Dodaj do listy

Ewolucja człowieka

Linia człowiekowatych (hominidów) uległa oddzieleniu od linii człekokształtnych małp prawdopodobnie 4 - 5 milionów lat temu. Jest możliwe nakreślenie ogólnych kierunków jakimi toczyła się ewolucja Ewolucja ogół zmian, jakie zachodziły w historii organizmów na Ziemi od momentu pojawienia się życia do chwili obecnej. Obejmuje zmiany właściwości organizmów, powstawanie nowych grup taksonomicznych oraz... Czytaj dalej Słownik biologiczny dzięki kopalnym dowodom, lecz brak jest jednak dowodów, aby wyciągnąć wnioski ostateczne. Odnaleziono zbyt mało szczątków kopalnych pierwszych człowiekowatych, to czym obecnie dysponuje się - to jedynie pojedyncze kości. Jednak istnieją dowody pozwalająca stwierdzić to, iż u pierwszych gatunków człowiekowatych pionizacja ciała - dwunożność, wyprzedziła powiększenie mózgu w rozwoju.

Ewolucyjne zmiany, rozpoczynając od człowiekowatych najdawniejszych do człowieka współczesnego, widoczne są w określonych właściwościach czaszki i szkieletu. Porównując szkielet Szkielet zespół mocnych, twardych elementów, które nadają kształt ciału, jest rusztowaniem i miejscem przyczepu mięśni, ochrania niektóre części ciała. U bezkręgowców występuje szkielet zewnętrzny... Czytaj dalej Słownik biologiczny człekokształtnych małp ze szkieletem człowieka można stwierdzić wyraźne różnice, odzwierciedlające zdolność ludzi do przyjmowania postawy wyprostowanej oraz poruszania się na dwóch nogach. Różnice te także stanowią obraz Obraz W najogólniejszym znaczeniu: świat przedstawiony w utworze literackim jako odzwierciedlenie jakiejś rzeczywistości zewnętrznej, np. obraz XIX-wiecznej Warszawy w Lalce B. Prusa. Takie pojmowanie kategorii... Czytaj dalej Słownik terminów literackich siedliskowych zmian pierwszych hominidów, u których nastąpiło przejście od trybu życia nadrzewnego w puszczach aż do spędzania na ziemi przynajmniej części czasu. Różnice w budowie szkieletu uwidaczniają się w większej krzywiźnie kręgosłupa, która umożliwia utrzymanie lepszej równowagi ciała. Miednica występująca u człowieka jest okrąglejsza i krótsza, lepszych to zapewnia lepsze miejsca przyczepu dla mięśni które wykorzystywane są przy poruszaniu się w pionowej pozycji. Otwór wielki (tzw. foramen magnum) czaszki, przez który rdzeń przedłużony przechodzi, zlokalizowany jest u człekokształtnych małp w tylnej części głowy stosownie do wyprostowanej postawy. Kolejnym etapem przystosowania się do cechy na jaka jest dwunożność u pierwszych hominidów było wydłużenie nóg względem rąk a także przesunięcie palucha doprowadzające do tego, iż on jest równoległy względem innych palców stopy.

Innym istotnym kierunkiem ewolucji, jakiej podlegał człowiek było zwiększenie rozmiarów mózgu względem wielkości ciała. Dodatkowo w czaszce człowieka zanikły charakterystyczne dla człekokształtnych małp wydatne kostne wały, wznoszące się ponad oczodołami, nazywane nadoczodołowymi wałami. Twarz człowieka okazuje się spłaszczona bardziej niż twarz człekokształtnych małp, odmienne są również jego szczęki. Układ zębów tworzących szczękę u człekokształtnych małp jest prawie prostokątny, u człowieka z kolei jest paraboliczny, a więc kształtem zbliżony do litery U. Człekokształtne małpy posiadają zęby większe niż człowiek, duże szczególnie są kły tych organizmów.

Pierwsze człowiekowate stanowią część rodzaju Australopithecus

Początek ewolucji człowiekowatych miał miejsce w Afryce. Hominidy pierwsze są częścią rodzaju Australopithecus - " południowych małpoludów ". Pojawiły się one w przybliżeniu 3, 8 miliona lat temu. Dotychczas w sferze dyskusji pozostaje liczba gatunków która jest przypisana temu rodzajowi, bowiem poważnym zadaniem jest orzeczenie tego, czy różnice między odnalezionymi nielicznymi fragmentami szkieletu stanowią odzwierciedlenie zmienności osobniczej w ramach gatunku, lub także różnice pomiędzy gatunkami. Według większej liczby biologów liczba istniejących niegdyś gatunków Australopithecus to dwa do czterech.

Najstarsze hominidy zaliczane są do gatunku o nazwie Australopithecus afarensis. Zostało odkrytych wiele szczątków szkieletów A. Afarensis, wraz z całkowitym niemal szkieletem, którego nazwano " Lucy ". Ponadto w roku 1976 odkryto odciski skamieniałe stóp trzech " wędrowców " pochodzących sprzed więcej niż 3, 6 miliona lat. Miednica, kości stóp, nogi oraz odciski stóp wskazują, iż rozwój pionowej postawy oraz dwunożność pojawiły się w okresie wczesnym ewolucji człowieka.

A. afarensis to niewielki hominid, o wysokości około 1 m. Twarz jego skierowana była w przód, czaszka Czaszka część szkieletu osiowego - szkielet głowy kręgowców składający się z dwóch części o różnym pochodzeniu i różnej funkcji: grzbietowo położonej mózgoczaszki, obejmującej i chroniącej... Czytaj dalej Słownik biologiczny z kolei, przypominająca czaszkę człekokształtnych małp, kryła niewielki mózg. Jego mózg wprawdzie był duży względem wielkości ciała, ale porównując do z mózgiem człowieka miał niewielkie rozmiary. U A. afarensis pojemność mózgoczaszki równa była 450 - 500 cm3, a pojemność mózgoczaszki współczesnego człowieka wynosi 1400 cm3. Uzębienie tego człowieka (układ i liczba zębów ) było prymitywne, zawierało kły długie. Nie wyklucza się, iż A.afarensis oraz pozostałe australopiteki nie potrafiły mówić, nie potrafiły wykorzystywać ognia a także nie wytwarzały narzędzi.

Wielu uczonych wysuwa przypuszczenie, iż A.afarensis to przodek rozwiniętego bardziej australopiteka A. aficanus, którego pojawienie się miało miejsce przed 3 milionami lat. Pierwsze szczątki rzekomego przodka zostały odkryte w Południowej Afryce w roku 1924 a od tego czasu zostało znalezionych wiele innych. Właśnie ten hominid o niewielkich rozmiarach poruszał się przyjmując wyprostowana postawę, posiadał ręce i zęby podobne bardzo do ludzkich. Cechy uzębienia pozwalają stwierdzić, iż pożywieniem dla A. africanus były zarówno rośliny, jak i zwierzęta. Tak jak A.afarensis posiadał mały mózg, w przybliżeniu 500 cm3. Wśród australopiteków zostały wyróżniane 2 większe formy - A. boisei i A. robustus, lecz zwykle panuje pogląd zgodny, iż żadna z wymienionych nie zawiera się w rozwojowej linii bezpośrednio prowadzącej do człowieka.

Homo habilis - najstarszy gatunek Gatunek zespół organizmów o podobnej budowie, wspólnym pochodzeniu, mogących się swobodnie krzyżować, dając płodne potomstwo. W procesie specjacji powstają nowe gatunki. Gatunek jest podstawową jednostką... Czytaj dalej Słownik biologiczny należący do rodzaju Homo

Pierwszy hominid odznaczający się taką liczbą cech ludzkich, iż można było zaliczyć go do rodzaju w którym mieścił się człowiek współczesny, to Homo habilis ( człowiek zdolny ). Mózgoczaszka jego, o pojemności 650 cm3, miał większą pojemność niż mózgoczaszka występująca u australopiteków. Pojawienie się tego pierwszego człowieka miało miejsce 1, 9 mln lat temu, przetrwał on jako gatunek więcej niż pół miliona lat. Pozostawione przez Homo habilis szczątki zostały odkryte w wielu miejscach w Afryce.

Pokrewieństwo pomiędzy Homo habilis i australopitekami nie zostało wyjaśnione. Część biologów twierdzi, zwracając uwagę na pewne fizyczne cechy, iż austalopiteki były dla Homo habilis przodkami, inni z kolei przypuszczają, iż A. africanus i H. habilis jednocześnie występowały przez większą część okresu swojego istnienia oraz iż w przeciwieństwie do A. africanus, Homo habilis należy do ewolucyjnej linii prowadzącej do człowieka współczesnego.

Liczne odkryto szczątki należące do Homo erectus

Większa znacznie zgodność opinii tyczy się szczątków określonych mianem Homo erectus, zostało odkrytych bowiem ich wiele. Tak jak pozostałe hominidy miejscem rozwoju Homo erectusa była Afryka, po czym zawędrował do Azji i Europy. Pekiński człowiek ( = chiński ) oraz jawajski człowiek, odnalezieni na terenie Azji, są przedstawicielami późnymi Homo erectus, jeszcze występującego 200 000 lat temu.

Homo erectus charakteryzowała dwunożność, był spionizowany całkowicie, był wyższy względem H. habilis. Także posiadał większy od niego mózg. Dodatkowo podczas jego istnienia mózg u niego ulegał stopniowo powiększeniu, co wywnioskować można z wielkości mózgoczaszki, której pojemność osiągnęła od 850 cm3 do 1000 - 1200 cm3. Mimo zwiększenia rozmiarów czaszka jego w pełni nie wykazywała cech czaszki współczesnego człowieka, zachowując ciężkie nadoczodołowe wały i wysuniętą ku przodowi, wypukłą twarz, zatem cechy które właściwe są jego przodkom - człekokształtnym małpom.

Homo sapiens przypuszczalnie pojawił się mniej więcej 200 000 lat temu

Człowiek wykazujący cechy które uzasadniają jego zaliczenie do gatunku naszego pojawił się przed w przybliżeniu 200 000 lat. Jego mózg nieustannie rozwijał się, a to znalazło swe odbicie w występującej pojemności mózgoczaszki - równa od 850 cm3 charakterystycznych dla osobników najstarszych do 1400 cm3 u współczesnych osobników.

Miejsce pojawienia się neandertalczyka to Eurazja

Neandertalczyk był jednym z przedstawicieli najwcześniejszych Homo sapiens. Zamieszkiwał on przestrzenie rozległe Eurazji, a jego pierwsze odkrycie miało miejsce w Niemczech, w dolinie rzeki Rzeki Największe rzeki świata: Wielkość rzeki można rozpatrywać w 3 kategoriach: długości, wielkości dorzecza oraz wielkości przepływu.
Po analizie danych z poniższej tabeli można uznać, że...
Czytaj dalej Słownik geograficzny
Neander. Tego pierwotnego człowieka odznaczała krępa budowa ciała. Pojemność jego mózgoczaszki była nieco większa w porównaniu z współczesnym Homo sapiens. Posiadał wysuniętą nieznacznie ku przodowi twarz, z dużymi nadoczodołowymi wałami oraz cofniętym podbródkiem.

Zagadką jest wyginięcie neandertalczyka. Odmienne grupy gatunku Homo sapiens, mające bardziej współczesne cechy, współżyły z neandertalczykiem. Nie wyklucza się, iż te gatunki ze sobą kojarzyły się, co stanowiło przyczynę zacierania stopniowego cech właściwych populacji neandertalczyka. Możliwe jest także, iż był on ze środowiska wyparty poprzez wspomnianą populację albo całkowicie nawet wyniszczony przez nią. Być może również neandertalczyk Neandertalczyk Homo sapiens neandertalensis - wymarły podgatunek Homo sapiens, żyjący prawdopodobnie od ok. 150 do 35 tys. lat temu. Obecnie najczęściej przyjmuje się, że zasięg występowania n. ograniczał się do... Czytaj dalej Słownik biologiczny nie potrafił przystosować się do zmian klimatycznych w plejstocenie, a wyginięcie jego nie jest całkowicie powiązane z ludźmi innego gatunku.

Homo sapiens współczesny prawdopodobnie pojawił się w Afryce a niedawno stosunkowo wywędrował na tereny Eurazji

H. sapiens mający współczesne całkowicie cechy, żył 40 000 lat temu, może nawet wcześniej. Należąca do pierwotnego Homo sapiens czaszka nie posiadała ciężkich nadoczodołowych wałów, odznaczała się podbródkiem wyraźnie zarysowanym. Cechy tego rodzaju dostrzec można u przedstawicieli takiej kultury jak Cro - Magnon w Hiszpanii i Francji. Ich narzędzia i broń były złożone bardziej, wykonane nie tylko z kamienia, ale także z kości (m.in. słoniowej) oraz z drewna. Potrafili wyrabiać niezwykle ostre kamienne narzędzia

( do cięcia ). Przynależny do Cro - Magnon człowiek uprawiał sztukę, w tym jaskiniowe malarstwo, rzeźbę i ryty, prawdopodobnie w rytualnych celach. Istnienie narzędzi różnego rodzaju, o określonym stopniu złożoności, również dzieł sztuki może świadczyć o tym, iż on mógł się posługiwał językiem, który był przez niego wykorzystywany do przekazywania swoich doświadczeń pokoleniom młodszym.

Badania nad DNA mitochondrialnym różnych współczesnych geograficznych populacji człowieka wskazują, iż pierwszy Homo sapiens współczesny pojawić się mógł w Afryce z początkiem plejstocenu późnego. Podobne badania których przedmiotem był jądrowy DNA oraz DNA chromosomu Y również podtrzymują pogląd dotyczący jego afrykańskiego pochodzenia. Niedługo po tym jak pojawili się ludzie Ludzie J. R. R. Tolkien Hobbit, czyli tam i z powrotem, bohater zbiorowy; ludzie Trzeciej Epoki są zupełnie podobni do ludzi współczesnych. Tak jak dzisiaj zdarzają się wśród nich postacie niezwykłe, szlachetne,... Czytaj dalej Słownik bohaterów literackich - gimnazjum współcześni, rozprzestrzenili się szybko po całej kuli ziemskiej. Pewna ich część przewędrowała do Północnej Ameryki po moście lądowym w cieśninie Beringa, odmienną wodną drogą osiągnęli cel jakim była Australia. Jeśli człowiek współczesny wywodzi się z Afryki, wydaje się wówczas, iż on nie wywodzi się w linii prostej od neandertalczyka.