Dodaj do listy

Choroby weneryczne – sposób zarażenia, objawy, leczenie i profilaktyka.

Choroby weneryczne to choroby przenoszone na drodze kontaktów seksualnych z zarażonym partnerem. Są one bardzo powszechne, obecnie medycyna zna około 20 różnych schorzeń tego typu, spośród których najwięcej uwagi poświęca się AIDS. Niektóre z chorób rozprzestrzeniają się także innymi drogami, nie tylko w czasie stosunku - np. przez kontakt z krwią chorego. Nie grozi natomiast zakażeniem przebywanie w towarzystwie chorego, wspólne mieszkanie, używanie tych samych naczyń stołowych, ani nie przenoszą się choroby weneryczne przez ukąszenia owadów. Chorobom przenoszonym drogą płciową można skutecznie zapobiec, jeśli zna się potencjalne drogi zakażenia i unika ryzykownych zachowań. Wiele spośród nich da się całkowicie wyleczyć, a jeśli choroby są nieuleczalne, to stosowanie odpowiednich terapii pozwala na zahamowanie rozwoju choroby i ograniczenie nieprzyjemnych objawów do minimum.

Bardzo istotne jest znać objawy poszczególnych chorób i rozumieć sposoby zarażania się, aby w razie ryzyka zachorowania zgłosić się do lekarza i od razu zastosować kurację. Nie leczone choroby nie tylko szkodzą choremu, ale także są przenoszone na kolejnych partnerów seksualnych. Mogą powodować ciężkie powikłania czasem ujawniające się dopiero po wielu latach i być przyczyną bezpłodności. Istotne jest zatem dotarcie do profesjonalnej opieki medycznej zanim choroba Choroba występuje wtedy, gdy bodźce zewnętrzne są zbyt silne lub działają zbyt długo, przy równoczesnym zmniejszaniu się zdolności przystosowania organizmu.
Czytaj dalej Słownik biologiczny
przejdzie w stan bezobjawowy, co może zmylić osobę chorą, która myśli że schorzenie samoistnie minęło.

Najczęściej spotykane objawy chorób przenoszonych droga płciową (zarówno u mężczyzn jak u kobiet, niezależnie od orientacji seksualnej) to różnego rodzaju owrzodzenia, nadżerki i pęcherze na narządach rodnych, silny świąd i piekące, bolesne oddawanie moczu. U kobiet dodatkowo obserwuje się nieprzyjemnie pachnące upławy z pochwy, zaczerwienie, pieczenie a czasem krwawienie pochwy. Podczas stosunku partnerka odczuwa bóle. Z kolei u mężczyzn obserwuje się także wydzieliny z cewki Cewki tracheidy - zespoły martwych, klinowato na siebie zachodzących komórek, które uczestniczą w transporcie wody u roślin. Cewki mają silnie zdrewniałe ściany komórkowe, z licznymi jamkami lejkowatymi lub... Czytaj dalej Słownik biologiczny moczowej zwykle o charakterze ropnym, oraz ból jąder.

Najczęściej spotykane choroby przenoszone droga płciową to rzeżączka, kiła, AIDS, zapalenie cewki moczowej, kłykciny kończyste, rzęsistkowica, oraz opryszczka narządów płciowych.

Rzeżączkę wywołują bakterie Bakterie organizmy jednokomórkowe niekiedy tworzące układy zbudowane z kilku luźno ze sobą związanych komórek. Zaliczane są do królestwa Monera. Wielkość bakterii wynosi od 0,2 do kilkudziesięciu µm.... Czytaj dalej Słownik biologiczny dwoinki rzeżączki, które bytują w błonach śluzowych i przedostają się do organizmu partnera w trakcie stosunku płciowego. Zarazić się można także przy stosunku oralnym, co może dodatkowo wywołać schorzenie gardła, bądź analnym, powodując zapalenia odbytu. W razie nie podjęcia odpowiedniego leczenia, lub podjęcia go zbyt późno, bakterie rzeżączki mogą powodować różnorakie powikłania. Przewlekłe zainfekowanie rzeżączką może spowodować u mężczyzn porzeżączkowe zapalenie cewki moczowej cechujące się bolesnym oddawaniem moczu, oraz zapalenia najądrza, które prowadzić mogą do niepłodności. Rzadziej mają miejsce zwężenie cewki moczowej i zapalenie gruczołu krokowego. Także zapalenie przydatków u kobiet prowadzić może do bezpłodności. Jeśli zarażona jest kobieta Kobieta Z. Nałkowska Medaliony - Kobieta cmentarna, bohaterka autentyczna; prosta, niewykształcona kobieta, opiekująca się grobami. Niedaleko cmentarza znajduje się getto żydowskie, otoczone murem. Wedle... Czytaj dalej Słownik bohaterów literackich - liceum będąca w ciąży i nie podejmie stosownego leczenia, choroba może zostać przeniesiona na dziecko. Bakterie zwykle atakują jego oczy w trakcie porodu, prowadząc do silnego zapalenia spojówek, które może wywołać kłopoty ze wzrokiem dziecka. Dlatego aby uniknąć ryzyka zakażenia oczu niemowlęcia każda kobieta w czasie ciąży powinna być zbadana pod kątem rzeżączki. Badanie powinno przeprowadzać się nawet dwukrotnie, aby mieć pewność w dniu porodu, że kobieta jest zdrowa. W razie zakażenia dziecka podawane są specjalne leki.

Bakterie nieleczonej rzeżączki mogą także przedostawać się do krwi chorego i zarażać narządy wewnętrzne powodując powikłania. Niezależnie od płci może dojść do chorób stawów, czy zapalenia opon mózgowych. Podjęcie prawidłowego leczenia wkrótce po wystąpieniu pierwszych objawów prowadzi do pełnego wyleczenia. Ponieważ rzeżączka przenosi się głównie drogą płciową, aby uniknąć zarażenia należy unikać seksu z przygodnymi partnerami, pozostając w związku ze zdrowym stałym partnerem. Ryzyko zmniejsza także używanie prezerwatyw.

Nierzeżączkowe zapalenie cewki moczowej jest często występującą chorobą i przeważa wśród przypadków zapaleń cewki moczowej, odbytnicy i gardła u kobiet i mężczyzn, oraz szyjki macicy u kobiet. Nierzeżączkowe zapalenie cewki moczowej może być wywoływane przez różne patogeny, najczęściej jednak powodują je chlamydie. Zakażenie ma miejsce w trakcie kontaktu z błonami śluzowymi organizmu chorego partnera. Dlatego choroba obejmować może różne organy, bowiem podczas uprawiania seksu analnego zakażeniu ulega odbyt, zaś przy seksie oralnym - gardło. Nieleczone zakażenie może wywołać zapalenie najądrzy, zwężenie cewki moczowej u mężczyzn, oraz zapalenie przydatków ( jajników i jajowodów) u kobiet. Choroba może wywołać także takie powikłania, jak niepłodność oraz zapalenia stawów, dojść może do zakażenia różnych narządów. Zdarza się także często zarażenie oczu noworodków, objawiające się zapaleniem gałki ocznej, w wyniku chlamydiowego zakażenia szyjki macicy matki w czasie porodu. Najwięcej osób zarażonych obserwuje się wśród ludzi młodych, stanu wolnego, które uprawiają stosunki seksualne z licznymi partnerami bez zastosowania prezerwatywy. Aby uniknąć nierzeżączkowego zakażenia cewki moczowej, należy utrzymywać abstynencję seksualną bądź pozostawać w stałym związku ze zdrowym partnerem. Unikać należy przygodnych kontaktów seksualnych, a jeśli zaistnieją używać prezerwatywy. Należy także badać się pod kątem obecności chlamydii aby uniknąć ciężkich powikłań, do jakich może doprowadzić infekcja. Ze względu na ryzyko zarażenia dziecka matki w ciąży powinny być badane na obecność chlamydii. Szczególnie badania zaleca się w przypadku osób młodych, aktywnych seksualnie i posiadających wielu partnerów seksualnych, nawet jeśli nie obserwują u siebie żadnych objawów chlamydii.

Rzęsistkowica to choroba wywoływana przez pierwotniaka rzęsistka pochwowego. Rzęsistek u kobiet wywoływać może zapalenia pochwy oraz pęcherza i cewki moczowej. Szczególnie niebezpieczny jest dla kobiet w ciąży, bowiem może powodować przedwczesny poród. Wśród mężczyzn choroba spotykana jest rzadziej. Jeśli występuje, powoduje zapalenie cewki moczowej, a czasem także gruczołu krokowego. Często ma przebieg bezobjawowy, przez co mężczyźni zarażają swoje partnerki. Rzęsistek pochwowy przenoszony może być nie tylko w trakcie kontaktów seksualnych, lecz także przy używaniu wspólnych ręczników czy innych akcesoriów łazienkowych. Od zarażenia do wystąpienia pierwszych objawów minąć może do miesiąca czasu. Aby unikać zarażenia rzęsistkowicą należy stosować się do wskazań typowych dla wszystkich chorób wenerycznych - unikać seksu z osobami, które mogą być zarażone oraz używać prezerwatywy. Zaleca się także unikania korzystania z cudzych ręczników, a używać raczej swoje własne, świeże.

Kiła to kolejna choroba weneryczna. Jest ona schorzeniem wywołanym przez bakterie krętki blade. Choroba ta ma charakter przewlekły, wieloetapowy, przy czym każdy z etapów daje charakterystyczne objawy. Nieleczona kiła jest szalenie niebezpieczna, ponieważ dochodzić może do zainfekowania narządów wewnętrznych i zmian nieodwracalnych - także dotyczy to mózgu. Wyróżnia się dwa typy kiły ze względu na sposób zarażenia -kiłę nabytą i wrodzoną. Kiła wrodzona przenoszona jest z chorej matki na płód, zaś nabyta w czasie kontaktów seksualnych z chorym partnerem - także stosunki analne i oralne. We wczesnym stadium choroby jest ona najbardziej zaraźliwa, szczególnie podczas wysypu zmian skórnych w okolicy genitaliów. Później, w razie nieleczenia choroba przechodzi w stadium nie zaraźliwe. W przypadku kiły nabytej krętek blady, który dostał się do organizmu przez błonę śluzową atakuje cały organizm. Powiększają się wówczas węzły chłonne. Najbardziej zaraźliwy okres to pierwszy rok od zarażenia - tak zwana kiła wczesna. Kolejne dwa lata to okres bezobjawowej kiły, gdy choroba jest utajona. Wreszcie kiła późna (nawet 10 lat od zarażenia), gdy dają o sobie znać ciężkie powikłania wielonarządowe w organizmie, w znacznym stopniu nie do wyleczenia. w zależności od etapu kiła daje różne objawy. W fazie wczesnej pojawia się owrzodzenie miejsca, w którym nastąpiło wniknięcie krętków. Najczęściej jest to okolica narządów płciowych, lecz także odbyt, jaka ustna a nawet palce. Jest to wyprysk bezbolesny, z którego sączy się wydzielina zawierająca krętki blade. Zmiana zanika po kilku tygodniach, a jeśli nastąpiło powiększenie węzłów chłonny, ono także ustępuje. Kiła późna daje objawy szczególnie na skórze dłoni i stopach. Pojawia się wysypka drobnych krost, przebarwienia skóry, zaczerwienienia oraz drobne ropne wrzody.

Zdarza się także że zmiany takie w miejscu styczności śluzówki i skóry, szczególnie tam, gdzie jest wilgotno, mogą się powiększać i tworzyć płaskie narośla o zmienionej, szarawej barwie. w jamie ustnej mogą występować białawe plamy. Takie twory mogą zanikać, a na ich miejsce pojawiają się nowe, bądź utrzymywać się przez długi okres czasu. Poza skóra i jamą ustną występować mogą także zmiany w oczach, kościach i stawach, narządach wewnętrznych jak nerki, wątroba czy śledziona. Wówczas często ma miejsce gorączka, bóle głowy, gardła, mięśni, poczucie zmęczenia, brak apetytu a nawet żółtaczka. Jeśli nie zastosuje się leczenia, po około roku objawy zanikają i rozpoczyna się okres choroby utajonej. Wówczas nie obserwuje się długi czas żadnych zmian chorobowych, rzadko natomiast pojawiają się zakaźne zmiany na skórze czy błonach śluzowych, które mobilizują niektórych chorych do wizyty u lekarza. U części jednak następuje ostatni, bardzo niebezpieczny okres choroby - kiła późna. Objawia się ona ciężkimi uszkodzeniami organów wewnętrznych. Do uszkodzeń tych dochodzi kilka lat po zarażeniu, gdy chory nie podjął skutecznego leczenia. Powstają kilaki czyli guzy na kościach, skórze w ustach, generalnie w różnych miejscach i narządach wewnętrznych. Obserwuje się także objawy ze strony układu krążenia, wynikające ze uszkodzeń zastawek w sercu i naczyń. Uszkodzeniu ulegają także stawy, a także mięśnie i mózg. Dlatego skutkiem kiły późnej może być niepełnosprawność ze zmianami osobowości, a nawet paraliż. Kiła wywołuje także impotencję i ślepotę. Obecnie w Polsce wprowadzono obowiązek leczenia chorób wenerycznych, dlatego osoby z etapem późnym kiły są bardzo rzadko spotykane.

Najbardziej powszechną i niebezpieczną chorobą przenoszona droga płciową jest AIDS. Choroba zwana jest dżumą dwudziestego wieku, bowiem spowodowała śmierć wielu osób. Nazwa pochodzi z języka angielskiego i jest skrótem od słów Acquired Immune Deficiency Syndrome, co po polsku oznacza zespół nabytego niedoboru odporności. Chorobę wywołuje wirus HIV( z języka angielskiego Human Immunodeficiency Virus). Zarazić się można podczas stosunków seksualnych z nosicielem, niezależnie od orientacji seksualnej. Kolejna droga zarażenia to kontakt z krwią chorego, np. gdy narkomanii używają wspólnej igły i strzykawki, a także przez transfuzję od chorego bądź transplantację jego organów. Ostatnia możliwość praktycznie teraz nie istnieje, bowiem po rozprzestrzenieniu się AIDS wprowadzono restrykcyjne zasady badania preparatów krwiopochodnych pod kątem przeciwciał anty-HIV. Możliwe jest natomiast zarażenie w przypadku przeniesienia choroby na płód przez ciężarną matkę. Nie stwierdzono dotąd możliwości zakażenia przez kontakt codzienny z nosicielami, a więc używanie wspólnych naczyń czy korzystanie z łazienki, a także przebywanie w szkole, pracy w towarzystwie osób chorych. Wyklucza się także przenoszenie HIV przez komary czy kleszcze, wirus nie przenosi się także droga kropelkową - a więc niegroźny jest kaszel czy katar Katar Państwo Kataru. Położone w południowo-zachodniej Azji we wschodniej części Półwyspu Arabskiego nad Zatoką Perską. Powierzchnia 11 440 km2. Liczba ludności 575 tys. (2001 r.). Stolica Al-Dauha.... Czytaj dalej Słownik geograficzny chorego. Także pracownicy szpitali czy dentyści zobligowani są do stosowania sterylnych przyrządów i ochronnych rękawiczek, aby zmniejszyć ryzyko zarażenia od chorego pacjenta do minimum. Wirus zostaje zniszczony pod wpływem środków dezynfekcyjnych lub wysokiej temperatury. Pierwsze objawy są niecharakterystyczne i tylko lekarz jest w stanie rozpoznać chorobę. Występuje bowiem szereg objawów podobnych jak przy zwykłej infekcji czy przeziębieniu, a więc powiększenie węzłów chłonnych, osłabienie organizmu, długa gorączka, biegunka, a także odczucie duszności i nagłe chudnięcie. W późniejszym etapie może mieć miejsce nowotwór skóry czy błon śluzowych, typowy dla AIDS jest mięsak Kaposiego.

Wszystkim chorobom, które są przenoszone droga płciową, a więc także AIDS można zapobiegać. Najskuteczniejsze jest pozostawanie w związku ze stałym, zdrowym partnerem. W razie częstych kontaktów seksualnych z różnymi, być może zarażonymi osobami, należy stosować dobrej jakości prezerwatyw ze środkami plemnikobójczymi. Nie zmienia to jednak faktu, że osoby nieznane nam mogą być zarażone i kontakty seksualne z nimi są niebezpieczne. Wystarczy jeden raz z zarażonym i odtąd wszyscy kolejni partnerzy mogą zostać nosicielami choroby. Dlatego decyzje o współżyciu z niepewnym partnerem należy dokładnie przemyśleć. Ważna jest wiedza o chorobach wenerycznych, objawach aby umieć zapobiec infekcji.