkrócej, ale zdecydowanie najciężej chorują te, u których doszło do infekcji w okresie wewnątrzmacicznym. Dzieci takie rodzą się słabsze i mniejsze, a objawy zakażenia można obserwować w ciągu pierwszych kilku miesięcy życia. Umierają niewiele później. Jeśli do infekcji doszło w okresie okołoporodowym, to choroba trwa najczęściej kilka lat dłużej, choć dzieci i tak są słabsze i mniejsze. Zakażenie we wczesnym albo późniejszym dzieciństwie zachodzi najczęściej po podaniu środków krwiopochodnych. Jeśli dziecko w momencie infekcji było starsze, to choroba wywiera mniejszy wpływ na jego rozwój. Podział na okresy zakażenia u dzieci prezentuje się inaczej niż u dorosłych:

• okres skąpoobjawowy: towarzyszą mu nie charakterystyczne objawy takie jak: powiększenie i zapalenie śledziony, limfadenopatia, nawracające zakażenia górnych dróg oddechowych;

• okres objawowy: pojawia się stan gorączkowy, małopłytkowość, neutropenia, niedokrwistość, grzybica jamy ustnej, limfocytarne zapalenie płuc i in.;

• okres pełnoobjawowy: diagnozuje się typowe dla tej fazy choroby oportunistyczne albo encefalopatię HIV objawiającą się zahamowaniem rozwoju intelektualnego, małogłowiem, zanikiem mózgu czy zaburzeniami ruchowymi.

Choroby wskaźnikowe w większości są poważnymi schorzeniami, które wymagają leczenia szpitalnego przynajmniej w początkowym okresie. Wiele lat badań nad zespołem nabytego upośledzenia odporności pozwoliły opracować wytyczne dotyczące opieki nad osobami chorymi, umożliwiające zapobieganie pewnym schorzeniom. Powstały zatem procedury, które obejmują diagnostykę oraz terapię zapobiegawczą niektórych chorób. Dziś przypadki PCP, czyli pneumocystozowego zapalenia płuc, na które na początku epidemii umierała prawie polowa pacjentów, notuje się rzadko. Współcześnie skutecznie zapobiega się także nawrotom toksoplazmozy i wykonuje się badania, które pozwalają wcześnie wykryć raka szyjki macicy. Wszystkie te postępowania umożliwiają utrzymać w zdrowiu oraz sprawności osoby z rozpoznanym AIDS.

Leczenie antyretrowirusowe wpłynęło znacząco na poprawę sytuacji pacjentów zainfekowanych wirusem HIV. W obecnej chwili nie istnieją leki skutecznie leczące, ale wiele osiągnięto w kierunku hamowania postępu choroby. Stosowane leki zmniejszają bowiem replikację wirusa, co prowadzi do znacznego spadku wiremii, czyli ilości cząsteczek wirusa HIV (liczonych jako cząsteczki RNA wirusa) przypadających na 1 ml plazmy (czyli krwi, która została pozbawiona elementów komórkowych). Stosowane dzisiaj testy potrafią wykryć ponad 500 kopii cząsteczek wirusa HIV w mm³ krwi. Dostępne są już także testy dokładniejsze, które wykrywają nawet 20 kopii. Celem stawianym sobie dzisiaj przy podejmowaniu leczenia jest zwłaszcza doprowadzenie do spadku wiremii poniżej określonego progu wykrywalności. Zahamowanie procesu replikacji wirusa prowadzi bowiem do zahamowania degradacji układu odpornościowego i częściowej choć jego odbudowy. Osoba decydująca się na ten typ leczenia musi się liczyć z dożywotnim stosowaniem leków, ponieważ przerwanie przyjmowania określonych farmaceutyków grozi wzrostem wiremii oraz dalszym niszczeniem układu immunologicznego.

Terapia antyretrowirusowa jest leczeniem wielolekowym. Chorzy przyjmują minimum trzy różne leki różniące się między sobą punktem wychwytu. Na świecie zarejestrowanych jest obecnie dwanaście leków antyretrowirusowych pogrupowane jako:

  1. nukleozydowe blokery odwrotnej transkryptazy
  2. nienukleozydowe blokery odwrotnej transkryptazy
  3. inhibitory proteazy.

Obecnie w Polsce zarejestrowane jest osiem takich leków. Wszystkie one przyjmowane są przez pacjentów doustnie. Każdy komponowany zestaw powinien się składać z leków zakwalifikowanych co najmniej do dwóch grup. Jeden zestaw stosowany jest przez chorego przez okres kilkunastu miesięcy, bowiem później skuteczność jego spada. Spowodowane jest to faktem uodparniania wirusa na następne leki poprzez powstawanie mutacji w genomie wirusa, które uniewrażliwiają go na działanie leków. Warunkiem skutecznego leczenia jest wzorowe przestrzeganie reżimu przyjmowania leków tj. godziny zażycia oraz wymagań dietetycznych.

HIV jest jednym z bardziej zmiennych wirusów. Odwrotna transkryptaza, czyli enzym, który bierze udział w replikacji bywa zawodny, a w czasie działania dochodzi do popełniania przez niego wielu błędów. Ich efektem są mutacje w genomie wirusa. Część owych mutacji gwarantuje wirusowi odporność i niewrażliwość na leki, czyli jest dla niego korzystna, bowiem zyskuje on więcej czasu na namnożenie się. Mocne zahamowanie procesu replikacji podczas leczenia wydłuża znacząco czas, który mija do powstania odpornych mutantów. Nieprawidłowo stosowane leki - zaniżone dawki, nieregularność przyjmowania, niestosowanie zaleceń dietetycznych - powodują spadek efektywności działania, szybki wzrost oporności, a w konsekwencji wyczerpanie skuteczności ustalonej kombinacji lekowej.

Klinicyści nie są zgodni co do momentu rozpoczęcia terapii antyretowirusowej. Większość jednak uważa, że wyznaczając ten czas należy oprzeć się na poziomie wiremii, a leczenie rozpocząć w fazie wyraźnego wzrostu aktywności raplikacji wyrażonego poprzez wzrost wiremii. Podstawa jednak do rozpoczęcia leczenia jest w każdym przypadku przemyślana decyzja pacjenta. Terapia jest bowiem obciążająca dla chorego, a częste działania uboczne stosowanych leków niejednokrotnie wymagają od pacjenta różnych wyrzeczeń. Warunkiem skuteczności leczenia jest narzucenie samemu sobie reżimu obowiązującego potniej przez całe życie. Nagrodą może być bowiem wydłużenie okresu zdrowia osoby zakażonej wirusem HIV. W efekcie ludzie Ludzie J. R. R. Tolkien Hobbit, czyli tam i z powrotem, bohater zbiorowy; ludzie Trzeciej Epoki są zupełnie podobni do ludzi współczesnych. Tak jak dzisiaj zdarzają się wśród nich postacie niezwykłe, szlachetne,... Czytaj dalej Słownik bohaterów literackich - gimnazjum tacy mogą cieszyć się możliwością prowadzenia normalnego trybu życia oraz pracy. Leczenie antyretrowirusowe prowadzi do zmniejszenia hospitalizacji powodowanych chorobami wskaźnikowymi, jednocześnie jednak pogarsza komfort prowadzonego życia i ogranicza swobodę.

W 1996 roku, gdy zaczynano stosować leki z grupy inhibitorów proteaz i odkrywano korzyści wynikające ze stosowania terapii trójlejkowej, badacze byli przekonani, że wczesne i zdecydowane leczenie umożliwi eliminacje wirusa z organizmu w ciągu dwóch lat. Jednak to okazało się niemożliwe. Współcześnie w laboratoriach na całym świecie prowadzone są próby zmierzające do opracowania szczepionki stosowanej jako uzupełnienie leków. Prowadzone badania układają się dwutorowo. Chodzi bowiem o opracowanie nowych receptur leków antyretrowirusowych, które byłyby łatwe w stosowaniu, o możliwie minimalnych skutkach ubocznych i działaniach niepożądanych oraz które by mogły zająć miejsce środków obecnie stosowanych w układach trójlejkowych. Z drugiej strony zachodzi potrzeba opracowania metod, które pobudziłyby układ odpornościowy nosiciela do skutecznego zwalczania wirusa. Wyprodukowanie szczepionki na pewno zajmie kilka jeszcze lat, a naukowcy niechętnie mówią o termonach. Trudno dokładnie bowiem przewidzieć, kiedy to nastąpi, ponieważ największą trudność uczonym sprawia wyjątkowa zmienność wirusa. Na skutek różnych mutacji wirus przebywający w organizmie człowiek zmienia swą budowę. Także każdy zakażony jest nosicielem nieco innego wirusa. Te zmiany są minimalne, jednak wystarczające do zmian właściwości tego patogenu. Szczepionka okazuje się zatem często nieskuteczna w walce z nową odmianą wirusa HIV. Trudno przewidzieć, jaki będzie ciąg dalszy rozwoju technik leczenia infekcji HIV. Wiadomo, iż jest to jedna z najszybciej rozwijających się dziedzin medycyny, a opracowane już wytyczne odnośnie postępowania terapeutycznego po roku często ulegają dezaktualizacji. Należy mieć nadzieję, że skuteczny lek zostanie wreszcie opracowany.

Leczenie dzieci następuje w chwili zdiagnozowania zakażenia. Jego elementarnym celem jest zahamowanie powielania się wirusa we wczesnej fazie infekcji. Terapia, jakiej poddawane są małoletni nosiciele opiera się na stosowaniu jednocześnie leczenia antyretrowirusowego, terapii immunokorekcyjnej, a także zapobieganiu oraz leczeniu infekcji oportunistycznych i różnych chorób infekcyjnych. Nie zmienia się zasada leczenia antyretrowirusowego, zmienia się za to dawkowanie leków podczas terapii trzylejkowej. Procedury leczenia immunokorekcyjnego są stosowane podczas terapii dzieci obarczonych głębokimi i ciężkimi niedoborami immunologicznymi oraz cierpiących na poważne schorzenia oportunistyczne. Leczenie takie polega na regularnym podawaniu małym pacjentom immunoglobulin. Chcąc zapobiec zespołowi wyniszczenia organizmu stosuje się preparaty anaboliczne i odżywki wysokobiałkowe.

Aby skutecznie unikać zakażenia wirusem HIV należy poznać drogi, którymi wnika on do organizmu. Do infekcji może dojść poprzez:

  1. kontakt z zakażoną krwią i przyjmowanie preparatów krwiopochodnych
  2. homo- i heteroseksualne stosunki płciowe
  3. kontakt wertykalny (wewnątrzmaciczny, okołoporodowy, podczas karmienia piersią)
  4. transplantacje
  5. kontakt z wydzielinami oraz wydalinami nosiciela
  6. sztuczne zapłodnienie.

W ostatnim czasie ryzyko transmisji infekcji podczas krwiolecznictwa znacznie się obniżyło, choć na zakażenie tą drogą narażenia są zwłaszcza ludzie przyjmujący dożylnie środki odurzające. Powodem tego jest używanie wspólnych igieł czy strzykawek do iniekcji narkotyków. Przyczyną zakażenia może być także zabrudzony zainfekowaną krwią narkotyk. Czasem dla zdobycia środków odurzających dochodzi do uprawiania seksu za pieniądze, a to również sprzyja szerzeniu się wirusa HIV wśród ludzi. W Polsce to właśnie narkomania jest powodem największej ilości infekcji. Oddanie krwi nie grozi zakażeniem się wirusem HIV, bowiem w szpitalach i innych placówkach przyszpitalnych krew pobierana jest wyłącznie igłami i strzykawkami jednorazowego użytku, a krew pobrana od honorowych krwiodawców badana jest pod względem obecności wirusa HIV. Już od 10 prawie lat nie odnotowano zakażenia tą drogą. Raczej niemożliwe jest także przedostanie się wirusa do organizmu pacjenta gabinetu stomatologicznego. W tym bowiem miejscu, podobnie jak w szpitalu, przestrzegane są podstawowe procedury sanitarne, które nie dopuszczają do przemieszczania się wirusa. Źródłem zakażenia mogą być także wspólnie używane cążków do paznokci czy nożyków do golenia, dlatego niezwykle istotny punkt w profilaktyce odgrywa stan sanitarny gabinetów kosmetycznych i zakładów fryzjerskich.

Prawdopodobieństwo zakażenia wirusem HIV podczas transplantacji rośnie, zwłaszcza, gdy narząd do przeszczepu pobierany jest od zmarłej osoby.

Ostatnio z niepokojem obserwuje się wzrost ilości zakażeń przenoszonych drogą płciową. Sprzyja jej zwłaszcza prostytucja. Korzystanie z oferowanych przez agencje towarzyskie usług niesie bowiem ze sobą ryzyko zakażenia zwłaszcza, jeżeli zatrudnione w nich osoby oferują swoim klientom seks bez zabezpieczenia, czyli nie wymagają od nich stosowania prezerwatyw. Tymczasem okazuje się, że prezerwatywy nie gwarantują 100% bezpieczeństwa. Czasem bowiem może być ona uszkodzona lub ześliznąć się, a wówczas płyny ustrojowe partnerów mogą się wymieszać. Dlatego prezerwatywy należy stosować zawsze podczas stosunku płciowego z osobą inna niż zdrowy i stały partner. Prawidłowo używany kondom może jednak zmniejszyć ryzyko infekcji nie tylko wirusem HIV, ale również chorobami przenoszonymi droga płciową, ponieważ mimo iż nie niszczy on wirusów, to zapobiega jego przedostaniu się do organizmu osoby zdrowej. Pozostałe środki antykoncepcyjne nie zmniejszają istniejącego ryzyka. Należy zachować czujność w czasie spotkań towarzyskich, w których uczestniczy osoba zakażona. Zbyt duża ilość alkoholu może bowiem osłabić zdolności racjonalnego myślenia i prowadzić do przypadkowych kontaktów płciowych. Niemożliwe jest zakażenie się wirusem podczas masturbacji. Nawet masturbacja wzajemna traktowana jest jako bezpieczna forma współżycia.

Przyjmuje się, że dziecko zakażonej wirusem HIV matki nie musi, lecz może zostać zarażone podczas życia płodowego albo podczas porodu. Do sytuacji takich dochodzi w 20% przypadków. Opisano także przypadki zakażenia dziecka poprzez mleko Mleko Mleko symbolizuje boski pokarm, pokarm ducha, eliksir życia, nieśmiertelność, odrodzenie, oczyszczenie, prawdę, dobro, szacunek, mądrość, miłość, płodność, dobrobyt.
Starożytność...
Czytaj dalej Słownik symboli literackich
chorej matki.

Zdarza się, iż do infekcji dochodzi podczas kontaktu z płynami ustrojowymi, wydalinami i wydzielinami osoby zakażonej. Jednak w przypadku 4% chorych nie sposób ustalić bezpośrednie źródło zakażenia. Ślina nosiciela HIV nie niesie ze sobą ryzyka zakażenia w warunkach fizjologicznych. Prawdopodobieństwo zakażenia się tą drogą występuje, jeśli na skutek chorób jamy ustnej w ślinie pojawia się krew. Nie opisano dotychczas przypadków zakażenia wirusem HIV podczas pocałunku. Jednak teoretycznie takie ryzyko istnieje i wzrasta podczas tzw. pocałunku głębokiego, gdy dziąsła partnerów krwawią albo dojdzie do przygryzienia warg albo języka do krwi.

Przyjmuje się, że domowy kontakt lokatorów nie sprzyja infekcjom, a żeby być w pełni bezpiecznym należy przestrzegać elementarnych zasad higieny. Nie odnotowano w historii przypadków infekcji poprzez wspólne korzystanie z ręcznika czy szczoteczki do zębów. Teoretycznie każda osoba powinna posiadać własna bieliznę i przybory toaletowe, zwłaszcza tak intymne, jak szczoteczka do zębów i używać wyłącznie ich wcale nie z obawy zakażenia HIV. W toalecie publicznej czy w autobusie podczas dotykania klamek czy innych przedmiotów niemal ze 100% pewnością nie sposób zarazić się wirusem HIV. Absolutnie niemożliwe jest także zakażenie podczas przebywania w basenie pływackim. Nawet jeśli do wody dostanie się krew czy sperma Sperma nasienie. W skład nasienia wchodzą plemniki oraz wydzieliny jąder, najądrzy, pęcherzyków nasiennych, gruczołu krokowego (prostaty) i gruczołów opuszkowo-cewkowych. Płynna część stanowi ok.... Czytaj dalej Słownik biologiczny nosiciela, to będzie ona zbyt rozcieńczona, by stanowić zagrożenie. Towarzyski pocałunek albo podanie ręki nie grożą zakażeniem, ponieważ nie dochodzi podczas niego do kontaktu ze spermą czy z krwią osoby zarażonej. Bez obawy o własne zdrowie można witać się w ten sposób ze znajomymi nosicielami wirusa.

Podczas sztucznego zapłodnienia ryzyko zakażenia jest bliskie zeru. Wynika to stąd, że przebywające w depozycie nasienie Nasienie sperma, nasiono.
Czytaj dalej Słownik biologiczny
jest regularnie badane na obecność cząsteczek wirusa HIV. Procedury nakazują przechowywać spermę w banku nasienia, przez co najmniej pół roku, aby w tym czasie jego dawca Dawca osobnik, którego organ (np. nerka, serce) został przeszczepiony do innego osobnika (biorcy). Aby przeszczep nie został odrzucony, antygeny zgodności tkankowej dawcy i biorcy powinny być identyczne (jest... Czytaj dalej Słownik biologiczny mógł dwukrotnie poddać się badaniu na nosicielstwo. Tym sposobem unika się wykorzystania spermy mężczyzny zakażonego wirusem HIV.

Wirus HIV nie jest przenoszony przez zwierzęta domowe, zatem kontakt z psem, kotem albo chomikiem, a także dzikim lisem czy wiewiórką nie niesie ze sobą ryzyka infekcji. Wirus HIV nie namnaża się bowiem w innym organizmie niż ludzki. Jedynie szympans narażony jest na infekcję, choć u niego nie rozwijają się objawy choroby.

Reasumując, najczęściej do zakażeń dochodzi drogą stosunków płciowych oraz korzystania ze wspólnych igieł oraz strzykawek podczas dożylnego przyjmowania narkotyków albo wstrzyknięcia środka odurzającego zabrudzonego skażoną krwią. Ryzyko zakażenia się podczas oddawania krwi w punktach krwiodawstwa czy poddawania się zabiegom medycznym jest niemal znikome, ponieważ do tych celów stosowany jest sprzęt jednokrotnego użytku, albo wyjałowiony, co gwarantuje bezpieczeństwo osobom zdrowym. Równie znikome jest prawdopodobieństwo zakażenia się podczas transfuzji krwi, ponieważ krew pochodząca od dawców od 1987 roku jest badana na obecność cząsteczek wirusa. Do infekcji dojść może podczas skaleczenia przedmiotami zanieczyszczonymi świeżą krwią nosiciela, dlatego należy unikać korzystania ze wspólnej żyletki czy maszynki do golenia, przyborów do przekłuwania np. uszu lub wykonywania tatuażu czy szczoteczki do zębów. Należy wystrzegać się kontaktu z niewyjałowionym sprzętem medycznym czy elementami rozbitego podczas wypadku samochodu. Dotychczas nie stwierdzono zakażenia podczas miłosnego, namiętnego pocałunku. Często jednak jest on elementem gry wstępnej przed stosunkiem, co zmienia postać rzeczy. Warto także zapamiętać, że matka Matka B. Schulz Sklepy cynamonowe, bohaterka epizodyczna; jest w opowieści prawie nieobecna. Narrator nie zwraca na nią uwagi, nie dba o nią. Notuje jedynie, że wciąż się czesała lub leżała w salonie... Czytaj dalej Słownik bohaterów literackich - liceum może zainfekować swoje dziecko jeszcze podczas ciąży, w trakcie porodu lub później, podczas karmienia go piersią. Ryzyko to maleje, jeśli świadoma swej choroby kobieta Kobieta Z. Nałkowska Medaliony - Kobieta cmentarna, bohaterka autentyczna; prosta, niewykształcona kobieta, opiekująca się grobami. Niedaleko cmentarza znajduje się getto żydowskie, otoczone murem. Wedle... Czytaj dalej Słownik bohaterów literackich - liceum podda się leczeniu podczas trwania ciąży. Niegroźne są zaś kontakty codzienne z osobą zainfekowaną: dotykanie, przytulanie, całowanie, pieszczenie, wspólne korzystanie z zastawy stołowej, wanny, deski sedesowej, muszli, używanie wspólnej pościeli, przebywanie w otoczeniu, gdy kicha lub kaszle, korzystanie z telefonów publicznych, środków komunikacji czy restauracji nie niesie ze sobą ryzyka zakażenia. Także zwierzęta domowe i te dzikie nie przenoszą wirusa HIV. Wielu ludzi obawia się ukąszenia komara, dlatego warto wiedzieć, że ten, jak i inne owady, również nie roznoszą wirusa. Jak bowiem udowodniono HIV nie mnoży się w organizmie komara, a jego sposób wysysania krwi uniemożliwia infekcję.

Chcąc czuć się bezpiecznie i zapobiegać zakażeniu należy przede wszystkim stosować prezerwatywy podczas każdej formy stosunku seksualnego, świadomie wybierać partnerów i ograniczać ich liczbę, ponieważ im jest ich mniej, tym prawdopodobieństwo spotkania osoby zakażonej jest mniejsze. Należy także kochać się na trzeźwo, bo umysł upojony alkoholem może nie ocenić ryzyka wynikającego z uprawiania seksu osobą, której nawet czasem prawie wcale nie znamy. Konieczne powinno się wybierać bezpieczne formy współżycia i pamiętać, że pocałunki, przytulanie, pieszczoty czy nawet masaż erotyczny i wzajemna masturbacja są uważane za bezpieczne. Chcąc być bezpiecznym należy zrezygnować z niebezpiecznych form uprawiania seksu takich jak seks agresywny, stosunek podczas miesiączki, stosunek odbytniczy oraz zrezygnować ze współżycia, gdy wokół narządów rozrodczych występują zmiany chorobowe. Pamiętać należy również o tym, by nie ulegać ewentualnej pokusie dożylnego przyjęcia narkotyków, ponieważ do zakażenia HIV dochodzi najczęściej właśnie poprzez korzystanie z brudnych igieł i strzykawek. Powinno się używać tylko własnej bielizny i pościeli, szczoteczki do zębów czy maszynki do golenia i in. Przekłuwanie uszu czy robienie tatuażu powinno mieć miejsce tylko w zakładzie, w którym używany sprzęt jest jednokrotnego użytku albo wyjaławiany. Udzielając pierwszej pomocy należy zawsze stosować jednorazowe rękawiczki chirurgiczne. Chcąc zadbać o bezpieczeństwo innych ludzi trzeba wycierać za sobą ślady swojej krwi, a brudną ligninę czy papier wyrzucać do muszli klozetowej.