Dodaj do listy

Biblia

Przypowieść o miłosiernym Samarytaninie

STRESZCZENIE

Uczony w prawie (znawca żydowskiego prawa religijnego), udając niewiedzę, spytał Jezusa, co należy czynić, by osiągnąć życie wieczne. Jezus odesłał go do kanonów Prawa, którym się zajmował. Tam zostało napisane, że warunkiem szczęścia wiecznego jest miłość Boga i bliźniego jak siebie samego. Uczony, chcąc się usprawiedliwić, że pyta o sprawy jasno określone, zażądał wyjaśnienia, kogo można uznać za bliźniego.

Jezus odpowiedział mu przypowieścią o miłosiernym Samarytaninie.

Pewien człowiek wędrował z Jerozolimy do Jerycha. W drodze został napadnięty przez zbójców i pobity. Porzucili go potem przy drodze ledwo żywego. Przechodził tamtędy kapłan i nie udzielił mu pomocy. Przechodził lewita i także się nie zatrzymał. Pomocy nieszczęśnikowi udzielił dopiero Samarytanin. Wzruszył się jego losem, opatrzył rany, a potem wsadził na swego osiołka i zawiózł do gospody. Zapłacił gospodarzowi, nakazując opiekę nad rannym. Zapewnił, że zwróci dodatkowe koszty. On to okazał się bliźnim, ponieważ kierował się miłosierdziem.

PROBLEMATYKA. KOMENTARZ. PRZESŁANIE

W tym fragmencie Ewangelii św. Łukasza zawarte jest nawiązanie do najważniejszego przykazania Boskiego, jakie Jezus zostawił ludziom - do przykazania miłości.

Miłość Boga wydaje się oczywistością dla człowieka religijnego. Ewangelia uczy więc pojęcia bliźniego, miłości bliźniego i miłosierdzia.

Bliźni to każdy człowiek, brat, członek wielkiej rodziny, jaką jest ludzkość. Rodzinę tę powinna łączyć miłość i pragnienie dobra, bez względu na to, czy ów bliźni to przyjaciel, czy wróg. Miłość tę należy rozumieć nie jako deklarację słowną, hasło, ale czyny: niesienie pomocy w potrzebie, zrozumienie, wsparcie duchowe.

Kapłan i lewita (człowiek wykonujący niższe posługi w świątyni) z racji znajomości praw religijnych powinni przyjść z pomocą rannemu.

Żydowskie prawo rytualne zabraniało kapłanowi dotykać zmarłego, plamić rąk krwią. Obydwaj ściśle przestrzegają rytualnych zakazów religijnych, ale zapominają o najważniejszym nakazie - miłosierdzia i miłości bliźniego. Chcą dobrze służyć Bogu, jednak czynią to w sposób mechaniczny, zgodnie z literą Prawa, nie rozróżniając wagi spraw. Dobro bliźniego powinno się okazać ważniejsze.

Samarytanie byli ludźmi, którymi Żydzi pogardzali, uważali ich za gorszych, pozbawionych praw. Tenże Samarytanin jako jedyny udowadnia, że zasługuje na miano bliźniego. Jego czyn jest piękny nie tylko dlatego, że zaopiekował się człowiekiem, ale że wzruszył się jego losem, udzielił mu wsparcia duchowego, pomógł przeżywać ciężkie chwile.

To właśnie jest miłosierdzie - pochylenie się nad każdym ludzkim nieszczęściem i nędzą. Nauka wynikająca z przypowieści jest aktualna.

Teksty dostarczyło Wydawnictwo GREG. © Copyright by Wydawnictwo GREG

autorzy opracowań: B. Wojnar, B. Włodarczyk, A. Sabak, D. Stopka, A. Szóstak, D. Pietrzyk, A. Popławska
redaktorzy: Agnieszka Nawrot, Anna Grzesik
korektorzy: Ludmiła Piątkowska, Paweł Habat

Zgodnie z regulaminem serwisu www.bryk.pl, rozpowszechnianie niniejszego materiału w wersji oryginalnej albo w postaci opracowania, utrwalanie lub kopiowanie materiału w celu rozpowszechnienia w szczególności zamieszczanie na innym serwerze, przekazywanie drogą elektroniczną i wykorzystywanie materiału w inny sposób niż dla celów własnej edukacji bez zgody autora podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności lub pozbawienia wolności.