 |
|
| strona główna | lektury | prace | słowniki | dodaj pracę | egzaminy | jak pisać | forum |
carmen (łac. pieśń)w poezji antycznej nazwa pieśni lirycznej albo w ogóle utworu lirycznego. W tym znaczeniu pojawia się jako tytuł zbioru liryków Horacego, Carmina pieśń. zobacz szczegóły » ten tekst pochodzi z książki: Słownik terminów literackich carpe diem (łac. - chwytaj dzień; czyt. karpe dijem)jedno z haseł filozofii epikurejskiej, nawołujące do cieszenia się dniem dzisiejszym, korzystania z chwili, bez myślenia o przyszłości. Postulat ten pojawia się w łacińskiej poezji Horacego (gł. w pieśniach) oraz w twórczości J. Kochanowskiego. zobacz szczegóły » ten tekst pochodzi z książki: Słownik terminów literackich cenzura (łac. censura - urząd cenzora, sąd, krytyka)kontrola nad różnorodnymi wypowiedziami artystycznymi, naukowymi, publicystycznymi, dokonywana przed wprowadzeniem ich w obieg społeczny. Cenzura może mieć charakter zwyczajowy, gdy opinia publiczna nie dopuszcza do obiegu dzieł o treściach nie aprobowanych lub rażących poczucie przyzwoitości. Może też mieć charakter instytucjonalny, gdy urząd powołany przez państwo kontroluje wypowiedzi ... zobacz szczegóły » ten tekst pochodzi z książki: Słownik terminów literackich cezura (łac. caesura - odcięcie, rozcięcie, przerwa)w wersyfikacji polskiej granica zestroju akcentowego, przypadająca wewnątrz stopy metrycznej. Zjawisko to występuje wyłącznie w wierszu sylabotonicznym, gdy koniec wyrazu przecina stopę. Jest to wynik niezgodności toku wypowiedzi ze schematem metrycznym, zwłaszcza jambicznym i anapestycznym, np. Wyratuj ty mnie z męki - -'/ - * -'/ - * -'/ - Wyratuj z grzechu mego - -'/ - * -'/ - * -'/ - przedział, moment ... zobacz szczegóły » ten tekst pochodzi z książki: Słownik terminów literackich chansons de geste (czyt. szansons dy żest; fr. pieśni o czynach)jeden z najstarszych gatunków średniowiecznej epiki (XI-XIII w.), opiewający bohaterskie czyny legendarnych lub historycznych postaci. Są to utwory przeważnie anonimowe, utrzymane w poważnym tonie, zawierające nauki moralne i kreujące ideał średniowiecznego rycerza. Recytowane były przy akompaniamencie lutni przez wędrownych pieśniarzy w zamkach lub podczas jarmarków. Pośród zachowanych ... zobacz szczegóły » ten tekst pochodzi z książki: Słownik terminów literackich charakter (gr. charakter - piętno, znak)postać literacka, zaopatrzona w spójny zespół wyrazistych cech i silnie zindywidualizowana w przeciwieństwie do typu, tj. postaci o cechach ogólnych, reprezentatywnych dla pewnej grupy. Zespół cech, składających się na charakter postaci literackiej, jest zhierarchizowany i podporządkowany jakiejś dominancie, którą stanowi dyspozycja psychiczna, przekonanie, dążenie czy namiętność. Charakter ... zobacz szczegóły » ten tekst pochodzi z książki: Słownik terminów literackich charakterystyka (gr. charakteristikos - odróżniający)ogół zabiegów, mających na celu przedstawienie, zanalizowanie i zinterpretowanie postaci literackiej. Na charakterystykę składa się opis wyglądu i zachowań (charakterystyka zewnętrzna) oraz psychiki, postawy moralnej i światopoglądu postaci (charakterystyka wewnętrzna). Charakterystyka występuje w dwóch formach, które mogą się łączyć i przenikać: charakterystyka bezpośrednia, formułowana wprost przez podmiot ... zobacz szczegóły » ten tekst pochodzi z książki: Słownik terminów literackich chłopomaniacharakterystyczne, zwłaszcza dla okresu Młodej Polski, zafascynowanie siłą witalną, żywiołowością, kulturą chłopów, w których egzystencji starano się odnaleźć pierwotne siły oraz ideał życia zgodnego z prawami natury. Oczarowanie światem chłopów pozbawione było świadomości ich ciężkiej pracy i trudnych warunków życia. W okresie polskiego modernizmu przejawem chłopomanii było ... zobacz szczegóły » ten tekst pochodzi z książki: Słownik terminów literackich chór (gr. choros)grupa osób wykonujących wspólnie śpiew lub recytację. W starożytnej Grecji występy chóru, złożonego ze śpiewaków i tancerzy, były stałym elementem uroczystości kultowych ku czci Dionizosa, z których następnie wykształcił się dramat. Momentem przełomowym w procesie przejścia od liryki chóralnej (dytyrambu) do formy dramatycznej było wprowadzenie przez Tespisa ... zobacz szczegóły » ten tekst pochodzi z książki: Słownik terminów literackich chorał (gr. choros - chór; łac. chorus)uroczysty śpiew liturgiczny, chóralny lub jednogłosowy (tzw. chorał gregoriański), wykonywany bez instrumentów muzycznych. W Kościele katolickim oparty był na tekstach łacińskich, w protestanckim na językach narodowych (ch. protestancki). W literaturze - utwór literacki stylizowany na pieśń chóralną o poważnej tematyce w podniosłym stylu i nastroju, np. K. Ujejski ... zobacz szczegóły » ten tekst pochodzi z książki: Słownik terminów literackich choroba wiekupostawa, związana z romantyzmem, charakteryzująca się melancholią, smutkiem, niechęcią do świata, rozpaczą a niejednokrotnie pragnieniem popełnienia samobójstwa. Choroba wieku określała zachowania młodych ludzi pierwszej połowy XIX wieku, znalazła także swój wyraz w literaturze, głównie w powieści J. W. Goethego Cierpienia młodego Wertera, której bohater, wyobcowany ze świata ... zobacz szczegóły » ten tekst pochodzi z książki: Słownik terminów literackich chronologia (gr. chronos - czas)w dziele literackim ułożenie wydarzeń w czasie, następstwo wydarzeń w czasie. zobacz szczegóły » ten tekst pochodzi z książki: Słownik terminów literackich cinéma-vérité (czyt. sinema werite; fr. - dosłownie: kino-prawda)kierunek w filmie dokumentalnym lat 50., początkowo we Francji. Jego przedstawiciele starali się uchwycić życie na gorąco, bez zabiegów stylizacyjnych i inscenizowania. W tym celu posługiwali się ukrytą kamerą, by wyeliminować z obrazu wszelką sztuczność i udawanie. zobacz szczegóły » ten tekst pochodzi z książki: Słownik terminów literackich cinquecento (wł. skrót od mille cin-quecento - tysiąc pięćset; czyt. czinkueczento)we włoskiej periodyzacji sztuki, ujmującej stulecie jako całość, termin oznaczający kulturę XVI w., a więc dojrzałego renesansu i manieryzmu. zobacz szczegóły » ten tekst pochodzi z książki: Słownik terminów literackich collage (czyt. kolaż; fr. naklejanie, oklejanie papierem)W znaczeniu podstawowym: kompozycja wykonywana z różnych materiałów (gazet, fotografii, tapet, przedmiotów), naklejanych na płótno, łączonych z malarstwem lub rysunkiem. Pierwszy zastosował tę technikę Picasso, używali jej dadaiści i surrealiści. Potem przejęli ją muzycy, a także film, teatr i literatura. W znaczeniu literackim: tekst montowany w całości ... zobacz szczegóły » ten tekst pochodzi z książki: Słownik terminów literackich commedia dell'arte (wł.)gatunek włoskiego teatru ludowego, oparty na szkicowym scenariuszu, dającym aktorom swobodę improwizacji, który rozwinął się w XVI-XVIII w. Scenariusz tworzył w nim ramę, z zarysowanym głównym wątkiem i intrygą, typami postaci i schematami sytuacji, ale bez dialogów. Repertuar postaci był ustalony (Kolombina, Arlekin, Doktor, Pantalone, Kapitan), typy ... zobacz szczegóły » ten tekst pochodzi z książki: Słownik terminów literackich copyright (ang., czyt. kopirajt)sformułowanie oznaczające prawa autorskie, zamieszczane w publikacjach w celu ochrony przed bezprawnymi przedrukami, przekładami i przeróbkami. zobacz szczegóły » ten tekst pochodzi z książki: Słownik terminów literackich cudownośćwystępowanie w obrębie świata przedstawionego utworu literackiego zjawisk nadnaturalnych, fantastycznych, postaci z wierzeń religijnych oraz motywacji wykraczającej poza sferę doświadczeń zmysłowych i pojęć zdroworozsądkowych. Kategoria ta łączy się nierozerwalnie z niektórymi gatunkami, np. z baśnią. Występowała również w antyku, przede wszystkim w eposie, gdzie bóstwa aktywnie uczestniczą w ... zobacz szczegóły » ten tekst pochodzi z książki: Słownik terminów literackich cyceronianizmodmiana stylu retorycznego, wzorowana na dziełach M. T. Cycerona (II w. p.n.e.), uważanych za najdoskonalsze wcielenie klasycznego stylu oratorskiego. Styl Cycerona odznaczał się jasnością, bogactwem, przy unikaniu skrajności, a zwłaszcza rozmaitością, dostosowaną do celu wypowiedzi. Cycero podkreślał zwłaszcza potrzebę związku ozdobnego mówienia z mądrym myśleniem, akcentując społeczną ... zobacz szczegóły » ten tekst pochodzi z książki: Słownik terminów literackich cyganeria artystyczna (bohema)nieformalna grupa ludzi, złożona zazwyczaj z artystów, których wspólną cechą jest postawa buntu wobec zastanych norm społecznych i obyczajowych. Typowy dla cyganerii jest oryginalny, niekonwencjonalny i ekscentryczny tryb życia i formy zachowania. Wyróżniają się strojem (np. długie czarne peleryny i kapelusze). Pierwsza grupa cyganerii artystycznej, buntującej się ... zobacz szczegóły » ten tekst pochodzi z książki: Słownik terminów literackich « poprzednie |
|||||||||||||||||||||||||||||||
|
Baza prac
Słowniki
Dodaj pracę
Arkusze egzaminacyjne
Jak pisać
Brykowisko
Forum
projekt i wykonanie: Fabryka Stron Internetowych Sp. z o.o. |
1