Dodaj do listy

Choroba Alzheimera

Choroba Choroba występuje wtedy, gdy bodźce zewnętrzne są zbyt silne lub działają zbyt długo, przy równoczesnym zmniejszaniu się zdolności przystosowania organizmu.
Czytaj dalej Słownik biologiczny
ta została odkryta przez niemieckiego lekarza- Aloisa Alzheimera (stąd nazwa choroby). U ludzi pojawia się z reguły po sześćdziesiątym piątym roku życia. Początkowo nie daje żadnych objawów albo też daje objawy, które nie budzą specjalnych podejrzeń, czyli drobne zaniki pamięci (początkowo człowiek chory zapomina zdarzenia nowe, które całkiem niedawno miały miejsce w jego życiu), ma trudności z posługiwaniem się podstawowym sprzętem domowym, miewa huśtawki nastroju ( często rozpacza, innym razem bywa agresywny, a niekiedy nadmiernie wesoły, pobudzony). Postępująca utrata pamięci doprowadza chorego do stanu, w którym nie potrafi on rozpoznawać członków swojej rodziny (rozpoznaje tylko stałego opiekuna), zapomina, gdzie mieszka, po wyjściu z domu nie potrafi do niego wrócić, zapomina wielu słów, jego mowa staje się coraz mniej składna (trudności w dobieraniu słów). Z pamięci pacjenta zostaje usunięta całą jego wiedza i emocje, nie rozpoznaje on nawet siebie w lustrze.

Przyczyną choroby są patologiczne zmiany zachodzące w mózgu, których charakter nie jest znany. Wiadomo obecnie, że dochodzi do zaniku neuronów i synaps, zwłaszcza w korze mózgowej. W mózgu pojawia się też dużo blaszek beta-amyloidowych, zaburzona jest działalność acetylocholinoesterazy (enzym), a co za tym idzie- również neuroprzekaźnika-acetylocholiny.

Pierwsze objawy choroby, to zapominanie podstawowych czynności z życia codziennego (np. chory zapomina zamknąć domu, gdy z niego wychodzi, a nawet gdy to zrobi, to nie pamięta i wraca, aby sprawdzić), zapominanie dni tygodnia, drogi powrotnej do domu (utrata orientacji przestrzennej i czasowej), częste zmiany nastroju, apatia. W tym stadium choroby pacjent zdaje sobie sprawę z zaników pamięci i próbuje je ukryć przed bliskimi. Ciągle jednak pamięta zdarzenia, które miały miejsce w odległej przeszłości. Pojawiają się trudności w mówieniu (choremu brakuje wielu słów, gdyż je zapomina, a to sprawia, że zaczyna się długo zastanawiać nad tym, co mówi). Chory boi się wychodzić z domu, izoluje się od otoczenia, nawet od członków najbliższej rodziny. Jest to pierwsza faza choroby (chory zachowuje się w tej fazie jak dziecko w wieku 8-12 lat).

W drugim stadium choroby (z zachowaniem właściwym dla dziecka w wieku 4-7 lat) chory zapomina już wydarzenia z poprzednich dni, a nawet te, które miały miejsce przed chwilą. Nadal pamięta zdarzenia sprzed wielu lat. Trudności wymowy stają się tak duże, że pacjent ma problemy z porozumiewaniem się. Ogarniają go niewytłumaczalne lęki, boi się światła, głosów, dźwięków. Miewa halucynacje i zachowuje się w sposób niezrozumiały dla otoczenia (chodzi tam i z powrotem, jego ruchy są nieskoordynowane i powolne, potyka się o różne przedmioty, jakby ich nie zauważał, przewraca się), nie zakręca za sobą kurków od wody lub gazu (chorego trzeba mieć pod stałym nadzorem, gdyż stwarza zagrożenie dla wszystkich domowników), przestaje podejmować decyzje (traci własną wolę), nie wie, co może być dla niego niebezpieczne (np. może skaleczyć się nożem).

W trzecim (ostatnim) stadium choroby (zachowanie dziecka w wieku do lat trzech) chory właściwie już nic nie pamięta. Nie rozpoznaje członków rodziny (czasem rozpoznaje swojego stałego opiekuna, ale najczęściej nie wie, jaki stopień pokrewieństwa go z nim łączy), nie rozumie wypowiedzi kierowanych do niego, sam nie potrafi nic powiedzieć (czasem powtarza pojedyncze słowa lub zdania, jednak robi to bez celu i nieświadomie). Chory nie wykonuje już nawet najprostszych czynności (nie potrafi chodzić, jeść czy siedzieć), nie panuje nad swoimi czynnościami fizjologicznymi (mimowolne oddawanie stolca i moczu). W tej sytuacji chory musi pozostawać w łóżku, dlatego należy dbać, aby nie wdało się zapalenie płuc (jest ono zwykle przyczyną śmierci przy chorobie Alzheimera). Chorego należy często obracać, sadzać na łóżku, oklepywać. Trzeba też dbać, aby nie pojawiły się odleżyny.

Nie ma obecnie sposobu zapobiegania czy leczenia choroby Alzheimera. Istnieją leki opóźniające jej rozwój. Okazuje się, że częściej chorują kobiety i ludzie, którzy nie "gimnastykują" swego umysłu (ludzie słabiej wykształceni). Choroba trwa zwykle od pięciu do dwunastu lat.