Dodaj do listy

UKŁADY: KRWIONOŚNY, ODDECHOWY, WYDALNICZY, POKARMOWY- ICH ROLA W ORGANIZMACH ŻYWYCH

Wszystkie te układy powiązane są ze sobą. Sprawnie działający organizm jest tylko wtedy, gdy wszystkie układy sprawnie współdziałają ze sobą. Ewolucyjne zmiany w jednym z nich pociągają za sobą zmiany w innych. Po budowie można w łatwy sposób odróżnić od siebie zwierzęta i poznać, do którego z nich należy dany układ.

Jamochłony wprawdzie nie posiadają układu pokarmowego, ale trawienie pożywienia odbywa się w jamie chłonąco- trawiącej. Jest to inaczej jama gastralna. W niej następuje trawienie pozakomórkowe. Do niej uwalniane są enzymy Enzymy białkowe biokatalizatory, zwiększające szybkość reakcji biochemicznych na drodze specyficznej aktywacji substratów. Enzymy obniżają energię aktywacji reakcji chemicznych i w efekcie zwiększają... Czytaj dalej Słownik biologiczny trawiące, które rozkładają pokarm. Niestrawione resztki wyrzucane są z powrotem przez otwór gastralny. Tak więc jamochłony wprowadzają pokarm tą samą stroną co wyprowadzają nie potrzebne resztki. Nie posiadają one układu wydalniczego. Nie jest im również potrzebny układ krążenia. Wszystko jest rozprowadzane bezpośrednio po całym organizmie. Nie posiadają także układu oddechowego.

U płazińców po raz pierwszy pojawia się układ pokarmowy. Jest on jeszcze niedrożny, zbudowany z jelita przedniego i środkowego zakończonego ślepo. Czasami jelito Jelito odcinek przewodu pokarmowego rozpoczynający się od odźwiernika żołądka, a kończący się odbytem. Wyróżnia się dwie części: jelito cienkie i grube. U wyższych kręgowców jelito cienkie podzielone jest... Czytaj dalej Słownik biologiczny jest rozgałęzione, np. u wirków trójjelitowych. Niestrawione resztki pokarmowe usuwane są podobnie jak u jamochłonów przez otwór gębowy. Dodatkową funkcją układu pokarmowego u płazińców jest rozprowadzanie substancji odżywczych po organizmie. Niektóre płazińce wtórnie utraciły układ pokarmowy. Są to pasożyty- tasiemce, które żyją w jelicie cienkim żywiciela i wchłaniają substancje odżywcze bezpośrednio z niego. Dzięki płaskiemu ciału zwiększa się powierzchnia wchłaniania u tasiemców.

Układ wydalniczy płazińców pełni głównie funkcje osmoregulacyjne, a wydalanie to dodatkowa funkcja. Płazińce żyją w wodach słodkich, przez co narażone są na ciągły napływ wody do organizmu. Specjalna budowa układu pokarmowego zapobiega pękaniu z nadmiaru wody. Jest to układ typu protonefrydialnego. Podstawową komórką jest komórka płomykowa zbudowana z pęczka rzęsek, których ruch powoduje przepływ wody. Płazińce nie posiadają układu krwionośnego i oddechowego. Wymiana gazowa zachodzi całą powierzchnią ciała przez nabłonek. Niektóre z nich mogą oddychać beztlenowo.

Obleńce są pierwszymi zwierzętami, które posiadają drożny układ pokarmowy. Składa się on z jelita przedniego, środkowego i tylnego. Rozpoczyna się on otworem gębowym, za nim położona jest gardziel. Niektóre z nich posiadają kutikularne ząbki. Ich zadaniem jest rozdrabnianie pokarmu. W jelicie środkowym zachodzi główne trawienie. Tam też substancje odżywcze są wchłaniane. Powierzchnia wchłaniania jest u nich bardzo mała. Jelito tylne zakończone jest otworem odbytowym. Dzięki temu obleńce cały czas mogą pobierać pokarm.

Układ wydalniczy obleńców podobnie jak u płazińców jest typu protonefrydialnego. Jest jednak znacznie uproszczony. Redukcji uległy komórki płomykowe. Układ ten składa się z dwóch głównych kanałów biegnących wzdłuż ciała i łączących się kanałem poprzecznym, gdzie znajduje się ujście. Główną jego funkcją jest również osmoregulacja.

Obleńce nie posiadają układu krążenia i oddechowego. Wymiana gazowa odbywa się całą powierzchnią ciała. Niektóre gatunki oddychają beztlenowo.

Pierścienice maja ciało segmentowane. Układ pokarmowy jest bardzo dobrze rozwinięty. Podzielony jest na jelito przednie, środkowe i tylne. Rozpoczyna się otworem gębowym prowadzącym do umięśnionej gardzieli. U drapieżnych pierścienic np. nereidy i pijawki w gardzieli znajdują się kutikularne ząbki. Dalsza części przewodu to przełyk prowadzący czasami do żołądka. Trawienie i wchłanianie odbywa się w jelicie środkowym. Jego powierzchnia chłonna jest zwiększona dzięki dodatkowemu fałdowi- tyflosolis. Jelito tylne zakończone jest odbytem.

Układ wydalniczy jest typu metanefrydialnego. Zbudowany jest z nefrydiów. W każdym segmencie znajduje się orzęsiony lejek otwarty do jamy ciała. Lejek filtruje z celomy zbędne produkty przemiany materii, które następnie dostają się do kanalika wydalniczego. Kanalik przebija przegrodę międzysegmentalną i uchodzi na zewnątrz w kolejnym segmencie. U pierścienic układ wydalniczy po raz pierwszy spełnia głównie funkcje wydalnicza, a dodatkowo osmoregulacyjne.

U pierścienic po raz pierwszy wystąpił układ krwionośny. Jest on zamknięty. Zbudowany jest z dwóch naczyń głównych: grzbietowego i brzusznego połączonych ze sobą naczyniami okrężnymi. Naczynie grzbietowe tłoczy krew do przodu natomiast brzuszne do tyłu. Pierścienice nie mają serca. Krew tłoczona jest dzięki rytmicznym skurczom naczynia grzbietowego. Krew zazwyczaj posiada barwniki: czerwoną hemoglobinę albo zieloną chlorokruorynę. Sieć naczyń włosowatych jest dobrze rozbudowana w powłoce ciała, parapodiach i jelicie środkowym, gdzie odbywa się wchłanianie substancji odżywczych.

Pierścienice nie wykształciły typowego układu oddechowego. Wymiana gazowa zachodzi przez powłoki ciała. Jednak u niektórych gatunków w parapodiach pojawiły się wyrostki skrzelowe, które prawdopodobnie zwiększają tempo wymiany gazowej.

Stawonogi schemat układu pokarmowego mają taki sam jak pierścienice. Zbudowany jest z trzech części: jelita przedniego, środkowego i tylnego. W zależności od podtypu w układzie zaszły różne innowacje. U skorupiaków jelito przednie i tylne są schitynizowane. Występuje u nich żołądek, który składa się z dwóch części: żującej i pylorycznej. U wszystkich stawonogów pojawiają się wyrostki wątrobowe, których celem jest wspomaganie trawienia i magazynowanie substancji pokarmowych. Jelito środkowe jest pofałdowane, dzięki czemu zwiększa się powierzchnia chłonna. Pająki spożywają pokarm półpłynny, który nasycają przez umięśnioną gardziel. Pająki w przeciwieństwie do owadów nie posiadają żadnego aparatu do obróbki pokarmu. Owady w zależności od rodzaju pobieranego pokarmu mogą mieć aparat gębowy typu: gryzący, ssący, kłująco- ssący i liżąco- ssący. Aparat gryzący posiadają szarańczaki, modliszki, karaluchy. Aparat ssący mają motyle. Aparat kłująco- ssący mają komary, a liżąco- ssący u muchy. Aparat gryząco- liżący posiadają pszczoły i trzmiele.

W zależności od środowiska, w jakim żyją stawonogi ich układ wydalniczy może ulec modyfikacjom. Skorupiakokształtne żyją w wodzie i nie muszą na niej oszczędzać. Wydalają amoniak a narządem wydalniczym są dwie pary przekształconych nefrydiów. W zależności od położenia są to gruczoły szczękowe albo czułkowe. Stawonogi lądowe muszą prowadzić oszczędną gospodarkę wodą. Wydalają kwas moczowy i guaninę. Substancje te łatwo są wytrącane z wody. Narządem wydalniczym są cewki Cewki tracheidy - zespoły martwych, klinowato na siebie zachodzących komórek, które uczestniczą w transporcie wody u roślin. Cewki mają silnie zdrewniałe ściany komórkowe, z licznymi jamkami lejkowatymi lub... Czytaj dalej Słownik biologiczny Malpighiego. Są to palczaste uchyłki położone na granicy jelita środkowego i tylnego. Taki system wydalania i chitynowy pancerz sprawiają, że oszczędność wody jest bardzo duża.

Układ krwionośny u stawonogów jest otwarty. Krew, u stawonogów hemolimfa, wylewa się do jamy ciała i opłukuje wszystkie narządy. Następnie jest zbierana żyłami i trafia do narządu oddechowego, gdzie następuje wymiana oddechowa. Natleniona krew płynie do rurkowatego serca, które znajduje się po grzbietowej stronie ciała. Serce zamknięte jest w worku osierdziowym, a do komory Komory Federalna Islamska Republika Komorów. Stanowi wyspiarskie państwo na Oceanie Indyjskim pomiędzy wybrzeżem Tanzanii (Afryka) a Madagaskarem. Powierzchnia 1860 km2. Liczba ludności 727 tys. (2001 r.).... Czytaj dalej Słownik geograficzny prowadzą otworki, tzw. ostia. W hemolimfie znajdują się zazwyczaj barwniki: niebieska hemocyjanina, rzadziej czerwona hemoglobina.

Stawonogi są pierwszymi bezkręgowcami, u których pojawił się układ oddechowy. Wymiana gazowa całą powierzchnią ciała straciła na znaczeniu ze względu na duże zapotrzebowanie tlenu. W zależności od środowiska życia stawonogi posiadają różne typy układu oddechowego. Skorupiakokształtne żyją w wodzie. Są skrzelodyszne. Skrzela u wyżej uorganizowanych zlokalizowane są u podstawy odnóży krocznych. Zbudowane są z cienkich blaszek. U pajęczaków występuje system tchawkowy. U dużych osobników w odwłoku wykształciły się płucotchawki. Są one obmywane przez hemolimfę, która pełni rolę transportera gazów oddechowych. U tchawkodysznych, które są najwyżej uorganizowanymi ze stawonogów, wykształcił się system tchawkowy. Ma on pochodzenie ektodermalne. System ten zbudowany jest z sieci rozgałęzionych rurek łączących się w pnie. Do pni prowadzą przetchlinki, otwory rozlokowane głównie na odwłoku. Końcowe odcinki rurek wypełnione są płynem, w którym następuje wymiana gazowa. Odcinki te nazywane są tracheolami. Jest to system, który przejmuje funkcje transportowe od układu krążenia. Zapewnia on dostarczenie tlenu do każdej komórki bez udziału hemolimfy.

U owadów latających przetchlinki umieszczone są pod skrzydłami. W czasie lotu tlen napędzany jest do pni tchawkowych przez otwory(przetchlinki).

Układ pokarmowy mięczaków zbudowany jest z trzech części: jelita przedniego, środkowego i tylnego. Do jelita środkowego uchodzi przewód wątrobowy. U ślimaków w gardzieli występuje radula. Jest to narząd przypominający tarkę. Jego funkcją jest rozcieranie i rozdrabnianie pokarmu.

Narządem wydalniczym są nerki. Otwierają się one do jamy osierdziowej skąd zbierają zbędne produkty przemiany materii i usuwają do jamy otrzewnowej.

Układ krążenia jest otwarty. Mięczaki posiadają serce. Jest ono jednoprzedsionkowe i jednokomorowe. Znajduje się w worku osierdziowym. Wyjątek stanowią głowonogi, których układ krążenia jest prawie zamknięty. Serce jest zbudowane z komory i dwóch przedsionków. Dzięki temu układ ten przypomina układ złożony z dwóch obiegów. Dodatkowo w obiegu utrzymywane jest wysokie ciśnienie dzięki obecności serc skrzelowych.

W zależności od środowiska, układ oddechowy mięczaków może być zbudowany ze skrzeli lub może tworzyć go jama płaszczowa. U wodnych mięczaków są to skrzela zwane ktenidiami. U ślimaków lądowych jako narząd oddechowy służy jama płaszczowa.

Szkarłupnie są organizmami morskimi o radialnej symetrii ciała. Układ pokarmowy rozpoczyna się po stronie oralnej otworem gębowym. U jeżowców w początkowym odcinku przewodu pokarmowego znajduje się latarnia Arystotelesa. Jest to narząd zbudowany z twardych elementów szkieletowych. Pełni funkcje aparatu żującego. Za jamą gębową szkarłupni położony jest przełyk, żołądek i jelito, którego odbyt znajduje się po aboralnej stronie ciała.

Układ oddechowy i wydalniczy uległy redukcji w tej grupie redukcji. Ich funkcje spełnia układ wodny, ambulakralny. Jego funkcją jest również lokomocja. Jest to system kanałów wypełnionych wodą o podobnym składzie jak woda morska.

U bezczaszkowców układ pokarmowy jest prostą rura jelitową. Rozpoczyna się otworem gębowym, który jest otoczony przez wieniec "wąsików". Za nim położona jest gardziel, przełyk, jelito środkowe i jelito grube zakończone odbytem. Układ oddechowy i układ pokarmowy łączą się ze sobą w środkowej części kosza skrzelowego. Znajduje się tam endostyl. Cząsteczki pokarmowe, które są cięższe od wody opadają na endostyl. W nim znajdują się gruczoły trawienne. Rozpoczyna się trawienie. Pokarm następnie przesuwany jest do jelita środkowego. Niestrawione resztki usuwane są przez odbyt na zewnątrz.

Układ pokarmowy zbudowany jest z nefrydiów połączonych kanałem. Pojedyncze nefrydium składa się z komórek wydalniczych zwanych, solenocytami. Solenocyty skierowane są do zatok krwionośnych. Zbędnie produkty przemiany materii odfiltrowują bezpośrednio z krwi.

Układ krążenia jest praktycznie zamknięty, jednoobiegowy. Bezczaszkowce Bezczaszkowce Acrania - grupa współczesnych strunowców zwanych lancetnikami. Brak czaszki jest u tych zwierząt cechą pierwotną. Cechą charakterystyczną jest asymetria rozwojowa i przebieg struny grzbietowej... Czytaj dalej Słownik biologiczny nie posiadają serca. Występuje u nich wyłącznie zatoka żylna. Krew płynąca w naczyniach jest bezbarwna, posiada mała ilość krwinek. Jest układem o małej wydajności. Naczynia włosowate oplatają głównie skrzela i jelita. W skrzelach zachodzi wymiana gazowa, w jelicie następuje wchłanianie substancji odżywczych.

U bezczaszkowców system oddechowy stanowi kosz skrzelowy. Powstał on z gardzieli poprzebijanej szczelinami skrzelowymi. Jak wyżej zostało opisane, kosz skrzelowy opleciony jest silnie przez naczynia włosowate.

Układ pokarmowy u bezżuchwowców jest zbudowany typowo, z trzech odcinków. Rozpoczyna się jamą gębową opatrzoną przylgami. Pozwala to na przyssanie się do ciała ofiary. Otwór gębowy jest cały czas otwarty

Narządem wydalniczym u bezżuchwowców są pranerki. Podstawową jednostką budującą pranerki jest nefron. Mocz z nerek wyprowadzany jest przez przewody Wolffa zwane moczowodami pierwotnymi.

Układ krwionośny jest zamknięty. Są to zwierzęta, które posiadają jeden obieg. Serce zbudowane jest z serca typu żylnego. Składa się ono z zatoki żylnej, przedsionka i komory. Serce bezżuchwowców nie jest unerwione. Jego praca regulowana jest przez włókna Purkinjego. W krwi znajdują się erytrocyty Erytrocyty czerwone ciałka krwi.
Czytaj dalej Słownik biologiczny
i leukocyty. Erytrocyty posiadają czerwony barwnik wiążący tlen- hemoglobinę.

U bezżuchwowców skrzela są workowate. Minóg posiada 7 par tego typu skrzeli. Woda, która opłukuje skrzela dostaje się do wewnątrz przez otwór gębowy. Wypływa natomiast przez otwory skrzelowe. Jest to system oddechowy, który sprawdza się u minogów tylko dzięki temu, że prowadza one mało aktywny tryb życia.

Układ pokarmowy u ryb zbudowany jest z trzech części: jelita przedniego, jelita środkowego i jelita tylnego. Rozpoczyna się otworem gębowym niejednokrotnie przystosowanym do zdobywania różnego rodzaju pokarmu. W jamie gębowej znajdują się zęby. U rekinów jest kilka generacji ostrych zębów. Ryby nie posiadają gruczołów ślinowych i umięśnionego języka. Dalej za jamą gębową położony jest krótki przełyk prowadzący do żołądka. Żołądek to odcinek, w którym panuje kwaśne środowisko ułatwiające trawienie i niszczące bakterie. Karpiowate odżywiają się skorupiakami. Pokarm ten ma odczyn tak silnie zasadowy, że likwiduje odczyn kwaśny w żołądku. Dlatego mówi się, że karpiowate nie posiadają żołądka. Za żołądkiem położone jest jelito, u drapieżników krótkie, u roślinożerców bardzo długie. Powierzchnia wchłaniania w jelicie jest niewielka, ponieważ błona śluzowa nie tworzy kosmków.

Układ wydalniczy ryb składa się z pranerek i przewodów wyprowadzających. Jednak to, co ryba wydala zależy od środowiska, w którym żyje. Żyjące w wodach słonych ryby spodouste wydalają głównie nadmiar wody. Utrzymują natomiast wysoki poziom mocznika we krwi, dzięki temu woda wnika do organizmu przez nabłonek skrzeli. Morskie ryby kostnoszkieletowe piją stale wodę. Pranerki wydalają wodę wraz z jonami chlorkowymi. Narządem wydalniczym pomocniczym są u nich skrzela, przez które wydalane są jony. Ryby słodkowodne nie pija wody. Przez nabłonek skrzeli pobierają wodę i jony sodu, potasu i chloru, wydalają natomiast amoniak. Dzięki pranerkom wydalane są nadmiary wody.

Układ krążenia jest zamknięty, jednoobiegowy. Serce zbudowany jest z zatoki żylnej, przedsionka, komory serca i stożka tętniczego u spodoustych, u kostnoszkieletowych zamiast stożka tętniczego obecna jest opuszka tętnicza- rozszerzenie tętnicy. Jest to serce typu żylnego. Natleniona krew rozprowadzana bezpośrednio ze skrzeli po całym ciele. Odtleniona krew żyłami głównymi wraca do serca. Serce ryb jest unerwione, dzięki czemu może zwalniać lub przyspieszać akcję serca.

Ryby mogą oddychać za pomocą skrzeli, narządu powietrznego lub przez skórę. Przez skórę mogą oddychać ryby, które mają redukowane łuski, np. węgorz. Skrzela zbudowane są z łuków skrzelowych, na których osadzone są listki skrzelowe. Każdy listek zbudowany jest z blaszek skrzelowych, które są bardzo dobrze ukrwione. Wymiana gazowa zachodzi na zasadzie przeciwprądów. Polega to na tym, że krew płynie w przeciwnym kierunku do wody. W tak opłukiwanych skrzelach dochodzi do wymiany tlenu i dwutlenku węgla. U kostnoszkieletowych skrzela chronione są przez wieczka skrzelowe.

Układ pokarmowy u płazów ma typową budowę dla kręgowców. Płazy połykają ofiary w całości. Żywią się bezkręgowcami i drobnymi kręgowcami. W jamie gębowej znajdują się stożkowate zęby przyrośnięte do kości. Ropuchy są bezzębne. W jamie gębowej znajdują się gruczoły ślinowe. Język przyrośnięty jest to dna jamy gębowej. W czasie polowania wyrzucany jest w kierunku ofiary.

Układ wydalniczy zbudowany jest z parzystych nerek i przewodów pierwotnych (Wolffa), które uchodzą do steku podobnie jak przewody wyprowadzające układu rozrodczego i pokarmowego. Nerki płazów są typu pranercze. Są pochodzenia mezodermalnego. Dorosłe osobniki wydalają mocznik. Ich larwy- kijanki żyją w wodzie i wydalają amoniak. Wydalanie przez dorosłe osobniki mocznika jest spowodowane życiem na lądzie i prowadzeniem oszczędnej gospodarki wodnej.

Układ krążenia u płazów znacznie różni się od ryb. U płazów po raz pierwszy pojawiły się dwa obiegi krwi: duży i mały(płucny). Jest to związane z wystąpieniem płuc. Serce zbudowane jest z komory i dwóch przedsionków prawego i lewego. Na prawym przedsionku znajduje się zatoka żylna. Tu do prawego przedsionka dopływa żyłami głównymi odtlenowana krew z całego organizmu. Następnie dostaje się do komory. Z niej dwiema tętnicami płucnymi płynie do płuc. Po wymianie gazowej żyłą płucną powraca do serca. Komora nie jest przedzielona, dlatego dochodzi do mieszania się krwi odtlenowanej z utlenowaną. Aortą krew wyprowadzana jest z serca na duży obieg. Jest to system mało wydajny ze względu na mieszanie się krwi. Dlatego też głównym sposobem wymiany gazowej jest oddychanie przez skórę. Płazy są zwierzętami zmiennocieplnymi.

Płazy są zwierzętami lądowymi, dlatego musiały wykształcić inny rodzaj narządów oddechowych. Są to płuca. Są one workowate, nie pofałdowane. Ogólnie są słabo rozwinięte. Płuca pokrywają niewielkie zapotrzebowanie na tlen u płazów. Główną role odgrywa oddychanie przez skórę. Skóra jest delikatna, wilgotna, nie posiada elementów rogowych. U kijanek występują skrzela. Dopiero w trakcie przeobrażania zanikają i pojawiają się płuca.

Gady mają układ pokarmowy zbudowany według takiego samego planu jak pozostałe kręgowce. Jednak wiele gatunków wprowadziło własne udoskonalenia, które umożliwiają łatwiejsze zdobywanie pokarmu. W jamie gębowej większość gadów z wyjątkiem żółwi posiada żeby typu homodontycznego. Żółwie na szczękach posiadają rogowy dziób. Węże posiadają zęby jadowe. Język, głównie węży i jaszczurek, jest bardzo ruchliwy. Na jego powierzchni znajdują się kubki smakowe. Do jamy gębowej ujście mają gruczoły ślinowe. Ślina zmiękcza pokarm. Za jamą położony jest przełyk prowadzący do żołądka. Krokodyle mają złożony żołądek z dwóch części: gruczołowej i mięśniowej.

Gady zamieszkujące na lądzie wydalają kwas moczowy. Związane jest to z ich trybem życia. Jest to jeden ze sposobów ograniczania utraty wody, czyli nerki nie tylko pełnią funkcje wydalnicze, ale również osmoregulacyjne. Mocz z nerek wydostaje się do moczowodów wtórnych. U żółwi i jaszczurek przechodzi on w pęcherz moczowy. Krokodyle i węże nie mają pęcherza moczowego. Żółwie morskie wydalają głównie mocznik a krokodyle amoniak. ·

U gadów z wyjątkiem krokodyli komora serca jest częściowo przegrodzona. U krokodyli przegroda jest całkowita i serce dzieli się na prawą i lewą komorę. Dzięki temu krew odtlenowana nie miesza się z natlenioną. Krwiobieg składa się z małego i dużego obiegu. Natlenowana krew z płuc powraca do lewego przedsionka dwoma żyłami płucnymi. Z przedsionka krew wędruje do lewej części komory. Na duży obieg wypływa dwoma aortami prawą i lewą. W komórkach organizmu tlen jest oddawany z krwi, a pobierany dwutlenek węgla. Krew odtlenowana żyłami głównymi dopływa do prawego przedsionka, następnie prawej części komory i tętnicą płucna płynie do płuc, gdzie zachodzi wymiana gazowa.

U gadów płuca są lepiej wytworzone niż u płazów. Przede wszystkim ich powierzchnia jest pofałdowana. Zwiększa się przez to powierzchnia oddechowa. Są to płuca gąbczaste. System wentylacji również został usprawniony. U gadów pojawiła się klatka piersiowa. Mięśnie międzyżebrowe i brzuszne zostały rozbudowane. U płazów nie było mostka.

Ptaki na wiele sposobów przystosowały się do "powietrznego" trybu życia. Miedzy innymi zaszły zmiany w budowie przewodu pokarmowego. W szczękach nie ma zębów. Są one pokryte rogowymi pochwami- dziobem. Jego budowa zależy od rodzaju pożywienia, którym się żywią. Przełyk rozszerza się w wole, w którym przechowywany jest pokarm i podlega on wstępnemu rozmiękczaniu. Żołądek składa się z dwóch części: gruczołowej- trawienie dzięki obecności soków trawiennych i mięśniowej- zgniatanie i miażdżenie pokarmu. Ptaki dodatkowo zjadają drobne kamyczki, które pomagają w miażdżeniu pokarmu. Wśród ptaków wyróżnić można mięsożerne, padlinożerne, ziarnojady, owadożerne, owocożerne, rybożerne, odcedzające, nektarojady.

U ptaków występują nerki typu ostatecznego. Są to zanercza. Wszystkie ptaki wydalają kwas moczowy. Ujście moczowodów znajduje się w kloace. Ptaki nie posiadają pęcherza moczowego. Jest to przystosowanie do lotu gdyż obniża się ciężar ptaków.

Ptaki posiadają czterojamowe serce zbudowane z dwóch przedsionków i dwóch komór. Dzięki całkowitej przegrodzie krew natleniona nie miesza się z odtlenowaną. Serce w stosunku do całego organizmu jest ogromne. W układzie krążenia zaszło wiele zmian. Redukcji uległa zatoka żylna. Funkcjonuje tylko jeden łuk aorty- prawy. Krwinki czerwone, erytrocyty, posiadają jądra i są mniejsze im mniejszy jest ptak.

Układ oddechowy ptaków jest świetnym przystosowaniem do lotu. Zbudowany jest z dwóch małych płuc poprzebijanych workami powietrznymi. Worków jest 9. Dzieła się na przednie i tylne. Do płuc prowadzą oskrzela, które dzielą się na mniejsze oskrzela, a te na oskrzeliki. Są one bardzo dobrze ukrwione. Dzięki takiej budowie płuc możliwe jest podwójne oddychanie zsynchronizowane z wymachami skrzydeł. Przy wdechu skrzydła są uniesione, przy wydechu skrzydła opadają. System ten zapewnia stały przepływ przez płuca świeżego powietrza. Dodatkowym plusem obecności worków powietrznych jest zmniejszenie ciężaru ptaka.

Ssaki mogą być mięsożerne, roślinożerne lub wszystkożerne. Takie zróżnicowanie w odżywianiu się powoduje, że układ pokarmowy różni się między poszczególnymi gatunkami znacznie. U wszystkich ssaków jama gębowa to początek przewodu pokarmowego. Znajduje się w niej umięśniony język, gruczoły ślinowe i zęby. Ogólnie u ssaków występują zróżnicowane zęby na kły siekacze przedtrzonowe i trzonowce. Drapieżniki posiadają świetnie rozrośnięte kły i łamacze. Przeżuwacze maja zredukowane kły natomiast dobrze rozwinięte przedtrzonowce i trzonowce. Zęby ogólnie służą do rozgryzania pokarmu natomiast dzięki ślinie jest on rozmiękczany i poddawany wstępnej obróbce enzymatycznej. Złożony żołądek występuje u ssaków roślinożernych. Są to cztery Cztery Liczba cztery symbolizuje wszechświat materialny, cztery pory roku, cztery strony świata, cztery kwadry księżyca, cztery wiatry, cztery wieki ludzkości, cztery rzeki Hadesu, cztery konie Apokalipsy,... Czytaj dalej Słownik symboli literackich komory: żwacz, czepiec, księgi i trawieniec. W żwaczu znajdują się bakterie Bakterie organizmy jednokomórkowe niekiedy tworzące układy zbudowane z kilku luźno ze sobą związanych komórek. Zaliczane są do królestwa Monera. Wielkość bakterii wynosi od 0,2 do kilkudziesięciu µm.... Czytaj dalej Słownik biologiczny symbiotyczne, które trawią celulozę. Jelito u mięsożernych jest krótkie, u roślinożernych natomiast bardzo długie. W jelicie wszystkich ssaków znajdują się liczne kosmki, które zwiększają powierzchnie trawienia. Układ wydalniczy zbudowany jest z parzystych " fasolowatych" nerek. Są to nerki typu ostatecznego. Podstawowa jednostka filtracyjna jest kłębuszek nerkowy. W kanalikach I- go i II- go rzędu dochodzi do zagęszczania moczu. Ssaki wydalają mocznik.

Ssaki maja układ krążenia bardzo podobny do ptaków. Jest on dwuobiegowy. Serce jest mniejsze w stosunku do masy całego ciała. U ssaków w prawym przedsionku nie ma nawet szczątkowej zatoki żylnej. Do prawego przedsionka uchodzi dwie żyły główne. U ssaków zachował się tylko lewy łuk aorty.

U ssaków erytrocyty nie posiadają jądra. Barwnikiem oddechowym jak u pozostałych kręgowców jest hemoglobina. Erytrocyty są małe, ale bardzo liczne. Mają kształt dwuwklęsłego dysku.

Ssaki oddychają dzięki płucom. Są to parzyste narządy najlepiej rozwinięte spośród wszystkich kręgowców. Zbudowane są z płatów: lewe posiada dwa płaty, prawe trzy. Oskrzela w płucach dzielą się na mniejsze oskrzela, oskrzeliki i na pęcherzyki płucne, które są bardzo dobrze ukrwione. W nich zachodzi wymiana gazowa. Ssaki usprawniły mechanizm wentylacji płuc. Występuje u nich mięsień oddzielający jamę brzuszna od jamy płucnej. Jest to przepona, która wraz z mięśniami międzyżebrowymi zewnętrznymi i wewnętrznymi bierze czynny udział w ruchach klatki piersiowej. Narządy ssaków maja bardzo duże zapotrzebowanie na tlen, szczególnie mięśnie i mózg.

Opisane wyżej układy są przekładem na to, że przez wiele tysięcy lat ewolucja Ewolucja ogół zmian, jakie zachodziły w historii organizmów na Ziemi od momentu pojawienia się życia do chwili obecnej. Obejmuje zmiany właściwości organizmów, powstawanie nowych grup taksonomicznych oraz... Czytaj dalej Słownik biologiczny nie próżnowała. Coraz nowsze i sprawniejsze rozwiązania pozwoliły początkowo na opanowanie lądu tuż przy wodzie, a następnie podbicie przez zwierzęta większości nisz ekologicznych na Ziemi.