Autor:

Janusz Kostkiewicz

Strony maszynopisu (a4):	8,1
Strony rękopisu (a5):	20,2

Ocena nauczyciela

Komentarz nauczyciela:

poziom średni, słownictwo rozbudowane

Średnia ilość gwiazdek:

3,50

Oceń pracę

pdst.

gimn.

liceum

studia

	wybierz szkołę aby ograniczyć ilość wyników

Brykowisko
	Najświeższe galerie na Brykowisku Pingwiny z Madagaskaru Nazwa: Extra zdjęcia a-paczuska Nazwa: moje zdj Ostatnio dołączyli do brykujących tomet121 Kesi1999 Wiek: 13 Email: Nr gg: 5824387325 Skype: klp22542 Ostatnio dodali prace magda1969 Email: Natalllia Wiek: 16 Email: O sobie: : Nazywam się Natalia. Uważam, iż nasz język jest bardzo piękny. Mam nadzieję, że moje prace spodobają się wam ;)

Polityka Prus oraz Rosji wobec Polaków.

• W wieku osiemnastym doszło do upadku Rzeczypospolitej. Tym samym Polska zniknęła z mapy Europy na ponad sto lat. Przyczyn pierwszego rozbioru ziem polskich, a konsekwencji upadku Rzeczypospolitej było wiele. Nie mniej jednak wyróżnić możemy trzy podstawowe: a) prowadzone przez kraj wojny; b) sytuacja wewnętrzna kraju (panowanie Wettinów, demokracja szlachecka, liberum veto); c) trzy rozbiory państwa (przyczyna bezpośrednia). W Petersburgu piątego sierpnia 1772 roku został podpisany pierwszy traktat rozbiorowy Rzeczypospolitej. Traktat ten został zatwierdzony przez Sejm Porozbiorowy pod znacznym naciskiem państwa zaborczych. Tym samym na ziemiach polskich zostały przeprowadzone reformy ustrojowe. Siódmego kwietnia 1793 roku doszło do drugiego rozbioru Polski. Rosji przypadły tereny na wschód od Pińska, Niemna i Zbruczu, Prusom województwa Poznańskie, Sieradzkie, Kaliskie oraz Gdańsk i Toruń. Drugi rozbiór Polski był w rzeczywistości wielką porażką i kompromitacją Targowicy. Rozbiór został potwierdzony przez sejm rozbiorowy, który odbył się w roku 1793. Był to ostatni sejm Polski szlacheckiej. W marcu 1794 roku wybuchło powstanie, którego przywódcą był Tadeusz Kościuszko. Powstanie kościuszkowskie było wyrazem niezadowolenia społeczeństwa z zaistniałej sytuacji. Siódmego maja Tadeusz Kościuszko w miejscowości Połaniec ogłosił tak zwany Uniwersał Połaniecki. Na mocy uniwersału zmniejszeniu uległa pańszczyzna, zniesione zostało poddaństwo chłopów oraz wprowadzona została nienaruszalność chłopów z ziemi, którą uprawiają. Pomimo tego osiemnastego grudnia 1794 roku powstanie poniosło klęskę i upadło. Już w październiku 1795 roku Rosja, Prusy oraz Austria dokonały trzeciego rozbioru ziem polskich. Tym samym Rosja zyskała wszystkie ziemie na wschód od Niemna i Bugu, Prusy zagarnęły Warszawę oraz ziemie na zachód od Niemna i Pilicy, zaś Austrii przypadły: Kraków, Sandomierz oraz województwa Lubelskie i Radomskie. W tej sytuacji Stanisław August Poniatowski udał się do Grodna pod kontrolę namiestnika rosyjskiego, gdzie w dniu dwudziestego piątego listopada abdykował. Polska znalazła się pod panowaniem Prus, Austrii oraz Rosji na 123 lata. Skutki trzech rozbiorów Rzeczypospolitej były bardzo poważne, miały bowiem wymiar polityczny, geograficzny, społeczny oraz ekonomiczny. Jeśli chodzi o ten ostatni, to zostały zerwane więzi gospodarcze, które łączyły ziemie Rzeczypospolitej. Zaczęło obowiązywać nowe prawo, nowe zasady, nowy podział na klasy społeczne. Likwidacji uległy wszelkie przejawy dawnego ustroju politycznego, jak sejm, sądy, wojsko, samorządy lokalne oraz inne urzędy. Więzi między Polakami, którzy nagle zaczęli być obywatelami trzech różnych państw, zostały jednak zachowane. Ogromną rolę odegrało tu pielęgnowanie polskiej kultury oraz polskich tradycji. Zdając sobie z tego sprawę państwa zaborcze podejmowały różne działania, których celem było zasymilowanie Polaków do nowej kultury. Działania te obejmowały wszelkie dziedziny życia społecznego, a szczególnie uwidaczniały się w zaborze pruskim oraz rosyjskim. W owym czasie w Rosji dominowały poglądy skrajnie reakcyjne, opowiadano się za prawosławiem jako religia państwową i politycznie uprzywilejowana, za centralizacją, oraz za jak najszybszym zasymilowaniem Polaków. Kultywowanie przez Polaków tradycji polskich postrzegano bowiem jako wielkie zagrożenie dla jedności państwa. Takie stanowisko reprezentowali miedzy innymi: car Aleksandra II, Aleksandra III oraz Mikołaja II, którzy byli zwolennikami rusyfikacji Polaków. Władze carskie chcąc przyśpieszyć proces asymilacji stosowały wiele represji wobec Polaków. Nasiliły się one zwłaszcza po klęsce powstania listopadowego, które wybuchło w celu przywrócenia Polsce niepodległości. Represje te miały różny charakter. Do represji o charakterze gospodarczym zaliczyć można miedzy innymi: wysiedlenie rolników z Ziem Zabranych i osiedlenie tam Rosjan, kontrybucję oraz likwidacja Banku Polskiego (Przejął go bank Rosyjski). Represje o charakterze administracyjnym dotyczyły między innymi zmiana nazwy na Kraj Nadwiślański, zlikwidowanie wielu urzędów oraz wprowadzenie języka rosyjskiego jako języka urzędowego. Ponad to nie rzadko masowo zsyłano powstańców na Sybir, konfiskowano ich majątki; prześladowano Kościół, a także rusyfikowano młodzież. Represje anty polskie nasiliły się po upadku powstania styczniowego. Początkowo ataki skierowane były do uczestników postania potem jednak objęły i resztę ludności. Aresztowano i zesłano na Sybir około czterdzieści tysięcy osób, zaś około dwa tysiące zmarło w więzieniach lub zginęło w czasie egzekucji. Konfiskowane były majątki, zakazano także prowadzenia jakiejkolwiek działalności politycznej. Najważniejszą z konsekwencji po upadku powstania styczniowego jest ostateczna likwidacja Królestwa Kongresowego, a wraz z nim wszelkich praw autonomicznych ludności polskiej. Całe jego terytorium stało się tylko jedną z wielu prowincji rosyjskich. Zlikwidowano wszelkie organizacje i stowarzyszenia, a Szkoła Główna została przekształcona w rosyjski uniwersytet. Jedyną pozostałością dawnych czasów na tym terenie było pozostawienie Kodeksu Napoleońskiego do stosowania w sądownictwie cywilnym. Tak jak poprzednio nastąpiły liczne aresztowania, wywózki na Syberię i do najodleglejszych więzień rosyjskich. Tym razem jednak nie nastąpiła żadna powszechna amnestia, a ludzie osadzeni w tamtym okresie w więzieniach nigdy nie odzyskali wolności. Nastąpiła całkowita rusyfikacja ziem polskich, której skutkiem miała być całkowita likwidacja poczucia odrębności narodowej Polaków. Głównym celem Rosji było zlikwidowanie jakikolwiek odrębności pomiędzy Polakami a Rosjanami. Z tego te z powodu w roku 1866 został zniesiony odrębny dla Królestwa Sekretariat Stanu, likwidacji ulegała Rada Stanu, zaś budżet Królestwa został włączony do ogólnego budżetu Cesarstwa. Zlikwidowano także następujące Komisje: w roku 1865 komisję Spraw Wewnętrznych, w roku 1867 Komisję Wyznań i Oświecenia, zaś w roku 1869 Komisje Skarbu. Cala władza spoczęła zatem w rękach carskich. W celu zlikwidowania jakichkolwiek powiązań z polska kultura oraz polską tradycja wprowadzono zakaz powoływania organizacji naukowych, kulturalnych, gospodarczych, a nawet filantropijnych. Wprowadzona została także cenzura, a wszelkie urzędy i stanowiska obsadzane były Rosjanami. W ten sposób Polacy zostali całkowicie odsunięci od życia publicznego. Rusyfikacja dotknęła także oświaty. Miało to bardzo negatywny wpływ na najmłodsze pokolenia Polaków. Język rosyjski stał się językiem wykładowym. W roku 1869 została zamknięta Warszawska Szkoła Główna, która była jedyna szkoła wyższą działająca na obszarze zaboru rosyjskiego. Wcześniej ze Szkoły usunięta została kadra naukowa narodowości polskiej. Język rosyjski do szkół podstawowych wprowadzono w roku 1871. W języku polskim uczono jedynie języka polskiego oraz religii. W takiej sytuacji religia katolicka stała się bardzo ważnym czynnikiem integrującym polskie społeczeństwo. Szczególnie anty polskie postawy reprezentował Aleksander Apuchtin, kurator okręgu warszawskiego, który zlikwidował wiele szkół, przez co znacznie wzrósł poziom analfabetyzmu. Polscy sędziowie z sądów zostali usunięci dopiero w roku 1876. Prześladowania dotknęły także kościół oraz duchowieństwo, zaś wyznawców grekokatolicyzmu, których uważano za Rosjan próbowano za wszelką cenę nawrócić na prawosławie. Ostatni okres panowania Rosji na ziemiach polskich, to okres powstawania i coraz większej aktywności na ziemiach polskich partii politycznych. Wraz z wydarzeniami w Rosji, prowadzoną wojną z Japonią i ogólnym osłabieniem caratu, a także późniejsza rewolucją w Polsce po raz kolejny odżyły dążenia narodowościowe. Delegacje polskich ugrupowań politycznych pojawiały się na świecie. Jednak podziały polityczne były zbyt silne, aby skutecznie wykorzystać osłabienie Rosji. Mogło to nastąpić dopiero po wybuchu wojny i przystąpienia do niej Rosji, co wraz z przemianami wewnętrznymi w państwie rosyjskim, a także osłabieniem pozycji innych zaborców sprawiło, że w 1918 r. Polska znów pojawiła się na mapie politycznej świata. Jeżeli chodzi o politykę Prus wobec ziem polskich to także była ona anty polska. Polacy w zaborze pruskim nie wiedli spokojnego i lepszego życia niż pod kuratelą Rosji. Jedynym przejawem autonomii polskiej (ale też trwającym tylko 30 lat) było Wielkie Księstwo Poznańskie. Jednak tylko do roku 1831 możemy mówić o jego nieskrępowanym rozwoju, gdyż po tej dacie dochodziło do coraz większych restrykcji względem ludności polskiej, konfiskaty majątków, zniesienia sejmu. Kres Księstwu Poznańskiemu położył nieudany bunt, w wyniku którego w 1849 roku cofnięto nadaną mu w 1815 r. częściową autonomię. Nie istniało natomiast w Prusach ograniczenie religijne. Prusy, jako wspólnota polityczna państw o różnych wyznaniach religijnych na ogół przestrzegały zasad tolerancji religijnej, jednak prawdą jest, że to protestantyzm był religią panującą. Oświata na terenach zaboru pruskiego nie mogła się równać z tą w zaborze rosyjskim. Nigdy nie doszło do powstania polskiego uniwersytety, istniały tylko dwa gimnazja z wykładowym językiem polskim. Szkoły podstawowe pojawiały się natomiast wszędzie tam, gdzie było na to zapotrzebowanie, czyli tam, gdzie występowała ludność posługująca się językiem polskim. Traktowano je jednak jako przygotowanie do nauki w szkołach niemieckich, gdyż tylko takie dawały możliwości rozwoju i edukacji. Taka sytuacja trwała jednak tylko do wybuchu powstania styczniowego. Po jego upadku także tutaj zaczęły się prześladowania uczestników powstania. W roku 1864 został im wytoczony proces, w konsekwencji którego na śmierć zostało skazanych jedenastu uczestników powstania. Polacy nie mogli tez zajmować różnych stanowisk o charakterze urzędniczym. W roku 1872 Otto von Bismarck zaczął swój tak zwany Kulturkampf czyli walkę o kulturę. Swoja politykę Bismarck prowadził w latach 1871-1878. Na ziemiach polskich prowadzona była wówczas ostra walka z kościołem oraz germanizacja. Wprowadzono germanizację na wszystkich szczeblach. W języku polskim nauczano tylko religii, obowiązkowe były egzaminy z kultury Niemiec, wydany został zakaz używania języka polskiego podczas lekcji języka niemieckiego dla polskich dzieci. Od 1876 język niemiecki był jedynym oficjalnym językiem w całej administracji i sądownictwie na terenach zaboru pruskiego. W tym czasie prześladowano także prywatną naukę języka i kultury polskiej. Szykanowane były polskie towarzystwa naukowe oraz kulturalne, zaś na miejsce polskich nauczycieli i naukowców powoływano pruskich. W końcu zaczęto także zniemczać polskie nazwy geograficzne, nazwiska oraz imiona. Starano się także by jeżyk niemiecki był językiem używanym na różnych zebraniach i wystąpieniach publicznych. W historii zaboru pruskiego pojawili się tez tacy niesławni duchowni, którzy z obawy przed konsekwencjami poddali się polityce kulturkampfu. Taką postacią był Arcybiskup Ledóchowski, który wyrażał swoje poparcie dla germanizacji lekcji religii. W roku 1885 miały miejsce tak zwane Rugi pruskie. W ich konsekwencji około dwadzieścia sześć tysięcy ludności polskiej, która nie posiadała obywatelstwa niemieckiego, musiała opuścić wschodnie prowincje Prus. Działania zaborców miały zatem na celu wynarodowienie Polaków. Za wszelką cenie próbowano zasymilować Polaków, pozbawiając ich w tym celu możliwości nauki języka polskiego oraz kultywowania polskich tradycji i kultury. W tym celu wykorzystywano przed wszystkim oświatę. Zdawano obie bowiem doskonale sprawę z tego, iż najłatwiej i zarazem najskuteczniej można wpływać na najmłodszą część społeczeństwa. Działania te w konsekwencji przyczyniły się do osłabienia stanu szkolnictwa polskiego. W samym Królestwie na początku dwudziestego wieku około osiemdziesiąt dwa procent dzieci nie uczęszczało do szkół. Efektem był znaczny wzrost analfabetyzmu społeczeństwa. Został on zlikwidowany dopiero po roku 1918, kiedy to Polska odzyskała niepodległość, a reforma oświaty wprowadziła powszechny obowiązek uczęszczania do szkół. Nie ciekawie przedstawiała się także sytuacja ze szkolnictwem wyższym. W zaborze pruskim nie działał ani jeden uniwersytet, zaś w zaborze rosyjskim polską kadrę zastąpiono Rosjanom, poziom nauczania tam także nie był wysoki. Dwa uniwersytety działały na terenie Galicji: był to uniwersytet w Krakowie oraz we Lwowie. Cel władz zaborczych nie został jednak osiągnięty. Stosowane represje, germanizacja, rusyfikacja oraz walka z polska kultura, paradoksalnie doprowadziły do zwiększenia się świadomości narodowej wśród Polaków. Organizowano tajne nauczanie, powstawały tajne biblioteki, a młodzież sama organizowała różne kółka zainteresowań, zakładała organizacje o charakterze ideowym oraz kulturalnym i oświatowym. Poczucie patriotyzmu Polaków w owym okresie nie uległo zatem zmniejszeniu, wręcz przeciwnie znacznie się powiększyło. Polacy stawiali bardzo silny opór państwom zaborczym,
• Trzeci rozbiór wymazał Rzeczpospolitą z map świata i Europy. Z liczącego w połowie osiemnastego wieku około 725 tys. km kwadratowych i 12,2 miliona mieszkańców państwa Rosja zagarnęła sześćdziesiąt dwa procent terytorium oraz czterdzieści pięć procent ludności, Prusy zagarnęły dwadzieścia procent ziem, zaś Austria zajęła osiemnaście procent obszaru oraz trzydzieści dwa procent ludność.
• Przyczyn upadku I Rzeczpospolitej jest bardzo dużo. Na pierwszy plan wysuwają się agresywna polityka państw ościennych jak i brak wyobraźni i bezmyślność polskiej szlachty, a szczególnie magnaterii oraz wady ustrojowe. Kiedy Rosja, Prusy i Austria wzmacniały się militarnie na terenach Polski pogłębiał się kryzys gospodarczy, a kraj daremnie oczekiwał reform. I chociaż ziemie polskie zostały podzielone i oddane od rządy trzech różnych państw to nigdy nie pogodziliśmy się z utratą niepodległości. Przez okres 123 lat walki o odzyskanie swojego miejsca w Europie. Wiek XIX jest w historii Polski okresem bardzo wielu walk i bojów o niepodległość, przemian politycznych, społecznych i gospodarczych oraz rozwoju kulturalnego i naukowego. losy Polaków w XIX wieku były zróżnicowane tak bardzo, jak różni byli nasi zaborcy. Pomimo tego, iż nie było formalnie Polski na mapie świata, to istniała ona w świadomości zbiorowej państw europejskich właśnie dzięki polskim naukowcom i ludziom kultury. To oni byli naszymi ambasadorami w wolnych, niepodległych państwach. To oni dbali o dobre imię Polski, działali na rzecz jej odbudowy i uzyskania choć częściowej autonomii.

Polecamy prace o podobnej tematyce

	Polacy wobec Napoleona. Bonaparte wobec Polaków Polityka zaborców wobec Polski i Polaków w latach: 1815-1864 Postawa Polaków wobec polityki zaborców „Jak być Polakiem pod zaborami?”- postawy narodu polskiego wobec zaborców. Społeczeństwo polskie wobec polityki zaborców u schyłku XIX wieku

Polecamy na dziś

	Powstanie styczniowe: przyczyny, dowódcy, skutki. Sprawa chłopska w czasie powstania styczniowego Powstanie Listopadowe przyczyny, przebieg, skutki. Postanowienia kongresu wiedeńskiego Wymień przyczyny Powstania Listopadowego POWSTANIE STYCZNIOWE I LISTOPADOWE – PORÓWNANIE ODKRYCIA I WYNALAZKI XIX WIEKU Powstanie styczniowe: notatka (najważniejsze ugrupowania, przyczyny powstania, większe bitwy, bilans) Powstanie Listopadowe- przyczyny, przebieg i znaczenie Polskie powstania XIX wieku. KSIĘSTWO WARSZAWSKIE