Dodaj do listy

Choroby układu pokarmowego, oddechowego i krwionośnego

Układ pokarmowy jest narażony na częste infekcje i różnego rodzaju dolegliwości, jednak na szczęście nie są one zazwyczaj groźne. Często pojawia się niestrawność, będąca wynikiem spożycia zbyt dużej ilości pokarmu. Częste są również zatrucia pokarmowe, których nie sposób uniknąć. Niektóre wirusy dają infekcje, które trwają przez kilka dni objawiają się w przykry sposób. Są też jednak choroby o wiele poważniejsze, które nie przemijają łatwo i które są efektem działania silnego czynnika chorobotwórczego. Przykładami takich chorób są: wrzodziejące zapalenie jelita grubego, choroba Choroba występuje wtedy, gdy bodźce zewnętrzne są zbyt silne lub działają zbyt długo, przy równoczesnym zmniejszaniu się zdolności przystosowania organizmu.
Czytaj dalej Słownik biologiczny
Leśniowskiego-Crohna, choroba wrzodowa żołądka czy dwunastnicy, wirusowe zapalenie wątroby, marskość wątroby, choroby nowotworowe układu pokarmowego (nowotwór żołądka, nowotwór jelita grubego, nowotwór wątroby, nowotwór trzustki), kamica żółciowa, i inne
. Jest mnóstwo ciężkich chorób przewodu pokarmowego, jednak nie sposób ich tutaj wymienić i opisać. Leczeniem chorób zajmują się gastroenterolodzy, jednak są też specjaliści, zajmujący się konkretnymi odcinkami tego przewodu, np. hepatolog leczy choroby wątroby, proktolog zajmuje się chorobami odbytu, koloproktolog leczy ludzi z chorób odbytu i jelita grubego.

Choroba wrzodowa żołądka i dwunastnicy polega na pojawianiu się uszkodzeń błony śluzowej i ściany tych narządów. Najpierw zostaje uszkodzona błona śluzowa żołądka, a to jest drogą prowadzącą do niszczenia głębszych (leżących pod błoną śluzową) warstw ściany żołądka. W najcięższym stadium choroby może dojść do perforacji żołądka czy raczej ściany żołądka, czyli potocznie mówiąc - przedziurawienia narządu na wylot. W tym przypadku zawartość żołądkowa wylewa się na otaczające go struktury anatomiczne, które ulegają trawieniu przez enzymy Enzymy białkowe biokatalizatory, zwiększające szybkość reakcji biochemicznych na drodze specyficznej aktywacji substratów. Enzymy obniżają energię aktywacji reakcji chemicznych i w efekcie zwiększają... Czytaj dalej Słownik biologiczny trawienne znajdujące się w soku żołądkowym. Szkodliwe działanie wykazuje również kwas solny, będący składnikiem żołądka. Poza tym rozprzestrzenia się infekcja, gdyż bakterie Bakterie organizmy jednokomórkowe niekiedy tworzące układy zbudowane z kilku luźno ze sobą związanych komórek. Zaliczane są do królestwa Monera. Wielkość bakterii wynosi od 0,2 do kilkudziesięciu µm.... Czytaj dalej Słownik biologiczny trafiające do żołądka z pokarmem "wylewają się", rozpuszczone w treści żołądkowej na otrzewną i otaczające żołądek narządy. W takim przypadku konieczne jest przeprowadzenie operacji chirurgicznej. Jest to ciężki stan, zagrażający życiu.

Niektórzy ludzie Ludzie J. R. R. Tolkien Hobbit, czyli tam i z powrotem, bohater zbiorowy; ludzie Trzeciej Epoki są zupełnie podobni do ludzi współczesnych. Tak jak dzisiaj zdarzają się wśród nich postacie niezwykłe, szlachetne,... Czytaj dalej Słownik bohaterów literackich - gimnazjum mogą mieć wrzody i mogą nawet o tym nie wiedzieć, gdyż choroba się u nich nie ujawnia. Inni z kolei mają bardzo przykre dolegliwości, do których należą przede wszystkim: pieczenie i ból odczuwany w nadbrzuszu, uczucie pełności, nietolerancja niektórych posiłków, zwłaszcza tych kwaśnych, owoców, warzyw, rosołu, kwaszonek. Ulgę przynoszą zwykle takie produkty żywnościowe, które zobojętniają kwas żołądkowy, czyli pokarmy o charakterze zasadowym lub po prostu leki. Często pomaga mleko, które koi ból i przykre uczucie. W chorobie wrzodowej dochodzi oczywiście do krwawienia chorego narządu. Chory może to zauważyć w wymiocinach. Nie dopatrzy się oczywiście świeżej krwi, gdyż zostanie ona nadtrawiona (ścięta) przez kwasy żołądkowe i soki trawienne, jednak jeśli żołądek krwawi, to wymiociny mają czarną barwę (barwę fusów od kawy). Jako następstwo krwawienia może pojawić się anemia, czyli niedokrwistość, polegająca na spadku ilości erytrocytów (u zdrowego człowieka powinna ona wynosić: 4,5 mln RBC, czyli Red Blood Cells- czerwonych krwinek krwi w milimetrze sześciennym do 5,4 mln w mm3, przy czym wartości niższe są raczej częściej spotykane u kobiet, a wyższe u mężczyzn). Objawy anemii, to chroniczne zmęczenie, osłabienie, bladość, zawroty głowy, omdlenia. Jeśli lekarz nie jest pewien, czy pacjent traci krew z przewodu pokarmowego, to może zlecić badania na obecność krwi utajonej. Przy anemii konieczne jest podawanie pacjentowi żelaza w tabletkach lub w przypadku podrażnienia błon śluzowych przewodu pokarmowego, należy podawać żelazo domięśniowo. Jony żelaza są niezbędne do powstawania hemoglobiny i erytocytów.

Dawniej powszechnie uważano, że przyczyną choroby wrzodowej jest stres i nawyki żywieniowe. Obecnie wykryto już głównego winowajcę. Jest nim bakteria Helicobacter pylori. Jest to bakteria, która potrafi żyć w żołądku, pomimo niesprzyjających warunków, jakie tam panują. Inne bakterie giną, podczas gdy ta przeżywa. Sok żołądkowy ma za zadanie zabijać mikroorganizmy szkodliwe, które dostają się z pokarmem do przewodu pokarmowego. Z jakiego więc powodu bakteria H. pylori nie ginie w układzie pokarmowym? Otacza się ona specjalną otoczką amoniakalną, która zobojętnia kwas solny i tym samym szkodliwy kwas nawet nie dotyka bakterii. Jest to bardzo sprytne rozwiązanie. Niestety, bakteria bardzo często szkodzi człowiekowi, zwłaszcza w obrębie dwunastnicy. 90 % ludzi z wrzodami dwunastnicy jest zainfekowanych tą bakterią, w przypadku wrzodów żołądka zainfekowanych jest 50 % chorych. Jest to wyraźny znak, że bakteria ta jest ważnym czynnikiem w wywoływaniu choroby wrzodowej. U chorego z wrzodami należy sprawdzić stan błony śluzowej żołądka i sprawdzić, czy nie ma w niej opisywanej bakterii. Są różne metody poszukiwaniu H. pylori w układzie pokarmowym człowieka. Przede wszystkim są to metody inwazyjne. Należy do nich gastroskopia, polegająca na wprowadzeniu do żołądka socjalnego aparatu zakończonego kamerą i źródłem silnego światła. Lekarz obserwuje błonę śluzową żołądka. Pobiera też wycinki do badań. Podstawowym testem na obecność Helicobacter pylori jest tzw. test urazowy. Polega on na umieszczeniu pobranego wycinka błony żołądkowej na płytce (szkiełku), zawierającym mocznik. Jeśli w badanej tkance występuje bakteria, to na płytce pojawi się czerwone zabarwienie, będące efektem pojawienia się produktu reakcji przeprowadzanej przez enzym, który posiada bakteria. Ten enzym, to ureaza, która rozkłada mocznik. Wycinek błony śluzowej żołądka może też zostać przebadany przez histopatologa, który na podstawie obserwacji zmian w tkankach jest w stanie stwierdzić, co te zmiany wywołało. Najlepsze jest jednak badanie mikrobiologiczne, podczas którego pobraną śluzówkę umieszcza się na podłożu selekcyjnym, służącym do hodowania Helicobacter pylori. Jeśli bakteria zacznie rosnąć na podłożu, to znaczy, że musiała być obecna w błonie żołądkowej. Takie badanie jest najlepsze, ponieważ pozwala otrzymać antybiogram, czyli wykaz antybiotyków, na które bakteria jest oporna, a na które wrażliwa. Daje to lekarzowi możliwość wybrania skutecznej antybiotykoterapii. Można mieć pewność, że odpowiednie antybiotyki Antybiotyki substancje chemiczne, które hamują rozwój mikroorganizmów lub je niszczą. Antybiotyki otrzymuje się z niektórych grzybów i bakterii. Stosuje się je do zwalczania chorób zakaźnych. Przykłady antybiotyków:... Czytaj dalej Słownik biologiczny zabiją bakterię. Są jeszcze inne metody. Bardzo prosty jest tzw. test oddechowy, w którym wykrywa się produkty rozpadu mocznika (rozpad następuje pod wpływem ureazy bakteryjnej). Jest to jednak test dość drogi i w Polsce rzadko stosowany. Jeszcze rzadziej stosuje się metody molekularne, w których poszukuje się białek lub najczęściej genów bakterii. W tym celu błonę śluzową żołądka lub też kał poddaje się procesowi izolacji kwasów nukleinowych. Następnie przeprowadza się hybrydyzację, czyli poszukiwanie pewnego charakterystycznego dla H. pylori odcinka genomu. W tym celu konstruuje się specjalną sondę molekularną (DNA), która łączy się genami bakterii. W dodatku sonda jest wyznaczona specjalnymi znacznikami molekularnymi. Dzięki temu wykryte w badaniu geny bakterii dają w obserwowanym obrazie świecące punkty. Jest to metoda droga i nie znajduje ona właściwie zastosowania przy wykrywaniu H. pylori. Geny bakterii można również wykryć przy pomocy elektroforezy. Należy je jednak wcześniej namnożyć (zreplikować). W tym celu wykonuje się PCR (Polymerase Chain Reaction). W przypadku zakażenia bakterią H. pylori konieczne jest podawanie odpowiednio dobranych antybiotyków. Niektórzy ludzie jednak są nosicielami bakterii Helicobacter pylori przez całe życie i nie cierpią na chorobę wrzodową żołądka czy dwunastnicy. Z tego względu niektórzy lekarze twierdzą, iż jest to bakteria wchodząca w skład naturalnej mikroflory człowieka, podobnie jak inne bakterie, np. Escherichia coli czy Staphylococcus aureus. W powstawaniu choroby wrzodowej bez wątpienia udział bierze również stres, jednak nie wiadomo, na ile ten czynnik stanowi poważną przyczynę. Nieprawidłowa dieta Dieta [z gr. diaita - sposób życia] sposób odżywiania oparty na zasadach dietetyki, [z niem. Diät] wynagrodzenie dla osób sprawujących różne funkcje społeczne, np. radnych, posłów do parlamentu,... Czytaj dalej Słownik wyrazów obcych także przyczynia się do pogłębiania się choroby.

Chorobę wrzodową żołądka zwalcza się podając pacjentowi antybiotyki zabijające Helicobacter pylori oraz leki zmniejszające wydzielanie kwasu solnego, czyli inhibitory Inhibitory związki chemiczne, które hamują katalityczne działanie enzymów. Wyróżnia się hamowanie kompetycyjne (współzawodniczące) i niekompetycyjne. Hamowanie kompetycyjne ma miejsce, gdy inhibitor ma... Czytaj dalej Słownik biologiczny enzymu H+/K+ ATP-azy, czyli pompy protonowej. Do tego typu leków należy np. Controloc. Ważne jest ograniczenie lub całkowite zaprzestanie przyjmowania pokarmów i płynów niewłaściwie wpływających na chorą ścianę żołądka. Chodzi o unikanie kwaśnych potraw, mocnych napojów garbnikowych (kawy, herbaty), alkoholu. Bezwzględnie należy rzucić palenie tytoniu. Jest to jeden z czynników pogarszających stan zdrowia chorego, prowadzących do powstania choroby nowotworowej.

Choroba refleksowa jest spowodowana przemieszczaniem się kwaśnej treści żołądkowej do przełyku, co wywołuje bardzo nieprzyjemne uczucie pieczenia w przełyku. Choroba jest spowodowana niekurczeniem się mięśnia zwieracza przełyku. Nie są znane przyczyny choroby. Należy unikać jedzenia podczas choroby takich produktów, jak słodycze, czekolada, cierpkie napoje, herbata, kawa. Powstawaniu choroby sprzyja nadwaga, nieprawidłowe odżywianie (tłuste, smażone jedzenie), niewłaściwy styl życia. Skuteczne bywa leczenie operacyjne.

Niebezpieczną chorobą układu pokarmowego jest rak jelita grubego. Choroba na początku nie daje objawów. W końcu pojawiają się krwawienia, zauważalne podczas wypróżniania. Mogą to być nawet niewielkie ilości krwi, zauważane na papierze toaletowym. Oprócz krwawienia pojawia się biegunka, która przeplata się z zaparciami, których chory nie potrafi sobie wytłumaczyć. Dodatkowo, z powodu utraty krwi pojawia się anemia Anemia niedokrwistość - stan chorobowy polegający na obniżonej zdolności krwi do dostarczania tkankom takiej ilości tlenu, jaka jest potrzebna do normalnego metabolizmu, najczęściej spowodowany jest zmniejszeniem... Czytaj dalej Słownik biologiczny (niedokrwistość) i jej objawy, czyli osłabienie, zawroty głowy, omdlenia, obniżona zawartość żelaza we krwi. Rak jelita grubego prowadzi stopniowo do wyniszczenia organizmu. Chory chudnie, traci apetyt, odczuwa w końcu bóle brzucha. Ważne jest jak najwcześniejsze zgłoszenie się pacjenta do lekarza w celu wykrycia choroby i podjęcia skutecznego leczenia, które rozpoczęte wcześnie daje dobre efekty. Zaniedbanie choroby nowotworowej prowadzi do zezłośliwienia nowotworu, wskutek czego dochodzi do przerzutów. Głównym badaniem, którym można wykryć nowotwór jelita grubego jest kolonoskopia, czyli wprowadzenie giętkiej rurki do jelita chorego (rurka jest wprowadzana przez odbyt). Kolonoskop ma długość od 120 do 180 cm i na jego końcu znajduje się kamera oraz lampka. Lekarz obserwuje ściany jelita i widzi zmiany patologiczne, które występują w chorobie nowotworowej. Główną przyczyną powstawania nowotworów jelita grubego jest niewłaściwe odżywianie się. Potrawy smażone, zwłaszcza pieczone (grillowane) są źródłem szkodliwych związków, które indukują proces nowotworzenia w komórkach jelita grubego. Oczywiście, palenie papierosów też przyczynia się do wystąpienia tej choroby (podobnie jak każdej innej choroby nowotworowej). Choroba nowotworowa żołądka jest równie groźna, co rak jelita grubego, tylko że rzadziej spotykana. Najczęściej konieczne bywa usunięcie narządów (w obu przypadkach). U chorych z nowotworem jelita grubego wycina się jelito. W przypadku nowotworów żołądka usuwa się część narządu (lub cały).

Wirusowe zapalenie wątroby jest ciężką chorobą. Wielu ludzi z tą chorobą umiera. Przyczyną śmierci są zwykle powikłania, np. marskość choroby. Wirusy atakują komórki wątrobowe, a układ odpornościowy nie niszczy samych wirusów, ale całe komórki wątroby, zawierające wirusy. Wskutek tego dochodzi do uszkodzenia całego narządu. O chorobie pacjent dowiaduje się najczęściej podczas standardowo wykonywanych badań kontrolnych. Choroba nie daje o sobie znać i nie atakuje ostro, ale może rozwijać się przez lata. Oczywiście bywa też i tak, że dochodzi do nagłego ataku choroby i nawet zgonu w krótkim czasie. W wykrywaniu choroby dużą rolę odgrywają badania na obecność przeciwciał skierowanych przeciw wirusom. Kiedy wirus zapalenia wątroby wtargnie do organizmu i zaatakuje wątrobę, to układ odpornościowy wykształca specjalne immunoglobuliny, które mają rozpoznawać i niszczyć cząstki wirusa. Jeśli w badaniu krwi wykryte zostaną takie przeciwciała, to znaczy, że organizm miał kontakt z wirusem i próbował z nim walczyć. Można wtedy podejrzewać chorobę. Nie ma obecnie leków przeciwwirusowych, tak więc nie istnieje skuteczne leczenie w przypadku wirusowego zapalenia wątroby. Stosuje się leczenie objawowe. Pacjent otrzymuje lekkostrawne posiłki, które nie obciążają wątroby. Lekiem ograniczającym namnażanie się wirusów jest interferon, jednak nie daje gwarancji wyleczenia, a poza tym jest drogi.

Układ oddechowy jest narażony na ciągły atak drobnoustrojów i zanieczyszczeń, które z powietrzem dostają się do dróg oddechowych. Jednak system oddechowy nie jest wobec nich bezbronny. Posiada skuteczne mechanizmy obronne, które dobrze radzą sobie z mikroorganizmami. Pospolitą chorobą górnych dróg oddechowych jest katar, czyli nieżyt nosa. Dochodzi do zapalenia śluzówki nosa. Stan zapalny z czasem rozprzestrzenia się też na gardło. Objawy choroby, to kichanie, drapanie i pieczenie w nosie oraz w gardle, podwyższona temperatura ciała, zatkany nos (znajduje się w nim śluzowata wydzielina, będąca efektem zapalenia błony). Nie ma specjalnego leczenia nieżytu nosa, gdyż jest to choroba wirusowa, poza tym niegroźna dla człowieka (chyba że zostanie niezaleczona, wówczas prowadzi do powikłań). Przede wszystkim chory powinien przebywać w ciepłym pomieszczeniu, pić gorące rozgrzewające napoje, leżeć w łóżku, jeść lekkostrawne pokarmy. Dobrze jest też przyjmować ogólnodostępne środki przeciwzapalne, czyli głównie kwas acetylosalicowy (aspiryna, polopiryna). Choroba rozprzestrzenia się drogą kropelkową, więc zarażenie następuje zazwyczaj poprzez kontakt z chorym. Powinno się unikać kontaktów z ludźmi chorymi na katar. Chory powinien pozostawać przez jakiś czas odizolowany, aby nie rozprzestrzeniał choroby. Nieżyt nosa może doprowadzić do zapalenia zatok. Jest to powikłanie, które może się skończyć nawet leczeniem szpitalnym, dlatego nie należy lekceważyć kataru. Trzeba koniecznie wyleczyć się z nieżytu nosa. Nie należy ziębić się, przemęczać organizmu. Jeśli chcemy, aby nasz organizm szybko i skutecznie poradził sobie z nieżytem nosa, należy zapewnić mu warunki, w których nabierze sił i zmobilizuje układ odpornościowy do działania. Dobrze jest przyjmować witaminę C i rutynę, czyli witaminy uszczelniające naczynia krwionośne.

Zapalenie dolnych dróg oddechowych przebiega już o wiele ciężej, niż zapalenie dolnych dróg. Jeśli człowiek cierpi na zapalenie oskrzeli, to odczuwa pieczenie i ból w klatce piersiowej, zwłaszcza podczas kaszlu. Oprócz tego ujawnia się zwykle gorączka (czasem wysoka). Chorobie towarzyszy uczucie duszności. Zapalenie oskrzeli wymaga zwykle podawania antybiotyków, gdyż może przekształcić się w zapalenie płuc, które bywa często groźne dla życia. Chory na zapalenie płuc czy oskrzeli powinien koniecznie pozostawać w łóżku, w ciepłym i wilgotnym pomieszczeniu. Należy przyjmować leki przepisane przez lekarza. Powstawaniu stanów zapalnych oskrzeli i płuc sprzyja wyziębianie organizmu, niewłaściwe ubieranie się, wychodzenie na mróz z ciepłego pomieszczenia, zwłaszcza po kąpieli, w skąpej odzieży. Człowiek spocony, który się zaziębi w czasie zimy, bardzo łatwo może zachorować na zapalenie dolnych dróg oddechowych. Oczywiście bardzo wiele zależy od odporności człowieka. Jeśli jest ona odpowiednia, to poradzi sobie z zarazkami.

Nie należy narażać swoich dróg oddechowych na działanie substancji drażniących czy pylistych. Uszkadzają one błonę śluzową, a to jest pierwszy krok to rozpoczęcia infekcji. Błona śluzowa wyściełająca drogi oddechowe jest barierą, która uniemożliwia wirusom i bakteriom (czy też innym zarazkom) wnikanie do organizmu. Jeśli ta bariera zostanie sforsowana, to bakterie wnikają swobodnie i infekują narządy. Jeśli tutaj nie zadziała układ odpornościowy, to rozwija się choroba, czasem ciężka. Papierosy zawsze szkodzą drogom oddechowym (i całemu organizmowi).

Najgorsze choroby układu oddechowego, to nowotwory. Konieczne jest ich wczesne wykrywanie. Jeśli nowotwór płuc zostanie wykryty zbyt późno, to nie ma zwykle już szans na wyleczenie. Pierwsze objawy choroby, takie jak kasze (utrzymujący się powyżej miesiąca), osłabienie organizmu, bóle w klatce piersiowej, krwioplucie, wymagają bezwzględnej i jak najszybszej konsultacji z lekarzem. Zdjęcie rentgenowskie klatki piersiowej jest w tym przypadku najprostszym badaniem potwierdzającym lub wykluczającym istnienie nowotworu płuc.

Groźną chorobą układu oddechowego jest gruźlica. Atakuje one głównie płuca (w 90 % przypadków gruźlicy), ale też inne narządy (często układ pokarmowy, kostno-stawowy). Leczenie gruźlicy jest trudne ze względu na wysoką oporność szczepów Mycobacterium tuberculosis, wywołujących chorobę. Gruźlica atakuje osłabiony i niedożywiony organizm. Leczenie trwa od 6 do 12 miesięcy. Polega na przyjmowaniu antybiotyków. Pomijanie dawek prowadzi do nabierania przez bakterie oporności, która sprawia, że trudno znaleźć inne skuteczne antybiotyki. Choremu podaje się zwykle 2-4 różne antybiotyki jednocześnie, ponieważ prątki gruźlicy są trudne do zniszczenia i w dodatku szybko się uodparniają. Różne leki mają różne mechanizmy działania. Atakując bakterię z różnych stron można ją zwalczyć.

Astma jest chorobą przewlekłą oskrzeli. Pojawia się jako następstwo nieleczonych chorób dróg oddechowych lub alergii. Astma Astma choroba układu oddechowego, w czasie której dochodzi do obkurczania się oskrzeli, występują trudności z oddychaniem, duszności, kaszel. Najczęściej u podstaw astmy leży alergia.
Czytaj dalej Słownik biologiczny
polega na kurczeniu się oskrzeli pod wpływem działania środka drażniącego. Drażniąco na śluzówkę oskrzeli mogą działać pyłki traw, drzew, pióra, kurz, roztocza, niektóre substancje chemiczne, pyły i inne. Kiedy chory wdycha powietrze zanieczyszczone takimi alergenami, to oskrzela reagują kurczeniem się. Z tego powodu światło przewodu oskrzelowego jest zwężone, co utrudnia napływ powietrza do płuc. Astmatyk podczas ataku choroby odczuwa silne duszności, w wyniku których traci nieraz przytomność, staje się siny na twarzy (efekt niedotlenienia organizmu). Konieczne jest wtedy wdychanie leku rozpylanego za pomocą specjalnego dozownika. Substancja lecznicza działa rozkurczająco na mięśnie gładkie oskrzeli i umożliwia dzięki temu normalne oddychanie. Chorobie należy zapobiegać poprzez reagowanie na najbardziej nawet błahe infekcje dróg oddechowych (nie wolno ich zaniedbywać, trzeba zawsze korzystać z pomocy lekarza) oraz stany alergiczne (w obrębie dróg oddechowych czy też ogólnoustrojowe). Jeśli zauważamy, że czasem odczuwamy niewielką duszność, to należy zgłosić się z tym do lekarza, który ustali, co jest przyczyną takich dolegliwości i zapobiegnie przerodzeniu się tego schorzenia w poważną chorobę, np. astmę.

Niektórzy ludzie czasem cierpią z powodu chorób strun głosowych (zwłaszcza śpiewacy). W przypadku stale utrzymującej się chrypki, zmiany barwy, głosu należy zwrócić się do lekarza, który sprawdzi, czy przyczyną dolegliwości nie są guzki na strunach głosowych. Guzki takie mogą z czasem przerodzić się w nowotwór. Lekarzem, do którego należy udać się z takimi objawami, jest laryngolog. Chorobami głosu zajmuje się foniatra, którego również powinno się odwiedzić przy zaburzeniach głosowych.

Układ krążenia jest atakowany przez różne choroby. Najpospolitsze i dotykające właściwie każdego z nas choroby, to: nadciśnienie tętnicze, miażdżyca, zawał, choroba wieńcowa. Prawidłowa wartość ciśnienia tętniczego, to 120/80 mm Hg (milimetrów słupa rtęci). Maksymalne ciśnienie tętnicze krwi, uznawane jeszcze za prawidłowe, to 140/90 mm Hg. Jeśli ktoś ma wyższe ciśnienie, to powinien koniecznie skontaktować się z lekarzem i rozpocząć leczenie. Nadciśnienie nazywane jest cichym zabójcą, gdyż skrada się po cichu i powoduje ciężkie choroby. Osoby z nadciśnieniem nie odczuwają właściwie żadnych nieprzyjemnych dolegliwości. Czasem mogą pojawić się: bóle i zawroty głowy, szum w uszach, trudności w zasypianiu lub odwrotnie: nadmierna senność. Zazwyczaj jednak chory nie domyśla się, że to objawy ciężkiej choroby, z którą powinien jak najszybciej zacząć walczyć. Nadmiernemu ciśnieniu tętniczemu sprzyja tłuste jedzenie, nadwaga, niewłaściwy tryb życia (siedzący zamiast aktywnego), palenie papierosów, spożywanie dużych ilości soli, stres. Jeśli będziemy się prawidłowo odżywiać, dbać o aktywność fizyczną, unikać nałogów (zwłaszcza tytoniowego), stresu, to możemy się długo cieszyć zdrowiem. W wykrywaniu nadciśnienia tętniczego dużą rolę odgrywa częsta kontrola ciśnienia. Tylko tak możemy się dowiedzieć, jakie jest nasze ciśnienie krwi. Jeśli nadciśnienie nie jest leczone, to prowadzi do chorób serca (uszkodzenia), miażdżycy, zawałów, wylewów, czyli chorób zagrażających życiu.

Miażdżyca, to choroba prowadząca do zwężania się światła naczyń krwionośnych wskutek odkładania się na ich ściankach płytki miażdżycowej, budowanej ze związków tłuszczowych (głównie przez cholesterol) i wapniowych. Choroba rozwija się przez lata. Sprzyja jej nadciśnienie tętnicze, tłuste pożywienie, obfite w cholesterol. Miażdżyca prowadzi do znacznego zmniejszenia światła naczyń krwionośnych, a nawet do ich zamknięcia. Wskutek tego dochodzi do niedotlenienia wielu narządów, z których najbardziej wrażliwe, to serce i mózg. Jeśli płytka miażdżycowa zamknie naczynia krwionośne, doprowadzające krew do serca lub też oderwie się od ścianki naczynia i trafi do serca, w którym spowoduje zatrzymanie przepływu krwi, to dochodzi do martwicy mięśnia sercowego i do zawału. Zatamowanie przepływu krwi w naczyniu krwionośnym mózgu prowadzi do uszkodzenia niektórych ośrodków i upośledzenia czynności życiowych. Może też doprowadzić do śmierci. Choroba wieńcowa jest bardzo podobna i dotyczy zawsze objęcia miażdżycą naczyń krwionośnych mających za zadanie dotleniać i odżywiać mięsień sercowy. Jeśli naczynia krwionośne serca nie spełniają swej roli, wówczas mięsień sercowy staje się niewydolny, a w ciężkiej chorobie wieńcowej dochodzi do martwicy pewnej (niedotlenionej) części serca i w efekcie do zawału. Podczas zawału człowiek odczuwa silny ból za mostkiem, ból promieniujący od serca do lewej dłoni i głowy, duszność. Może dojść do utraty przytomności czy nawet zgonu. Zapobiegać powstawaniu choroby wieńcowej i zawałowi serca można poprzez spożywanie produktów żywnościowych o niskiej zawartości tłuszczu zwierzęcego, a wysokiej olejów roślinnych (najlepiej oliwy z oliwek, która obniża poziom cholesterolu we krwi), prowadzenie aktywnego tryb życia (w czasie wysiłku fizycznego tłuszcz w organizmie jest spalany), częste kontrolowanie ciśnienia krwi, ograniczanie spożywania słodyczy (nadmiar cukru we krwi może prowadzić do powstania cukrzycy, a ta do rozwoju choroby wieńcowej), spożywanie dużych ilości produktów naturalnych (rośliny, warzywa), unikanie potraw smażonych, pieczonych.

Miażdżyca jest chorobą, którą można w jakimś stopniu eliminować operacyjnie. Stosuje się dość często zabieg angioplastyki, czyli usuwania płytki miażdżycowej z ważnych dla funkcjonowania organizmu naczyń krwionośnych (najczęściej chodzi o naczynia krwionośne serca). Lekarz wprowadza do naczyń krwionośnych chorego specjalny wężyk, który zakończony jest balonikiem, dającym się rozszerzać i kurczyć poprzez pompowanie do niego gazu. Wężyk jest przesuwany w naczyniu krwionośnym, aż dociera do miejsca, gdzie płytka miażdżycowa jest gruba i uniemożliwia przepływ krwi. W tym miejscu balonik jest wypełniany gazem (wpompowywany jest do niego gaz) pod wysokim ciśnieniem. Balonik po nabrzmieniu uciska na płytkę miażdżycową i powoduje jej kruszenie się na drobne kawałki. W ten sposób dochodzi do usunięcia płytki. Często jednak efekty takiego zabiegu utrzymują się przez kilka tygodni, a później narastanie płytki miażdżycowej znów się zaczyna i tym razem jest bardzo intensywne. W przypadku niektórych naczyń krwionośnych możliwe jest też wstawianie stentów, czyli specjalnych protez wewnątrznaczyniowych, które rozszerzają naczynie krwionośne i umożliwiają tym samym swobodny przepływ krwi.

Są choroby układu krwionośnego, w których profilaktyka nie odgrywa właściwie żadnego znaczenia. Mowa tutaj o chorobach wrodzonych, do których najczęściej należą wady serca. Zwykle człowiek rodzi się z nieprawidłowymi zastawkami, które nie spełniają swojej funkcji. Wady mogą też dotyczyć bezpośrednio mięśnia sercowego. Jeśli choroba umożliwia normalne funkcjonowanie organizmu (nie jest śmiertelna), to można z nią żyć. Natomiast jeżeli choroba się rozwija, to konieczny bywa przeszczep serca. Sprawa nie jest prosta, gdyż bardzo trudno jest znaleźć odpowiedniego dawcę narządu (oczywiście dawca Dawca osobnik, którego organ (np. nerka, serce) został przeszczepiony do innego osobnika (biorcy). Aby przeszczep nie został odrzucony, antygeny zgodności tkankowej dawcy i biorcy powinny być identyczne (jest... Czytaj dalej Słownik biologiczny musi być martwy). Jeśli jednak dawca już się znajdzie, to pozostaje już tylko przeprowadzenie zabiegu. W Polsce po raz pierwszy przeszczepu serca dokonał prof. Zbigniew Religa. Po dokonaniu przeszczepu problem nie jest jednak zażegany. Należy wygłuszyć układ odpornościowy (biorcy), gdyż atakuje on obcy narząd i próbuje go zniszczyć. To jest przyczyną nieprzyjmowania się przeszczepów.

Często do ciężkiego uszkodzenia serca może doprowadzić sam organizm. Jeśli człowiek kilka razy w życiu zarazi się paciorkowcami beta-hemolizującymi z grupy A, to układ odpornościowy wykształci w końcu komórki zapamiętujące antygeny bakterii. Niestety, antygeny tych właśnie bakterii są podobne do antygenów mięśnia sercowego. Układ odpornościowy nie rozróżnia ich i atakuje serce jakby było ono bakterią. Dochodzi wtedy do ciężkich uszkodzeń serca, jeśli nie zostanie podjęte leczenie. Jest to choroba nazywana gorączką reumatyczną. Zapobiegać chorobie można poprzez jak najszybsze leczenie wszelkich chorób wywołanych paciorkowcami (tymi konkretnymi, wymienionymi już wcześniej). W zwalczaniu paciorkowców stosuje się oczywiście antybiotyki. Jeśli infekcja Infekcja zakażenie
Czytaj dalej Słownik biologiczny
paciorkowcowa nie zostanie prawidłowo zaleczona, to przejdzie w postać przewlekłą, która doprowadzi w końcu do wystąpienia gorączki reumatycznej. Taki sam efekt daje nie leczona infekcja paciorkowcowa lub ciągłe nawracanie się infekcji paciorkowcami beta-hemolizującymi z grupy A.