zaloguj   załóż konto  

dodaj do ulubionych

wszystkie słowniki
język angielski
angielsko-polski polsko-angielski
język niemiecki
niemiecko-polski polsko-niemiecki
język polski
bohaterów literackich - gimnazjum bohaterów literackich - liceum motywów literackich - gimnazjum
pisarzy symboli literackich terminów literackich
wyrazów bliskoznacznych wyrazów obcych związków frazeologicznych
przedmiotowe
biologiczny geograficzny historyczny

wyświetl po wyników

Wyniki 1 - 20 z ogółem 66Znaleziono w 0,00 s

dadaizm (fr. dadaisme, od dada - "konik" we francuskim języku dziecięcym)

awangardowy kierunek artystyczny, rozwijający się w l. 1916-1924 we Francji, Szwajcarii, Niemczech i USA, bezpośredni poprzednik surrealizmu. Ukształtował się w latach I wojny światowej w środowisku emigracyjnym ludzi kultury i sztuki, zgromadzonych w neutralnej Szwajcarii. Inicjatorem ruchu był T. Tzara, francuski poeta rumuńskiego pochodzenia. Skupił on wokół ...   zobacz szczegóły »

ten tekst pochodzi z książki: Słownik terminów literackich

daktyl (gr. daktylos - palec)

w poezji antycznej, w wierszu sylabotonicznym stopa złożona z trzech sylab z akcentem na pierwszej (-'- -). W poezji tej daktyl stanowił podstawową miarę heksametru. W języku polskim, o akcencie na sylabie przedostatniej, jest to rzadko występujący układ (np. w wyrazach: etyka, umiem to). W poezji możliwy jest dzięki ...   zobacz szczegóły »

ten tekst pochodzi z książki: Słownik terminów literackich

dandyzm (ang. od dandy - elegant, modniś)

przesadna, wyszukana elegancja w stroju i sposobie bycia, łącząca się z nonszalancją i ekstrawagancją. W środowiskach artystycznych XIX w. był sposobem wyrażania buntu przeciw mieszczańskiej codzienności. U późnych romantyków łączył się z postawą sceptyczną i ironiczną. Przejawił się w twórczości A. de Musseta, H. Heinego, O. Wilde ...   zobacz szczegóły »

ten tekst pochodzi z książki: Słownik terminów literackich

danse macabre

taniec śmierci.   zobacz szczegóły »

ten tekst pochodzi z książki: Słownik terminów literackich

dantejskie sceny

sceny okrutne, wstrząsające, drastyczne, makabryczne. Określenie wywodzi się od imienia twórcy Boskiej Komedii, Dantego Alighieri, który w swoim arcydziele opisał: "dusze sieczone ostrym gradem, wykonujące prace syzyfowe, stąpające w obrzydliwym bagnie, pławiące się we krwi lub też w cuchnącym kale. Świętokupcy, na przykład, tkwią do połowy w ...   zobacz szczegóły »

ten tekst pochodzi z książki: Słownik terminów literackich

debiut (fr. début - start)

pojawienie się pisarza na scenie literackiej, pierwszy krok w karierze, pierwszy opublikowany utwór. Stanowi ważną datę w biografii każdego twórcy. Niekiedy data ważnego debiutu staje się punktem orientacyjnym dla całej fazy procesu historyczno-literackiego, np. ukazanie się debiutanckiego tomiku poezji A. Mickiewicza Ballady i romanse w 1822.   zobacz szczegóły »

ten tekst pochodzi z książki: Słownik terminów literackich

decorum (łac. decorus - przyzwoity, ozdobny, czyt. dekorum)

stworzona w starożytności (w pismach Arystotelesa, Cycerona i Horacego) zasada stosowności, określająca normy obowiązujące w konstrukcji dzieła literackiego. Zasada decorum nakazywała zgodność stylu z tematem, sytuacją społeczną narratora i odbiorcy. W praktyce oznaczała ona konieczność pisania o rzeczach poważnych stylem podniosłym, a o trywialnych stylem niskim. Zakazywała ...   zobacz szczegóły »

ten tekst pochodzi z książki: Słownik terminów literackich

dedykacja (łac. dedicatio - poświęcam)

wskazanie osoby, której twórca poświęca swój utwór; formuła napisana odręcznie na egzemplarzu książki lub utrwalona drukiem, w której autor powiadamia o ofiarowaniu swego dzieła osobie lub instytucji.   zobacz szczegóły »

ten tekst pochodzi z książki: Słownik terminów literackich

deizm (łac. deus - bóg)

oświeceniowa doktryna dotycząca Boga. W przeciwieństwie do ateistów, deiści uznawali istnienie Boga, ale zakładali, że Stwórca nie ingeruje w losy stworzonego przez siebie świata. Odrzucając koncepcję objawienia, respektowali jednak nakazy moralne, wynikające z religii.   zobacz szczegóły »

ten tekst pochodzi z książki: Słownik terminów literackich

dekadentyzm (fr. décadence - upadek)

W znaczeniu ogólnym nazwa okresów w dziejach, mających charakter schyłkowy, np. sztuka hellenistyczna, koniec XIX w., koniec XX w. Prąd duchowy, światopoglądowy ostatnich 20 lat XIX w., wyrażający się w postawie pesymistycznej i indywidualistycznej. Odrzucając materializm i filozofię pozytywistyczną przedstawiał człowieka jako istotę słabą, podatną na choroby ...   zobacz szczegóły »

ten tekst pochodzi z książki: Słownik terminów literackich

dekalog (gr. dekalogos - deka - dziesięć, logos - słowo)

w tradycji żydowskiej i chrześcijańskiej zbiór dziesięciu przykazań, określających podstawowe normy moralne i religijne, ofiarowany prorokowi Mojżeszowi przez Boga na górze Synaj, w formie tekstu wyrytego na dwóch kamiennych tablicach.   zobacz szczegóły »

ten tekst pochodzi z książki: Słownik terminów literackich

dekonstruktywizm (ang. constructivism)

nurt w badaniach literackich lat 70. XX w., charakterystyczny dla klimatu duchowego doby przejściowej - postmodernizmu. Rozwinął się w USA i stamtąd promieniował na inne obszary. Do jego przedstawicieli należą: J. Hillis, H. Miller, H. Bloom, G. Hartman. Zwolennicy tego nurtu porzucili całkowicie wyobrażenie utworu literackiego jako autonomicznej ...   zobacz szczegóły »

ten tekst pochodzi z książki: Słownik terminów literackich

derywacja (łac. derivatio - odwrócenie, wyprowadzenie)

tworzenie wyrazów pochodnych (derywatów) od innych wyrazów i form podstawowych przy zastosowaniu odpowiednich danemu językowi środków słowotwórczych.   zobacz szczegóły »

ten tekst pochodzi z książki: Słownik terminów literackich

determinizm (łac. determino - odgraniczam)

naukowa zasada, zakładająca stały porządek w relacjach zachodzących między zjawiskami. Według tej idei, popularnej zwłaszcza w epoce pozytywizmu za sprawą H. Taine'a, każde wydarzenie, sytuacja i zjawisko są ograniczone przez określające je warunki, w jakich zachodzą. Teoria determinizmu dała Taine'owi podstawę do stworzenia oryginalnej koncepcji ...   zobacz szczegóły »

ten tekst pochodzi z książki: Słownik terminów literackich

Deus ex machina (łac. - dosłownie: bóstwo z maszyny)

rozwiązanie akcji w tragedii antycznej przez niespodziewane pojawienie się bóstwa na scenie. W teatrze antycznym dokonywało się to za sprawą odpowiednich urządzeń mechanicznych. Potocznie: nagły zwrot akcji, nie dający się logicznie wytłumaczyć.   zobacz szczegóły »

ten tekst pochodzi z książki: Słownik terminów literackich

dewiza

krótkie zdanie, zawierające powszechnie uznawaną normę moralną, zasadę postępowania lub zalecenie. Umieszczano je na wstędze pod herbem, na sztandarze lub insygniach orderu.   zobacz szczegóły »

ten tekst pochodzi z książki: Słownik terminów literackich

dialekt (gr. dialektos - narzecze)

odmiana języka narodowego używana na określonym terytorium przez określoną grupę społeczną (np. chłopską). Wyróżnia się swoistymi cechami fonetycznymi, słowotwórczymi, leksykalnymi, składniowymi.   zobacz szczegóły »

ten tekst pochodzi z książki: Słownik terminów literackich

dialektyzacja

odmiana stylizacji językowej, polegająca na wprowadzeniu do utworu literackiego lub innej wypowiedzi wyrazów, zwrotów zaczerpniętych z dialektu lub naśladujących dialekt. Dialektyzacja może obejmować cały utwór i realizować się we wszystkich warstwach języka (fonetycznej, leksykalnej i składniowej), np. w utworach K. Przerwy-Tetmajera z cyklu Na Skalnym Podhalu, albo ...   zobacz szczegóły »

ten tekst pochodzi z książki: Słownik terminów literackich

dialektyzm

wyraz lub zwrot odbiegający od ogólnej normy, a pochodzący z określonego dialektu. W utworze literackim jest on środkiem artystycznym charakteryzującym postacie i środowiska. Najczęstszą formą dialektyzacji jest dialektyzm leksykalny, polegający na użyciu wyrazów gwarowych. Występują też dialektyzmy fonetyczne, gdy użyta forma różni się od ogólnej normy postacią ...   zobacz szczegóły »

ten tekst pochodzi z książki: Słownik terminów literackich

dialog (gr. dialogos - rozmowa)

Wymiana zdań przynajmniej dwóch osób na określony temat. Szczególnie ważną funkcję pełni w dramacie, gdzie jest główną formą podawczą (obok monologu), służącą do charakteryzowania postaci oraz rozwijania akcji i fabuły. Utwór literacki, złożony z odrębnych wypowiedzi dwóch lub więcej osób, nie mający jednak charakteru scenicznego. Rozwinął się ...   zobacz szczegóły »

ten tekst pochodzi z książki: Słownik terminów literackich

« poprzednie 1 2 3 4 następne »