Dodaj do listy

Systematyka roślin i zwierząt.

Systematyka i jej podstawowe zadania

Badacze rozpoznali na Ziemi około 2 milionów gatunków żywych organizmów. Gatunków roślinnych jest około 500 tysięcy, zaś zwierzęcych - trzykrotnie więcej. Co rok przyrodnicy odkrywają i opisują nowe formy. Dzięki systemowi klasyfikacji informacje o świecie roślin i zwierząt są uzupełniane i weryfikowane.

Systematyka klasyfikacyjna ma na celu odtwarzanie przebiegu procesu historycznego rozwoju organizmów. Pełni także ogromną rolę w botanice, zoologii, przy podejmowaniu badań ekologicznych czy ochronie środowiska.

W rozwoju nauki przyrodniczej wskazać można na wiele prób usystematyzowania ożywionego świata. Powstawały różne systemy, które opierały się na rozmaitych zasadach. Dla przykładu można wskazać, że wiele wieków temu dzielono rośliny biorąc za kryterium ich przydatność dla człowieka. Wyróżniano więc rośliny dostarczające drewna, owoców, włókna czy innych użytecznych rzeczy. Zwierzęta łączono natomiast w grupy pożyteczne, szkodliwe i obojętne. Z upływem czasu i poszerzającej się wiedzy powstawały systemy, które łączyły organizmy według dowolnie przyjętych cech. Nazywane były one systemami sztucznymi, dlatego że integrowały często na podstawie przypadkowych cech. Pierwszy tego typu system został sformułowany przez Karola Linneusza w XVIII stuleciu. Ten szwedzki badacz przyjął za wyróżnik podziału świata roślinnego budowę kwiatu. Mimo wielu niedoskonałości i błędów w twierdzeniach Linneusza częściowo jego system jest aktualny do dziś. Chodzi tu mianowicie o to, że w wielu przypadkach sztuczny system opierał się na podobieństwie budowy zewnętrznej. Ta z kolei często odzwierciedla uwarunkowania ewolucyjne. Ponadto badacz ten jako pierwszy wprowadził i stosował ściśle sprecyzowane kategorie taksonomiczne. Sprecyzował i uściślił też botaniczne i zoologiczne nazewnictwo gatunkowe. On też wprowadził dwuczłonowy system nazw gatunkowych - tak zwaną zasadę podwójnego nazewnictwa.

Naturalny system klasyfikacji dąży do tego, by podstawową zasadą było ewolucyjne pokrewieństwo. Stworzona i funkcjonująca obecnie klasyfikacja generalnie spełnia ten warunek - jej głównym założeniem jest analiza cech morfologicznych i anatomicznych. Analiza ta obejmuje swoim zasięgiem wielość cech, które są w odpowiedni sposób porządkowane. System ten nie jest sztywny- w miarę zdobywania nowych informacji i weryfikowania już istniejących - jest on modyfikowany. Ważną cechą obecnie uznanego systemu klasyfikacyjnego jest jego hierarchiczna budowa. Chodzi o to, że jednostki niższe łączone są w wyższe, a te z kolei w jeszcze wyższe kategorie. Oprócz zasadniczych jednostek taksonomicznych, którymi są gatunek, rodzaj, rząd, gromada, typ, królestwa- w razie potrzeby tworzone są jednostki pomocnicze ( np. podgatunek, podrodzaj, nadgodzina, podtyp itp.).

Warto zwrócić uwagę na to, że zarówno w świecie roślin jak i zwierząt występują organizmy, które łączą w sobie właściwości dwóch zbliżonych do siebie grup systematycznych. Znane są one w postaci kopalnych szczątków, choć i dziś także występują. Nazywane są formami pośrednimi, mogą one stanowić ogniwo łączące różne gatunki czy rodzaje.

Najczęściej funkcjonującym podziałem istot żywych jest klasyfikacja na królestwo roślin i królestwo zwierząt. Oprócz tego znane są podziały odmienne. Jednym z nich jest wyróżnianie królestwa Procaryota i królestwa Eucaryota. W ostatnich latach zaś coraz większą popularnością cieszy się podział organizmów na trzy jednostki: królestwo roślin, królestwo zwierząt, królestwo Protista. Do tego ostatniego zalicza się organizmy jednokomórkowe oraz takie organizmy, które nie mają wyspecjalizowanych tkanek ( jak bakterie, glony, grzyby, pierwotniaki).

Systematyka roślin

Systematyka roślin jest to nauka, która zmierza do opisania, skatalogowania i sklasyfikowania wszystkich występujących roślin. Nadawane są im jednolite nazwy naukowe mające charakter międzynarodowy. Tworzony jest zatem język, dzięki któremu możliwe staje się porozumiewanie wszystkich botaników świata.

Oczywiście- wiele roślin ma także nazwy popularne, zwyczajowe, właściwe dla danego regionu. Często zdarza się, że jeden gatunek Gatunek zespół organizmów o podobnej budowie, wspólnym pochodzeniu, mogących się swobodnie krzyżować, dając płodne potomstwo. W procesie specjacji powstają nowe gatunki. Gatunek jest podstawową jednostką... Czytaj dalej Słownik biologiczny ma takich nazw wiele. Ważne jest zatem uporządkowanie i ujednolicenie nazewnictwa, któremu towarzyszy przy tym precyzyjny opis. Diagnoza daje możliwość rozpoznawania znanych roślin oraz poszukiwanie jeszcze nie odkrytych. Wymogi te spełnia systematyka.

Systematyka roślin ma wiele własnych, ambitnych zadań. Zalicza cię do nich głównie skupienie się na cechach biologicznych określonych jednostek. Ponadto interesują ją także procesy, dzięki którym konkretne jednostki powstały.

W wyniku systematycznej i często żmudnej pracy powstała klasyfikacja roślin. System ten musi spełniać określone wymagania, a należą do nich następujące warunki:

  • system musi być przejrzysty - chodzi o to, że każdy powinien być w stanie zorientować się wśród ogromnej ilości prezentowanych gatunków;
  • system powinien być nasycony dużą ilością wiadomości - informacje sprawdzone i pewne;
  • klasyfikacja powinna przedstawiać naturalne pokrewieństwo pomiędzy grupami roślin;

System, który spełnia przedstawione wyżej warunki, określany jest jako system naturalny. Dla odróżnienia - system, który podporządkowany jest pewnej określonej funkcji - nazywany jest systemem sztucznym.

Podstawową jednostką systematyczną jest gatunek, który jest kategorią realną. Występuje on w przyrodzie, z łatwością można go wyróżnić i opisać Brak jest jednak takiej definicji, co do której panowała by powszechna zgoda naukowców. Można jednak wskazać na pewne własności. Po pierwsze osobniki, które przynależą do określonego gatunku, cechują się pewnym zespołem cech. Dzięki nim odróżniają się od przedstawicieli innych gatunków. Po drugie - gatunek zajmuje konkretne miejsce na powierzchni Ziemi. Chodzi tu mianowicie o określony obszar geograficzny, siedlisko gatunku. Warto zaznaczyć także, że osobniki przynależące do różnych gatunków nie powinny się krzyżować. Wynika to z faktu istnienia między nimi bariery genetycznej. Zasada ta ma oczywiście wiele odstępstw- przede wszystkim właśnie w świecie roślin. Kolejną cechą jest posiadanie przez każdy gatunek swojej historii.

Po przedstawieniu powyższych reguł można spróbować stworzyć definicję gatunku: gatunek to grupa osobników, która charakteryzuje się właściwą sobie kombinacją cech, co odróżnia ją to od pozostałych organizmów; osobniki stanowiące gatunek zajmują określone miejsce geograficzne i ekologiczne, wpływają na nie zarazem czynniki biologiczne jak i historyczne; pomiędzy przedstawicielami różnych gatunków nie powinno dochodzić do wymiany genów, albo powinno być to rzadkie zjawisko;

Przy zestawianiu różnych gatunków można dostrzec, że łączą się one w grupy obejmujące gatunki bardziej podobne. Ponad to odróżniają się one od innych właściwym sobie zestawem wyróżników. Uogólniając, można stwierdzić, że gatunki łączą się w określone jednostki wyższego rzędu. Nazywane są one rodzajem, a te z kolei integrują się w analogiczny sposób w rodziny. Dalej dochodzi do powstania rzędów. Istnieje więc hierarchia jednostek taksonomicznych. Tworzona ona jest w celu zbudowania naukowego języka , którym mogą posługiwać się wszyscy biolodzy. Język ten musi spełniać określone wymogi, które zostały opisane w Międzynarodowym Kodeksie Nomenklatury botanicznej. Stworzone one są przez wybitnych specjalistów, którzy na bieżąco je ulepszają i modyfikują.

Wspomniany już wcześniej hierarchiczny system jednostek jest podporządkowany przepisom wskazanego Międzynarodowego Kodeksu. Zawiera on zestawienie rang jednostek, a są to:

  • Gromada Gromada W. S. Reymont Chłopi, bohater zbiorowy
    Lipczanie stanowią jednolity organizm społeczny, mimo że są zbiorowością indywidualności i że są bardzo zróżnicowani ekonomicznie. Są wśród nich...
    Czytaj dalej Słownik bohaterów literackich - liceum
    / Divisio
  • Klasa / Classis
  • Rząd / Ordo
  • Rodzina / Familia
  • Rodzaj / Genus
  • Gatunek / Species

W razie potrzeby tworzone są dodatkowe rangi. Buduje się je w pierwszym rządzie poprzez dodanie do rangi podstawowej przedrostka pod- ( sub-) lub nad- (super-). Możliwe jest także wprowadzanie różnych rang odmian, form czy jeszcze innych.

Zasadą, która nie podlega żadnym wyjątkom, jest obowiązek przestrzegania kolejności rang. Oznacza to, że gromady dzielimy na klasy, klasy na rzędy i tak dalej.

Podstawowa jednostka systemu, czyli gatunek

Badacz zajmujący się systematyką podejmuje złożoną pracę. W pierwszym etapie swojego działania wykrywa i charakteryzuje podstawowe jednostki, czyli właśnie gatunki. Zwraca tu szczególną uwagę na wszelkie różnice. W drugiej fazie buduje system, który składa się ze znanych gatunków. Konieczne jest tutaj wyszukiwanie wszelkich podobieństw pomiędzy gatunkami, by możliwe było połączenie je w grupy.

W celu wskazania na podobieństwa albo różnice niezbędne jest porównanie konkretnych organizmów. W związku z tym należy przeanalizować każdą poszczególna właściwość, to jest cechę ( może to być kształt, wielkość, występowanie określonego związku chemicznego). Informacje o organizmach powinny pochodzić z różnorodnych źródeł, by udowodnić obiektywność pracy. Największa ilość danych zdobywana jest dzięki anatomii i morfologii, ponieważ dostarczają wiadomości łatwo obserwowanych. Cechy o charakterze cytologicznym obejmują ilość i morfologię chromosomów. Dla ich zdobycia potrzebne są jednak aparaty - jak mikroskop świetlny czy określone barwniki. Dzięki wynalezieniu mikroskopu elektronowego możliwe stało się uzyskanie cech ultrastruktury. Ogromne znaczenie łączy się z cechami związanymi ze składam chemicznym. Rośliny kwiatowe produkują różnorodne specyficzne substancje, które potwierdzają odrębność gatunkową albo istnienie ( lub nie ) pokrewieństwa.

W systematyce bardzo duże znaczenie przypisuje się cechą organów służących do rozmnażania. Organy te cały czas podlegają różnym modyfikacją, mają także związek ze zdolnością krzyżowania. Ale dla opisu konkretnej rośliny ważna jest całość, a nie tylko poszczególny, wyodrębniony element.

Omówienie etapów systematyki

Pierwszą fazą, jak już zostało wspomniane, jest odkrycie i opisanie określonego gatunku. Ważnym elementem tego etapu jest znalezienie nieciągłości. Chcąc ją odkryć konieczne jest rozpatrzenie poszczególnych wyróżników, które są alternatywne oraz takich, które są ciągłe. Może okazać się w trakcie analizy, że zmienność wyróżnionych cech zachodzi na siebie. Zdarzyć się może także, że w układzie zmienności istnieje nieciągłość. Jeśli wiele cech świadczy o nieciągłości, potwierdza to, że wyszczególniony gatunek pokrywa się z biologiczną jednostką. Odrębność gatunkową potwierdzają zarazem trudności w obserwowaniu wyróżników szczegółowych. Odrębności o charakterze ekologicznym oraz fenologicznym potwierdzać mogą odrębność gatunków.

W drugim etapie pozyskane wcześniej informacje koniecznie należy uporządkować. Funkcjonuje wiele różnych technik i metod, które mogą być wykorzystane w tym celu. Najpierw niezbędne jest określenie wskaźnika liczbowego, który będzie określać stopień pokrewieństwa. Następnie należy pogrupować poszczególne jednostki taksonomiczne.

Systematyka a metody eksperymentalne

Systematyka roślin jest to dyscyplina, która charakteryzuje się opisywaniem i porządkowaniem roślin. Wykorzystuje się w niej w tym celu różne metody i techniki - także eksperymentalne. Te ostatnie znajdują zastosowanie w badaniach plastyczności poszczególnych cech oraz w sprawdzaniu pokrewieństwa.

W badaniu plastyczności poszczególnych wyróżników zwraca się uwagę na to, że postać każdego organizmu jest wypadkową działania wielu czynników. W rozpoznawaniu różnić o właściwościach kodyfikacyjnych i różnic warunkowanych genetycznie można stosować równoczesną uprawę krytycznych form. W identycznych warunkach środowiskowych różnice modyfikacje mogą ulec zatarciu ( warunki nigdy nie będą takie same w 100 % ). W celu wyeliminowania różnic środowiskowych używa się więc specjalnych układów doświadczalnych. Dzięki nim możliwe jest użycie precyzyjnych metod statystycznych.

W celu sprawdzenia pokrewieństwa pomiędzy organizmami wychodzi się od tezy, że w procesie mejozy taksony koniugują ze sobą. W konsekwencji powstają chromosomy homologiczne, czyli bardzo zbliżone pod względem układu genów. Jeśli badaczowi powiedzie się wprowadzenie do jednego organizmu dwóch taksonów to może on ocenić prawdopodobny układ ich genów. W związku z tym może także oszacować stopień pokrewieństwa. Innym sposobem eksperymentalnego analizowania pokrewieństwa między gatunkami jest ocena płodności organizmów mieszanych. Na ogół poszczególne gatunki zabezpieczają się przed przyjęciem obcych genów poprzez stworzenie barier izolacyjnych. Im dywergencja Dywergencja ewolucja rozbieżna. Forma specjacji polegająca na rozszczepieniu gatunku na dwa lub więcej, z których każdy przystosowuje się drogą doboru naturalnego do odmiennych warunków życia. Do dywergencji dochodzi... Czytaj dalej Słownik biologiczny jest starsza., tym bariery są silniejsze. Metoda analizy płodności mieszańców polega na podjęciu prób krzyżowania przedstawicieli określonych taksonów ( których pokrewieństwo zostaje poddane badaniu). W tym wypadku chodzi o ocenę płodności krzyżówki. Jeśli trudniej jest otrzymać płodne potomstwo, tym pokrewieństwo jest bardziej oddalone. Metoda da nie daje zawsze pewnych wyników, zaleca się ją stosować z umiarkowaniem.

Organizmy, które występowały kiedyś i dziś, cechują się ogromną różnorodnością. Naukowcy są jednak zgodni co do tego, że wszystkie one są członkami należącymi do tej samej grupy przodków. Świadczą o tym podobnie zachodzące procesy przemiany materii oraz podobieństwo budowy komórek. Kolejnych argumentów potwierdzających tę tezę dostarczyła biologia Biologia nauka o organizmach żywych, ich budowie, rozwoju, fizjologii i pochodzeniu. Podstawowymi działami biologii są: systematyka, fizjologia, genetyka, botanika, zoologia, ewolucjonizm, anatomia, morfologia,... Czytaj dalej Słownik biologiczny molekularna. Dowiodła ona, że sposób zakodowania informacji genetycznej w cząsteczkach DNA jest jednakowy u wszystkich znanych organizmów. Taki sam zapis czyli uniwersalność genetycznego kodu polega na tym, że nukleotydy są takie same u wszystkich organizmów. Białka i kwasy nukleinowe ( kwas dezoksyrybonukleinowy i rybonukleinowy) mają także niezwykle zbliżoną budowę. Obydwa związki mają łańcuchowy charakter, gdzie poszczególne elementy połączone są w szeregu. Poddając analizie kolejność tych elementów okazuje się, że niektóre cząsteczki mają niemalże taką samą sekwencję w dotychczas zbadanym świecie żywym.

Systematyka zwierząt

Systematyka zwierząt zmierza - podobnie jak systematyka roślin - do wyodrębnienia i uszeregowania organizmów żywych. Człowiek zaczął tworzyć taką klasyfikację już u zarania dziejów. Początkowo były one prymitywne, ale z czasem stały się bardziej szczegółowe i dopracowane.

Pierwszą próbę stworzenia naukowego systemu podjął Arystoteles. Uszeregował on zwierzęta w taki sposób, by przedstawić poziom ich skomplikowania. W swojej pracy oparł się na wyróżnikach zewnętrznych, dostrzegalnych gołym okiem. Opisał on około 500 gatunków zwierząt i podzielił je na dwie główne kategorie. Były to ZWIERZĘTA KRWISTE I BEZKRWISTE. Do pierwszej grupy zaliczył:

          • zwierzęta żyworodne ( człowiek, zwierzęta czworonogie, walenie);
          • zwierzęta jajorodne ( ptaki, zwierzęta czworonogie, zwierzęta beznogie );

Natomiast do zwierząt bezkrwistych zaklasyfikował:

          • zwierzęta o kompletnych jajach ( głowonogi );
          • zwierzęta o jajach typu specjalnego ( owady, pajęczaki );
          • zwierzęta powstające samorodnie lub z zarodków ( mięczaki, pancerne );
          • zwierzęta samorodne ( gąbki, jamochłony );

Ponadto Arystoteles wprowadził kilkadziesiąt pojęć, które do dziś funkcjonują w języku nauki. Zalicza się do nich takie hasła jak: osobnik, gatunek, rodzaj. Uczony ten przekonywał, że w świecie przyrody istnieję obok siebie materia bierna i aktywna. Każda rzecz i każdy żywy organizm powstaje jako połączenie obu składników. Aktywna i wieczna forma to celowo działająca siła. Powoduje ona, że kolejne pokolenia dziedziczą cechy gatunkowe. Materia, która buduje wszystkie organizmy, jest jednak różna. Dzięki temu możliwe staje się badanie przyrody na podstawie obserwowanego podobieństwa cech.

Powstały układ hierarchiczny mimo to nie wskazywał pochodzenia jednych gatunków od drugich. Poglądy te stały się jednak podstawą do dalszej dyskusji i rozwoju dyscypliny.

Stworzona przez Arystotelesa klasyfikacja była systemem sztucznym. W wyniku rozwoju wiedzy przyrodniczej w kolejnych wiekach stopniowo zaczęto szeregować zwierzęta na podstawie podobieństwa wielu cech. Dało to podwaliny pod powstanie systematyki naturalnej. Zaczęto tworzyć kolejne klasyfikacje, które odzwierciedlały aktualną wiedzę. Należy przy tym pamiętać, że jest to konieczne- ciągle odkrywane są coraz to nowe, wcześniej nieznane, gatunki. Dla poparcia tego stwierdzenia przytoczyć można dane szacunkowe- w czasach Arystotelesa poznano około 530 gatunków zwierząt. W wieku XVIII liczba ta wzrosła do 5000, a w XIX do miliona. Dziś badacze znają mniej więcej 1,5 miliona żyjących przedstawicieli świata zwierząt. Wraz z odkryciem nowego gatunku systematyka zostaje uzupełniona.

Kategorie systematyczne

Reguły, wedle których porządkuje się organizmy żywe, zostały sprecyzowane przez Linneusza. Wyróżnił on pięć podstawowych kategorii systematycznych, uszeregowanych w określony sposób:

          • Gromada / Classis
          • Rząd / Ordo
          • Rodzaj / Genus
          • Gatunek / Species
          • Odmiana / Varietas

Wraz z pojawianiem się coraz nowych gatunków powstała konieczność rozszerzenia podziału. W obecnej chwili w zoologii przyjmowana jest następująca hierarchia kategorii systematycznych:

          • Królestwo / Regnum
          • Typ / Phylum
          • Gromada / Classis
          • Rząd / Ordo
          • Rodzina / Familia
          • Rodzaj / Genus
          • Gatunek / Species
          • Podgatunek / Subspecies

Oczywiście wraz ze wzrostem podobieństwa zwierząt do siebie, tym łączone są w coraz niższe kategorie. Te ostatnie odznaczają się zróżnicowaną wartością i znaczeniem. Generalnie więc tylko gatunek realnie istnieje w przyrodnie, inne pojęcia mają znaczenie uogólniające.

Kategorie można podzielić na trzy grupy. Do pierwszej zalicza się kategorie wyższe od gatunku; do następnej - gatunkowe kategorie; a do ostatniej- wewnątrzgatunkowe kategorie.

Jak już było wspomniane, brak jest ogólnie przyjętej definicji gatunku. Najczęściej przyjmuje się, że jest to grupa naturalnych, krzyżujących populacji. Tworzą one wspólnoty, które odznaczają się konkretnymi wyróżnikami biologicznymi ( zamknięty system genetyczny, wspólny potencjał biotyczny, występowanie przestrzenne, izolacja Izolacja uniemożliwienie krzyżowania się osobników populacji, co powoduje brak przepływu genów między nimi. Z czasem prowadzi to do różnicowania się puli genowej dwóch grup pierwotnie należących do jednej... Czytaj dalej Słownik biologiczny rozrodcza ).

Opisy i nazwy

Każda konkretna kategoria systematyczna tworzy osobny obiekt. Muszą mieć one odrębne nazwy, by możliwe było porozumiewanie się badaczy i naukowców. W zoologii, podobnie jak w botanice, przy tworzeniu języka kierować się trzeba stworzonymi regułami. Należy do nich zasada używania do opisywania nazw systematycznych języka łacińskiego. Nazwy narodowe są wykorzystywane w poszczególnych krajach. W przypadku gatunku stosuje się bezwzględnie dwuczłonową nomenklaturę, która została stworzona przez Linneusza w pracy " Systema Naturae". W regule tej chodzi o to, że nazwa gatunku składa się z dwóch członów:

          • pierwszy człon jest nazwą rodzaju, do którego gatunek należy; nazwa ta rozpoczyna się dużą literą;
          • drugi człon oznacza właściwą nazwę gatunku; ma ona zwykle formę przymiotnikową; pisana jest z małej litery;

Cała nazwa pisana jest kursywą. W pracach naukowych nazwa powinna zawierać także nazwisko autora ( skrót lub całość ), który pierwszy opisał określony gatunek. Konieczny jest także rok odkrycia. Mogą oczywiście zdarzyć się sytuacje, kiedy określony gatunek nie ma jeszcze nazwy- wówczas wykorzystuje się nazwę rodzajową. Począwszy od pracy Linneusza obowiązuje tak zwana zasada priorytetu. Polega ona na tym, że w nadawaniu nazw pierwszoplanowe znaczenie ma pierwsza nazwa, pozostałe zaś funkcjonują jako synonimy. Synonimy powstają wówczas, gdy jednocześnie dwóch badaczy opisuje określony gatunek.

Nadając nazwę określonym kategoriom zoologowie starają się zaakcentować także właściwości określonych zwierząt. Jest ona zarazem podstawową i najkrótszą wiadomością o danej kategorii. Rozwijając informacje tworzy się diagnozy i opisy. Ta pierwsza jest zestawieniem podstawowych cech, które są właściwe i charakterystyczne dla danej kategorii. W przypadku opisu uzyskać można aktualną wiedzę na temat grup zwierząt przyporządkowanej do określonej grupy. Opis może mieć charakter ogólny bądź szczegółowy. Generalnie jednak uwzględnia on szeroki zakres organizacyjny - od wiadomości z poziomu molekularnego do informacji o narządach i poszczególnych układach.

Najwyższą i najważniejszą kategorią w systematyce zwierząt jest królestwo zwierzęta- Zoa. Obejmuje ono wszystkie organizmy żywe zakwalifikowane do zwierząt. W tym zakresie można wskazać na dwa główne kierunki organizacji morfologicznej. Pierwszym z nich jest ten ,który zwraca uwagę na organizmy jednokomórkowe. Drugi natomiast obejmuje wielokomórkowce. Czyli jest to :

          • Podkrólestwo: jednokomórkowce - Protozoa
          • Podkrólestwo: wielokomórkowce - Metazoa

W dalszym podziale wielokomórkowców wyszczególnia się:

          • Bezkręgowce - Invertebrata
          • Kręgowce - Verterbrata

Podsumowując powyższą analizę świata roślin jak i zwierząt podkreślić należy, że człowiek od początku swojego istnienia dążył do uporządkowania otaczającej go przyrody. Już w starożytności mędrcy zajmowali się tym tematem. Arystoteles oddzielił grupę roślin od zwierząt. Ze względu na obszerny zakres materiału badacze zaczęli się specjalizować w określonych dyscyplinach- dzięki temu powstała botanika Botanika dział biologii zajmujący się roślinami, ich morfologią, anatomią, systematyką, fizjologią itp.
Czytaj dalej Słownik biologiczny
i zoologia. Okazało się jednak, że taki podział jest dalej zbyt szeroki i rozległy. Naukowcy więc dalej dzielili swoje zainteresowania- na mszaki, ptaki czy ssaki. Ta różnorodność niekiedy zacierała dążenie do osiągnięcia jednolitości. Spowodowało to konieczność sporządzenia klasyfikacji, która w sposób uporządkowany gromadziłaby całą zdobytą wiedzę. Takie starania nasiliły się przede wszystkim w połowie ubiegłego stulecia.

Cały świat przyrody podzielony został na dwie zasadnicze grupy :

          • organizmy, które nie wytworzyły wyodrębnionego jądra; a DNA znajduje się w plazmie komórkowej; komórki te pozbawione są organelli;
          • organizmy, które wytworzyły komórki wyposażone w jądro; DNA wyodrębnione zostało z cytoplazmy; znaczące jest też posiadanie specyficznych organelli;

Dwie przedstawione grupy zostały wyszczególnione w randze królestw na bezjądrowe i jądrowe.

Organizmy jądrowe można dzielić dalej wedle różnych kryteriów. Jednym z nich jest metabolizm- wskazać na tej podstawie można na:

          • organizmy, które produkują materię organiczną wykorzystując do tego dwutlenek węgla i wodę; są to producenci materii organicznej;
          • organizmy, które żywią się gotową materią organiczną w stałej postaci; są to konsumenci materii organicznej ;
          • organizmy, które rozkładają materię organiczną;

Granice pomiędzy tymi trzema grupami nie zawsze są jednak ostre i łatwe do sprecyzowania. Proponowano więc wydzielić specjalną grupę organizmów jednokomórkowych, którą nazwano Protoctista. W założeniach grypa Grypa choroba wirusowa o dużej zakaźności. Pojawia się okresowo i często ma charakter lokalnej epidemii. Wirus grypy cechuje się dużą zmiennością antygenową, więc przebycie grypy nie uodparnia na... Czytaj dalej Słownik biologiczny ta obejmowałaby przejściowe formy, które trudne są do zaklasyfikowania. Z dużym prawdopodobieństwem można powiedzieć, że na drodze specjalizacji pozwoliły one na wyodrębnienie wcześniej wskazanych grup.