Dodaj do listy

Choroby weneryczne – kiła i rzeżączka.

Wśród chorób zakażanych istnieją takie, które przenoszone są drogą płciową. Niektóre z tych chorób znane były już od wieków. Nazwano je od imienia rzymskiej bogini miłości Wenus, inaczej Wenery - chorobami wenerycznymi, tak, aby podkreślić ich związek z życiem płciowym. Nazwa "choroby weneryczne" ma wieloletnią tradycję, ale jest postrzegana jako wyrażanie negatywna i dyskryminująca. Mimo, że bardzo dużo zmieniło się w obyczajowości to choroby weneryczne nadal uważa się za wstydliwe a chorzy często próbują ukryć swoje dolegliwości zamiast je jak najszybciej leczyć. Na wniosek lekarzy i pacjentów Światowa Organizacja Zdrowia zaleciła używanie terminu "choroby przenoszone drogą płciową".

Wśród chorób przenoszonych drogą płciową na największą uwagę zasługują KIŁA i RZEŻACZKA, jako choroby o szczególnym znaczeniu społecznym. Choć postęp w medycynie jest bardzo duży i zapewnił uleczalność tych chorób to jednak częstość zakażeń jest bardzo duża. Sama służba zdrowia nie może skutecznie walczyć z tymi chorobami gdyż:

  • w społeczeństwie panuje wstyd przed ta chorobą,
  • cierpimy na poważne braki w wychowaniu zdrowotnym,
  • często nawiązywane są kontakty seksualne z przypadkowo poznanymi partnerami, a sprzyja temu wzrost Wzrost zwiększanie rozmiarów i masy ciała. Wzrost jest cechą wszystkich żywych organizmów i następstwem pobierania substancji odżywczych z otoczenia. U jednokomórkowców wzrost wiąże się ze zwiększaniem rozmiarów... Czytaj dalej Słownik biologiczny spożycia alkoholu, prostytucja, zmiana modelu życia rodzinnego powodująca osłabienie wpływu wychowawczego rodziny.

KIŁA znana jest też pod nazwą syfilis Syfilis kiła.
Czytaj dalej Słownik biologiczny
lub lues i należy do najpoważniejszych chorób przenoszonych drogą płciową. Wywołuje ją bakteria krętek blady (Treponema pallidum), który dostaje się do organizmu przez drobne skaleczenia oraz ubytki skóry lub błony śluzowej, przeważnie podczas stosunku płciowego. Choroba Choroba występuje wtedy, gdy bodźce zewnętrzne są zbyt silne lub działają zbyt długo, przy równoczesnym zmniejszaniu się zdolności przystosowania organizmu.
Czytaj dalej Słownik biologiczny
ta może tez być przenoszona z matki na dziecko przed lub w czasie porodu. Kiłę rozpoznaje się na podstawie badań laboratoryjnych stwierdzających we krwi obecność przeciwciał przeciw krętkom. Choroba wykryta wcześnie daje się wyleczyć antybiotykami, a nieleczona lub leczona zbyt późno może być przyczyną ciężkiego uszkodzenia zdrowia prowadzącego nawet do śmierci.

W chorobie tej wyróżnia się trzy okresy:

  1. kiła pierwszego okresu - po okresie wylęgania wynoszącym zazwyczaj 2 - 4 tygodni, w miejscu w którym wniknęły krętki, a więc najczęściej na narządach płciowych pojawia się mała, niebolesna ranka zwana zmiana pierwotną. W wydzielinie z tej zmiany można stwierdzić obecność krętków. Równocześnie powiększają się węzły chłonne w pachwinach.
  2. kiła drugiego okresu - po około 10 tygodniach od zakażenia na skórze występuje blada nie swędząca wysypka w postaci plamek lub grudek. Występuje ona najczęściej na tułowiu, ale też na twarzy, dłoniach i stopach. Może występować gorączka, obrzęk węzłów chłonnych, ból gardła, bóle głowy, nudności i czasami wypadanie włosów. Owrzodzenia zapalne często zjawiają się w jamie ustnej lub narządach rodnych. Po kilku tygodniach wysypka zanika samoistnie i choroba wchodzi w okres bezobjawowy lub utajony.
  3. kiła trzeciego okresu - po kilku lub kilkunastu latach od zakażenia, gdy chory się nie leczył może dojść do uszkodzenia układu nerwowego, do utraty wzroku z powodu zaniku nerwów wzrokowych lub do choroby psychicznej zwanej porażeniem postępującym. Może wystąpić choroba serca i naczyń krwionośnych, czyli kiła sercowo - naczyniowa, lub też mogą powstać ( obecnie bardzo rzadko) guzy zwane kilakami w skórze, kościach, stawach lub w narządach wewnętrznych.

Kiła utajona - po około 2 tatach od zakażenia. Nieleczona choroba przechodzi w stan utajenia i rozwija się skrycie bez objawów. Tylko badanie serologiczne może dać wynik dodatni. Kiła utajona często bywa wykrywana przypadkowo, przeważnie dzięki profilaktycznym badaniom serologicznym krwi. Badania te pozwalają zdiagnozować kiłę u osób, które nie zdawały sobie sprawy ze swojej choroby, gdyż przeoczyły lub zlekceważyły jej objawy. Pomimo pozornego zdrowia, w przyszłości mogą być narażone na poważne następstwa.

Kiła wrodzona - gdy kobieta Kobieta Z. Nałkowska Medaliony - Kobieta cmentarna, bohaterka autentyczna; prosta, niewykształcona kobieta, opiekująca się grobami. Niedaleko cmentarza znajduje się getto żydowskie, otoczone murem. Wedle... Czytaj dalej Słownik bohaterów literackich - liceum chora na kiłę nie leczy się, choroba może przenieść się na jej dziecko, które może urodzić się chore na kiłę wrodzoną tzn. nabytą w łonie matki. U dzieci z kiłą wrodzona zmiany chorobowe mogą wystąpić już w momencie urodzenia albo mogą pojawić się jako po kilku tygodniach lub miesiącach jako kiła wrodzona wczesna. Najczęściej dziecko przy urodzeniu nie wykazuje żadnych cech choroby, pojawiają się one dopiero po kilku lub kilkunastu latach jako kiła wrodzona późna.

Bardzo duże znaczenie przykłada się do badań profilaktycznych w czasie ciąży. Wykrycie zarażenia, o którym kobieta nie mogła wiedzieć i leczenie zapobiega kile wrodzonej dziecka, ma duże znaczenia dla zdrowia kobiety i pomyślnego przebiegu porodu a także prawidłowego rozwoju dziecka.

RZEŻĄCZKA określana bywa nazwą tryper. Jest bardzo częstą chorobą przenoszoną drogą płciową, w niektórych krajach nawet najczęstszą spośród wszystkich chorób zakaźnych. Rozpoznanie rzeżączki jest możliwe wyłącznie na podstawie badania bakteriologicznego z wydzieliny chorobowej. Czasem wystarczające jest badanie mikroskopowe rozmazu wydzieliny, a czasem niezbędne jest wykonanie posiewów na odpowiednich pożywkach. Choroby tej nie można rozpoznać wyłączne na podstawie objawów, gdyż podobne objawy mogą dawać zakażenia innymi drobnoustrojami. Rzeżączkę wywołują bakterie Bakterie organizmy jednokomórkowe niekiedy tworzące układy zbudowane z kilku luźno ze sobą związanych komórek. Zaliczane są do królestwa Monera. Wielkość bakterii wynosi od 0,2 do kilkudziesięciu µm.... Czytaj dalej Słownik biologiczny zwane gonokokami, dwoinkami rzeżączki, dwoinkami Neissera, który był ich odkrywcą.

Zakażenie rzeżączką następuje drogą płciową, ponieważ najlepszym środowiskiem do rozwoju bakterii jest błona śluzowa narządów moczowo - płciowych.

U mężczyzn okres wylegania się choroby, czyli czas od zakażenia do pierwszych objawów wynosi najczęściej od 2 - 6 dni. Pierwszym objawem jest mniej lub bardziej nasilone pieczenie w cewce moczowej, występujące zwłaszcza przy oddawaniu moczu oraz wyciek wydzieliny ropnej z cewki moczowej. Objawy choroby bez leczenia mogą całkowicie ustąpić, ale chory nadal zakaża, gdyż choroba przechodzi w stan przewlekły. Może wtedy dojść do zajęcia cewki Cewki tracheidy - zespoły martwych, klinowato na siebie zachodzących komórek, które uczestniczą w transporcie wody u roślin. Cewki mają silnie zdrewniałe ściany komórkowe, z licznymi jamkami lejkowatymi lub... Czytaj dalej Słownik biologiczny moczowej oraz innych narządów układu moczowo - płciowego. Szczególnie poważne i częste jest zapalenia najądrza objawiające się obrzękiem i bolesnością oraz gorączką. W wyniku stanu zapalnego może dojść do zarośnięcia kanalików najądrza, którymi plemniki wydostają się na zewnątrz. Zmiany takie, jeżeli są obustronne mogą prowadzić do niepłodności.

Czas rozwoju choroby u kobiet jest dłuższy i wynosi 1 - 2 tygodni. Początkowo bakterie umiejscawiają się na błonie śluzowej cewki moczowej lub szyjki macicy. Rzeżączka u kobiet objawia się upławami, czyli ropną wydzieliną z dróg rodnych, niekiedy też pieczeniem przy oddawaniu moczu. W większości przypadków kobiety nie dostrzegają objawów swojej choroby i odbywają stosunki płciowe nieświadomie zakażając swojego partnera. Powikłania nieleczonej rzeżączki są bardzo poważne, gdyż dochodzi do zajęcia wszystkich odcinków dróg rodnych. Najczęściej stwierdza się zapalenia jajników i jajowodów, które są trudne do leczenia. W przypadku obustronnych zmian może dojść do niedrożności jajowodów i w konsekwencji do niepłodności.

Leczenie rzeżączki jest żmudne i długotrwałe. Podstawowym lekiem stosowanym w jej leczeniu jest penicylina. Sukces leczenia zależy od przestrzegania zalecanych terminów badań kontrolnych, unikania napojów alkoholowych oraz od powstrzymywania się od kontaktów seksualnych.